Εν κατακλείδι

13.03.2016

Υπήρξαν μέρες που πεθαίναμε αγκαλιά
Κι υπήρξαν δάκρυα που χάραζαν το δρόμο
Πες μου πώς άντεξες να ζεις μ' αυτό τον τρόμο
Όταν σε πρόδιδαν της νύχτας τα φιλιά

Πώς εγκλωβίστηκα σ' αυτή τη φυλακή
Πώς μ' ελευθέρωναν οι σκέψεις σου τα βράδια
Τότε που η αγάπη σου χτυπούσε διπλοβάρδια
Και η δικιά μου φοβισμένη και γυμνή

Πάει καιρός που έχει λιώσει αυτό το σώμα
Και ζει μονάχα με ό,τι μένει απ' την ψυχή
Κι εσύ που πέθανες μια μέρα ζωντανή
Πες μου πώς γίνεται ξανά ζωή το χώμα

Να σ' ερωτεύομαι ξανά απ' την αρχή
Και το κρεβάτι μου ανάσες να μυρίζει
Με νυχτολούλουδα το στόμα σου ανθίζει
Μα γυροφέρνουμε στην κόλαση μαζί

 

_

γράφει ο Γιάννης Πανδρεμένος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

3 σχόλια

3 Σχόλια

Υποβολή σχολίου