Έμαθα κι εγώ
γρήγορα κι εύκολα
να βρίσκω ψέματα ένα σωρό.
Δικαιολογίες, ιστορίες
και τείχος προστατευτικό
να δημιουργώ.
Τους άλλους να φυλάω
να παίρνω πάνω μου το βάρος
και να κουβαλάω το θεριό.
Έμαθα κι εγώ
τόσα προσωπεία να φοράω.
Κι έτσι ανάλογα με τα γούστα σας
κάθε φορά έμαθα να σας εξαπατώ.
Έμαθα να πονάω… ναι πολύ να πονάω
να κρατάω με νύχια και με δόντια
αυτό το τέρας το τρομερό.
Μην μιλήσει, μην φωνάξει, μην κραυγάσει
«φτάνει… ως εδώ…».
Έμαθα κι εγώ να βασανίζομαι
μπορεί και δίχως λόγο ουσιαστικό.
Αλλά ποιος τελικά να ξέρει;
Έμαθα να σας κρύβομαι εν τέλει.
Αλλά δεν έμαθα… ανάθεμά με δεν έμαθα
πώς να κρύβομαι τελικά
από τον ίδιο μου τον εαυτό.
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Άννα εξαιρετικός ο προβληματισμός σου!!!
Μάθαμε να κρύβουμε το προσωπό μας,
αντί να κοιτάζουμε τον Ήλιο στα μάτια!
Μάθαμε να τσαλακώνουμε το πρόσωπο του διπλανού μας,
αντί να του προσφέρουμε ένα λουλούδι!
Μάθαμε ή ίσως μας τα μάθανε;
Πως θα μάθουμε να κοιτάμε τον καθρέφτη χωρίς να κλείνουμε τα μάτια;
Ή να τσαλακώνουμε τόσο πολύ το δικό μας πρόσωπο…που στο τέλος να μην το αναγνωρίζουμε….. Ευχαριστώ πολύ Ελένη!!
Να μην κρύβεσαι ποτέ από τον όμορφο εαυτό σου Άννα.
Όσο για το θεριό…εξημέρωσέ το με την αγάπη που οφείλεις να σου έχεις. Κι αν αυτή δε φτάνει πάρε και από εκείνους που σε αγαπάνε πραγματικά. Αρκεί
Όσο για τους άλλους χάρισέ τους το πιο όμορφο χαμόγελό σου! Είναι το μεγαλύτερο όπλο απέναντι στα δικά τους προσωπεία..
τα φιλιά μου