Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
– ακόμα τουλάχιστον –
ν’ απαγγέλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου.
_
γράφει ο Τάκης Τσαντήλας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
– ακόμα τουλάχιστον –
ν’ απαγγέλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου.
_
γράφει ο Τάκης Τσαντήλας
Ακολουθήστε μας

Real News https://youtu.be/4OAhYn9Z-mcΚαθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ...

Στης νύχτας την πρόσχαρη και ανοιχτή αγκαλιά,κόρη του ουρανού και αδελφή των άστρωνμε μάτια βαθυγάλαζα και χείλη ροδοκόκκινα,την απλωσιά του ουρανού απλώνεις παραπέρατο μικροστένεμα της γης πιο δώθε το σιμώνεις,να είναι μάγεμα η ζωή κι αγκάλιασμα οι πόθοι. Στο...

Κοιτώντας την κόλλα τη λευκή, σκέψεις πολλές έρχονται στο νου, μα πώς να ξεκινήσω τη γραφή; Όταν μόνο το όνομά σου μου έρχεται στο μυαλό και τα σταματά όλα – τη σκέψη τη βαθιά. Κι ύστερα, όλα σαν να ξεκινάνε ξανά· βάζεις φωτιά στο συναίσθημα, βάζεις φωτιά και στον...
Διαβάστε κι αυτά

Κοιτώντας την κόλλα τη λευκή, σκέψεις πολλές έρχονται στο νου, μα πώς να ξεκινήσω τη γραφή; Όταν μόνο το όνομά σου μου έρχεται στο μυαλό και τα σταματά όλα – τη σκέψη τη βαθιά. Κι ύστερα, όλα σαν να ξεκινάνε ξανά· βάζεις φωτιά στο συναίσθημα, βάζεις φωτιά και στον...

Νύχτα που σβήνειμόνος με το φεγγάρισυλλογίζομαι Άλλη μια νύχταψίθυροι στο σκοτάδιπου δε γύρισες Το φεγγαρόφωςσε πορφυρό σεντόνιαργοπεθαίνει Πάχνη στα φύλλαη ελπίδα προσμένειτο φως του ήλιου _ γράφει ο Βασίλειος...

Γλώσσα, κουλτούρα, λευτεριά, γνώση, στοργή και φρονιμάδα… Ψαλμοί, παιάνες, ξαστεριά, φόρος τιμής για ‘σε Ελλάδα! Ποτάμια αίμα μυθικό, στης ιστορίας σου τη στράτα, κι ούτε ένα ψήγμα δανεικό, στ’ άψογα χρόνια, τα φευγάτα. Σε μια εξάστιχη στροφή, πλέξε στεφάνια...
Της αρτιότητος τεχνουργία! Όμως, της ψυχής σας οι χείμαροι οι εκφραστικοί, απροσπέλαστοι!
Περήφανα – ηδονικά, το ποίημά σας θα το εδώριζα, στις γυναίκες που θα με συνεκλόνιζαν.