«Είσαι πολύ επικίνδυνος άνθρωπος», της είπε.
«Μόνο για όσους μ΄ ερωτεύονται. Οι υπόλοιποι δεν κινδυνεύετε», απάντησε.

Κι όμως, μόνο κίνδυνο μπορούσε να νιώσει κάποιος δίπλα της.
Κίνδυνο να εθιστεί στο παιχνίδι της, να επιθυμήσει να το κάνει δικό του, να ρισκάρει να δώσει τους κωδικούς ασφαλείας του.

Θυμήθηκε την τελευταία φορά που χτύπησε την πόρτα της. Μόλις άνοιξε εκείνος άρχισε να δικαιολογείται και να υπαναχωρεί. Παραπάτησε στην προσπάθεια του ν’ απομακρυνθεί. Εκείνη δεν έκανε βήμα μπροστά. Απλώς τον παρατηρούσε όσο προσπαθούσε να βρει την ισορροπία του. Μόνο όταν το κατάφερε, έκανε μερικά βήματα και κάθισε στο πλατύσκαλο.

«Πού και πού έρχεσαι, μου χτυπάς την πόρτα και εγώ σου ανοίγω.
Δεν σε καλώ να περάσεις μέσα αλλά σε ακούω, σου απαντώ, βγαίνω έξω και συζητάμε.
Και πριν καλά καλά αρχίσουμε να μιλάμε ή άλλες φορές λίγο πριν πούμε καληνύχτα δικαιολογείσαι επειδή καμιά φορά έρχεσαι και μου χτυπάς.
Δεν σε ρώτησα ποτέ γιατί χτυπάς την πόρτα, τι θέλεις. Μόνο σε ακούω και απαντώ.
Όμως εσύ επιμένεις συχνά να δικαιολογείσαι και αυτό με προβληματίζει.
Κι όταν προβληματίζομαι ενίοτε δεν ανοίγω την πόρτα».

Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί ή να προβληματιστεί που την ένιωθε ν’ αγγίζει τον πυρήνα του και να χορεύει αισθαντικά με τις πιο επικίνδυνες και μύχιες σκέψεις του.

«Έχεις δίκιο» ήταν το μόνο που είχε καταφέρει να ψελλίσει μουδιασμένος.
Εκείνη από την άλλη ήταν ήρεμη, δίχως γιατί ζωγραφισμένα στα μάτια, δίχως απορίες, δίχως δεύτερες σκέψεις.
Ήταν εκεί για τη στιγμή, το τώρα. Σίγουρη πως το μετά δεν χρειαζόταν στο παρόν.

«Πώς είσαι βέβαιη ότι δεν σ’ ερωτεύομαι;», τη ρώτησε διώχνοντας την ανάμνηση που περιέπαιζε το μυαλό του.

«Δεν είναι όλες οι συναντήσεις προορισμένες να γεννήσουν έρωτα.
Καμιά φορά η ανάγκη να ποθήσεις ένα σώμα ή ένα μυαλό είναι μεγαλύτερη.
Είναι οι στιγμές που φλερτάρεις με τον πιο σκοτεινό, πιο βαθύ, πιο άγριο εαυτό σου. Εκείνον που δεν είναι αγνός. Εκείνον που εισβάλει σαρωτικά και απαιτεί την προσοχή σου.

Συμβαίνει πολλές φορές ο έρωτας να μην είναι επικίνδυνος. Ο πόθος όμως πάντα είναι.
Δεν ηρεμεί αν δεν πάρει αυτό που θέλει. Και σένα σε θέλει διχασμένο.
Να προσπαθείς να σώσεις τη λογική από τα δίχτυα του.

Δεν μπορείς να μ’ ερωτευτείς γιατί γνωρίζεις ελάχιστα κομμάτια μου.
Μόνο εκείνα που δίνουν έμφαση στην ιδέα, εκείνα που εντείνουν τα θέλω λίγο ακόμη σου και χαλαρώνουν τις αντιστάσεις σου.

Αν ο έρωτας σου θολώνει τη σκέψη, ο πόθος ακόμη χειρότερα την αλλοιώνει και την κάνει δική του. Τη φέρνει στα μέτρα του και σένα σ’ αφήνει να ποθείς χωρίς μέτρο.
Να ποθείς μια λέξη, μια σκέψη, ένα βλέμμα, ένα φιλί».

«Πως ξέρεις τι είναι αυτό που θέλω από σένα;» τη διέκοψε.
«Δεν ξέρω. Αν ήθελα να μάθω θα σε ρωτούσα. Δεν θέλω να πάρω απαντήσεις.
Οι απαντήσεις έρχονται μαζί με αποφάσεις, βήματα, όρια που πρέπει να θέσεις.
Κι εμένα δεν μου αρέσει να βάζω όρια, θέλω μόνο να φλερτάρω μαζί τους».
«Κι αν τύχει να ποθήσεις κάτι πέρα από τα όρια;»
«Αυτό είναι ένα ρίσκο που ξέρει πως παίρνει όποιος παίζει με τις επικίνδυνες πτυχές του εαυτού του. Κι αν δεν το ξέρει, το μαθαίνει στην πορεία».

«Είσαι πολύ επικίνδυνος άνθρωπος» της είπε ξανά, θυμίζοντας της την αρχή της κουβέντας τους.
«Ίσως γι’ αυτό με θέλεις επικίνδυνα», του απάντησε και άφησε τη σιωπή να πει τα υπόλοιπα.