Ενδοσχολική βία, της Χρυσούλας Πλοκαμάκη

9.04.2016

fear

Αγαπημένοι μου διαδικτυακοί φίλοι...
Το σημερινό μου ποίημα σε μορφή ακροστοιχίδας έχει για θέμα το ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ της κοινωνίας μας που λέγεται ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ… Aφορμή για αυτό το ποίημα στάθηκε ένα γεγονός που συνέβη -αρκετό καιρό πριν- σε σχολείο των νοτίων προαστίων και είχε σαν αποτέλεσμα την ΑΡΝΗΣΗ ενός μαθητή να συνεχίσει το σχολείο...
Ξέρω πως λίγοι θα το διαβάσουν, πιο λίγοι θα το κατανοήσουν κι ελάχιστοι θα το μοιραστούν… Ας είναι...

 
Εσύ που τώρα κάθεσαι ανίδεος στο σαλόνι
να δεις ΠΡΕΠΕΙ το πρόβλημα που σαν δεντρό ριζώνει.
Δεν είν' η παιδική ψυχή σκοποβολής αρένα
ό,τι γουστάρει ο νταής να κάνει στον καθένα!
Σηκώστε το ανάστημα, μιλήστε στους γονείς σας
χρονίζουν τα προβλήματα στο δώμα της ψυχής σας.
Όχι στη ΒΙΑ, πέστε το, μιλήστε, μη φοβάστε
λόγια σκληρά σας είπανε, σας φόβισαν και ίσως
ίδια θηρία γίνονται, σας πολεμούν με μίσος.
Κι όπου βρεθείτε έρχονται σαν διάβολοι ντυμένοι
η μέρα τους για το κακό είναι ξημερωμένη.
Βάλτε καλά μες στο μυαλό, ΜΙΛΗΣΤΕ, ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ
ίσως στο φόβο χτίζουνε τα κάστρα που “κοιμάστε”.

ΑΣ ΒΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ στην “πληγή” αυτή...

 

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Ομορφογραμμένο και πάλι το ποίημά σου Χρυσούλα μου… και με πολύ δυνατό το θέμα!!! Μπράβο σου!!! Σου εύχομαι ένα όμορφο βράδυ!!!

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Kαλά έκανες Χρυσούλα και το έθιξες το θέμα.Τέτοιες φωνές θα έπρεπε να ακούγονται επι καθημερινής βάσης και όχι μετά από τα γνωστά και στους πιο πολλούς ΆΓΝΩΣΤΑ περιστατικά που μας αναστατώνουν για ένα διάστημα και μετά τα ξεχνάμε μέχρι να έρθει η επόμενη καραμπινάτη φορά…

    Απάντηση
  3. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Yπέροχο το ποίημά σας !

    Διυλίσατε μέσω της ποίησης μία παθογένεια,
    την οποία κουβαλούν οι άνθρωποι μέσα τους σε όλη τους τη ζωή,
    ασχέτως αν αυτή δημιουργείται στα παιδικά και εφηβικά χρόνια.

    Ως εκπαιδευτικός, γνωρίζω από την καλή το φαινόμενο
    αυτό, και το πολεμώ με τέτοια ποιήματα σαν τα δικά σας.

    Τα θερμά μου συγχαρητήρια λοιπόν!!!

    Απάντηση
  4. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Σε ευχαριστώ αγαπημένη μου Σοφία,
    Να είσαι καλά!!!Το θέμα είναι σίγουρα ανεξάντλητο…Σαν εκπαιδευτικός στον χώρο που υπηρέτησα (ξενόγλωσση παιδεία…)… ΔΕΝ ΕΖΗΣΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΕΥΤΥΧΩΣ…Όμως σαν γιαγιά ακούω τόσα πολλά περιστατικά που σφίγγεται η καρδιά μου!!!….
    Καλό κι ευλογημένο βράδυ!!!!

    Απάντηση
  5. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αγαπημένη μου Λένα,
    Τα σχόλιά σου είναι πάντα τόσο προσεγμένα…Ευχαριστώ πολύ…
    Δυστυχώς το θέμα μοιάζει με τη Λερναία Ύδρα…Όσο προχωράει (?) η εποχή μας τόσο τα πειστατικά πληθαίνουν…!Κι όσο εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί περί άλλων τιρβάζομεν (ίσως απορροφημένοι στα τόσα μύρια προβλήματά μας) τόσο θα γίνονται και χειρότερα….
    Καλή σου συνέχεια….

    Απάντηση
  6. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Κύριε Π. Σκοπετέα,
    Σας ευχαριστώ πολύ!

    Τιμή για μένα τα τόσο όμορφα λόγια από έναν συνάδελφο…
    Μπράβο αξίζει και σε σας που βάζετε ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα της ψυχής των νέων μας…..!
    Η πληγή του bullying δεν σβύνει με το πέρασμα του χρόνου…Θέλει πολλή προσπάθεια από την οικογένεια και τον φιλικό περίγυρο…Κάπου φαίνεται να έχουν ξοδιαστεί όλες οι πηγές φροντίδας και δεν περισσεύει μια σταγόνα ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ για τον συνάνθρωπο!

    Καλή σας συνέχεια….

    Απάντηση
  7. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Σε ευχαριστώ πολύ, Άννα μου!!!!
    Καλά να είσαι!!!

    Απάντηση
  8. drmakspy

    Κάθε ποίημα και η εκτίμησή μου σε εσάς και την ποίησή σας βρίσκει νέα οροφή πιο ψηλά…
    Τι να πρωτοπώ γι αυτό τώρα;;;
    Το θέμα εξαίσιο και το μήνυμα ακόμη περισσότερο….
    Η ανάπτυξή του στα καίρια σημεία του…
    Το άψογο μέτρο, ο όμορφος ρυθμός, η υπέροχη αβίαστη ομοιοκαταληξία….
    Η ακροστιχίδα….

    Απάντηση
  9. Μάχη Τζουγανάκη

    ίσως στο φόβο χτίζουνε τα κάστρα που “κοιμάστε”….

    Μπράβο σας Κυρία Χρυσούλα. Συνεχώς ανεβαίνετε σκάλες στην εκτίμησή μου! Είστε ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος. Και ευαίσθητος. Να γράφετε και να φωνάζετε για όλα όσα μας πνίγουν. Μα κυρίως για τα παιδιά. Να γράφετε για αυτά να τα αγκαλίάζετε με στίχους προστατευτικούς… Συγχαρητήρια

    Απάντηση
  10. Πλοκαμακη Χρυσουλα

    Να εισαι καλα Σπυρο….Σε ευχαριστω πολυ για το τοσο ομορφο σχολιο σου…Τα παιδια παντα εχουν την ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΑΓΚΗ της δικης μας προστασιας ιδιαιτερα οταν κινδυνευουν εκει ακριβως οπου θα επρεπε να απολαμβανουν της απολυτης προστασιας….Και παλι σε ευχαριστω πολυ……

    Απάντηση
  11. Πλοκαμακη Χρυσουλα

    Μαχη μου
    Σε ευχαριστω για το πολυ ομορφογραμμενο σχολιο σου….
    Οσο εχω φωνη και μπορω να γραφω σε ο,τι αφορα στα παιδια θα το κανω με την ιδια θερμη που θα το επραττα για τα παιδια μου η τα εγγονια μου….Εχουμε χασει το μετρο της αδιαφοριας πλεον…Πνιγμενοι στα δικα μας προβληματα εθελοτυφλουμε….Καιρος να ανοιξουμε τα ματια και τ αυτια μας….ΦΩΝΑΖΟΥΝ….ΑΣ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΕΟΥΣΑ ΠΡΟΣΟΧΗ…..

    Και παλι σε ευχαριστω πολυ……

    Απάντηση
  12. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια σε αυτή τη μάστιγα που κατατρώει αθώες ψυχές.
    Καλή συνέχεια Χρυσούλα, χαίρομαι να σε διαβάζω…

    Απάντηση
  13. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Ευχαριστώ πολύ…. Να είσαι καλά αγαπημένη μου, Έλενα… Πάντα με τιμάς με τα όμορφα σχόλιά σου!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου