Σκηνοθετούσε τη ζωή
αρνιόταν την ανατομία του χρόνου
ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα
βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών
τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό
αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων
μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές
άγγιζε την αντανάκλαση του κόσμου στο κορμί της
ονειρευόταν με το εκκρεμές του υποσυνείδητου
περιπλανιόταν με την διαίσθηση, από το χέρι η προδοσία
αγκάλιαζε τον άνεμο για να γνωρίσει τον εαυτό της
κοιμόταν για να ισορροπεί ανάμεσα στις πολλαπλές εκδοχές της
αφέθηκε στις λέξεις που ράγιζαν τις μέρες
και πέρασε την χαραμάδα του εφιάλτη.
_
γράφει η Ολυμπία Θεοδοσίου
0 Σχόλια