Select Page

Εν κατακλείδι

Εν κατακλείδι

Υπήρξαν μέρες που πεθαίναμε αγκαλιά
Κι υπήρξαν δάκρυα που χάραζαν το δρόμο
Πες μου πώς άντεξες να ζεις μ' αυτό τον τρόμο
Όταν σε πρόδιδαν της νύχτας τα φιλιά

Πώς εγκλωβίστηκα σ' αυτή τη φυλακή
Πώς μ' ελευθέρωναν οι σκέψεις σου τα βράδια
Τότε που η αγάπη σου χτυπούσε διπλοβάρδια
Και η δικιά μου φοβισμένη και γυμνή

Πάει καιρός που έχει λιώσει αυτό το σώμα
Και ζει μονάχα με ό,τι μένει απ' την ψυχή
Κι εσύ που πέθανες μια μέρα ζωντανή
Πες μου πώς γίνεται ξανά ζωή το χώμα

Να σ' ερωτεύομαι ξανά απ' την αρχή
Και το κρεβάτι μου ανάσες να μυρίζει
Με νυχτολούλουδα το στόμα σου ανθίζει
Μα γυροφέρνουμε στην κόλαση μαζί

 

_

γράφει ο Γιάννης Πανδρεμένος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

3 Σχόλια

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!