Δε σβήνεται ποτέ ετούτη η γραμμή
το τρένο περνάει πάντα από εδώ
σα φάντασμα μετρά τις ώρες
τριγυρνώντας πονηρά στους σταθμούς
Δε χάνεται ποτέ ο δρόμος αυτός
περνά από χωράφια και λίμνες
από έρωτες που καπνίζει η μηχανή
και αναστενάζει η διαδρομή
Δεν τελειώνει ποτέ ετούτο το ταξίδι
δυο τρεις ανάσες παίρνει μοναχά
και συνεχίζει το δρόμο της ζωής
Ρουφά και ξερνά τους ανθρώπους
ανοίγοντας με θόρυβο τις πόρτες
με ένα εισιτήριο-στοίχημα
με τον εισπράκτορα να καρτερά
στο ξεκίνημα το αποφασισμένο
να πιάσει εκείνον τον παραβάτη
να τον γυρίσει πάλι από την αρχή
Δεν τελειώνει ποτέ ετούτο τα ταξίδι
Γεμίζουν οι αποσκευές οι θαρραλέες
με θαύματα στο χάρτη κι ονόματα παλιά
και ξενυχτούν τη μνήμη της καρδιάς
να αντηχεί η νοσταλγία των χρόνων

Χορταστική η επίγευση που αφήνουν
Ταξίδια κόκκινα αλκοολούχα και γλυκά…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!