Επίγειες αναγνώσεις

9.11.2017

Στις ανοιχτές κι ολόγιομες παλάμες της γης,

αφειδώλευτο άφηνε το βλέμμα του ο ήλιος

και οι άνθρωποι, ακέραιες ψυχές κι αδέσποτες φωνές,

αναμάρτητοι ακουμπούσαν την πλησμονή και τη βιασύνη.

Τ’ αψήλου η ομορφιά και  η μετάληψη πιο κάτω.

Στις ψηλόλιγνες κορφές, ανίσκιωτο του θεού τ’ αγνάντιο,

στις ξέφραγες απλωσιές, αβίαστη  η συντριβή και το σχώριο

και στις γαλάζιες απεραντοσύνες η φυγή και το απάγκειο,

για να ’χει πρόσφορα κι απλόχερο μοίρασμα η ζωή.

Το όνειρο μια αγκαλιά κι η λύτρωση ένα βήμα.

Στο ψηφιδωτό του χρόνου, σχήματα μικρών επιθυμιών

και χρώματα κρυφών πειρασμών, δειλά ψηλαφίσματα

στη μαγεία του άγνωστου και στη δεσποτεία της γνώσης

για μια βέβαιη παραδοχή, σε μια  αιώνια  επιστροφή.

Στ’ ασήμαντα το στέγασμα και στα απλά το πάθος.

Στα σαββατιάτικα δειλινά ανίχνευαν το μερτικό τους,

προλάβαιναν την απειλή της συνήθειας και της τάξης

και στης Κυριακής τα πρωινά κούρσευαν τις ορμήνιες

σπαταλώντας θάρρητα, αμφιβολίες και αντιρρήσεις.

Μνήμη σεμνή το αύριο και οφειλή τα περασμένα.

Κι αυτή ανασαιμιά της γης και φέγγισμα του ήλιου,

μοίρα των ώριμων καιρών και συναξάρι των γήινων θεών,

λεύτερη και μακρόθυμη χωρίς απαντοχές και φόβους,

συστοίχιζε όνειρα και πεθυμιές κι αφέντευε αλήθειες.

Χωρίς ικεσία οι εποχές, δίχως ανάγκη οι ελπίδες.

Και μάθαινα στον δρόμο της περαστικός να μη διαβαίνω,

στο βλέμμα και στα λόγια της τα όριά μου να σιγουρεύω,

αυτά της πεποίθησης, χωρίς εικασίες και παρενθέσεις,

πνοή κι εγώ της γης, του ήλιου ακόμη ένα σημάδι.

Κάθε ουτοπία και μια αρχή, σε κάθε γέρμα και μια ανατολή.

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου