Επεισόδια μνήμης

9.12.2015

 

 

Σωρός οι πέτρες στ' αυλάκια της ζωής
Και τα χέρια βαριά να τις σηκώσουν
Κουράστηκαν να οργώνουν
του χρόνου τα χωράφια
κι έμειναν ανήμπορα, δίχως πνοή
Πλήθυναν οι ήττες στις ανηφοριές
και ήρθαν πάνω σε σαλαμάνδρες
τα όνειρα να φαρμακώσουν
Κρύφτηκαν οι μνήμες στους λάκκους της ιστορίας
πίνοντας σκοτάδι και νερό
Γύρω τους ξεψυχούσαν οι διαβάτες
Τη μοναξιά θεά τους είχαν κάνει
Και στους λόφους με τους ασφοδέλους
οι φύλακες μάταια κοιτούσαν να σβήσουν τις φωτιές
που έρχονταν αργά τα καλοκαίρια
Άνοιγαν πληγές στο χώμα
και γεννούσαν άνδρες
που κάποτε ήταν σύννεφα

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφο και ξεχωριστό το ποίημά σας!!!Μπράβο σας μου άρεσε πάρα πολύ!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ παραστατικό το ποίημα σας γεμάτο εικόνες…η πορεία των ανθρώπων μέσα από το χρόνο….μνήμες που καταδιώκουν..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου