Επικίνδυνες συναντήσεις

9.07.2015

 

«Είσαι πολύ επικίνδυνος άνθρωπος», της είπε.
«Μόνο για όσους μ΄ ερωτεύονται. Οι υπόλοιποι δεν κινδυνεύετε», απάντησε.

Κι όμως, μόνο κίνδυνο μπορούσε να νιώσει κάποιος δίπλα της.
Κίνδυνο να εθιστεί στο παιχνίδι της, να επιθυμήσει να το κάνει δικό του, να ρισκάρει να δώσει τους κωδικούς ασφαλείας του.

Θυμήθηκε την τελευταία φορά που χτύπησε την πόρτα της. Μόλις άνοιξε εκείνος άρχισε να δικαιολογείται και να υπαναχωρεί. Παραπάτησε στην προσπάθεια του ν’ απομακρυνθεί. Εκείνη δεν έκανε βήμα μπροστά. Απλώς τον παρατηρούσε όσο προσπαθούσε να βρει την ισορροπία του. Μόνο όταν το κατάφερε, έκανε μερικά βήματα και κάθισε στο πλατύσκαλο.

«Πού και πού έρχεσαι, μου χτυπάς την πόρτα και εγώ σου ανοίγω.
Δεν σε καλώ να περάσεις μέσα αλλά σε ακούω, σου απαντώ, βγαίνω έξω και συζητάμε.
Και πριν καλά καλά αρχίσουμε να μιλάμε ή άλλες φορές λίγο πριν πούμε καληνύχτα δικαιολογείσαι επειδή καμιά φορά έρχεσαι και μου χτυπάς.
Δεν σε ρώτησα ποτέ γιατί χτυπάς την πόρτα, τι θέλεις. Μόνο σε ακούω και απαντώ.
Όμως εσύ επιμένεις συχνά να δικαιολογείσαι και αυτό με προβληματίζει.
Κι όταν προβληματίζομαι ενίοτε δεν ανοίγω την πόρτα».

Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί ή να προβληματιστεί που την ένιωθε ν’ αγγίζει τον πυρήνα του και να χορεύει αισθαντικά με τις πιο επικίνδυνες και μύχιες σκέψεις του.

«Έχεις δίκιο» ήταν το μόνο που είχε καταφέρει να ψελλίσει μουδιασμένος.
Εκείνη από την άλλη ήταν ήρεμη, δίχως γιατί ζωγραφισμένα στα μάτια, δίχως απορίες, δίχως δεύτερες σκέψεις.
Ήταν εκεί για τη στιγμή, το τώρα. Σίγουρη πως το μετά δεν χρειαζόταν στο παρόν.

«Πώς είσαι βέβαιη ότι δεν σ’ ερωτεύομαι;», τη ρώτησε διώχνοντας την ανάμνηση που περιέπαιζε το μυαλό του.

«Δεν είναι όλες οι συναντήσεις προορισμένες να γεννήσουν έρωτα.
Καμιά φορά η ανάγκη να ποθήσεις ένα σώμα ή ένα μυαλό είναι μεγαλύτερη.
Είναι οι στιγμές που φλερτάρεις με τον πιο σκοτεινό, πιο βαθύ, πιο άγριο εαυτό σου. Εκείνον που δεν είναι αγνός. Εκείνον που εισβάλει σαρωτικά και απαιτεί την προσοχή σου.

Συμβαίνει πολλές φορές ο έρωτας να μην είναι επικίνδυνος. Ο πόθος όμως πάντα είναι.
Δεν ηρεμεί αν δεν πάρει αυτό που θέλει. Και σένα σε θέλει διχασμένο.
Να προσπαθείς να σώσεις τη λογική από τα δίχτυα του.

Δεν μπορείς να μ’ ερωτευτείς γιατί γνωρίζεις ελάχιστα κομμάτια μου.
Μόνο εκείνα που δίνουν έμφαση στην ιδέα, εκείνα που εντείνουν τα θέλω λίγο ακόμη σου και χαλαρώνουν τις αντιστάσεις σου.

Αν ο έρωτας σου θολώνει τη σκέψη, ο πόθος ακόμη χειρότερα την αλλοιώνει και την κάνει δική του. Τη φέρνει στα μέτρα του και σένα σ’ αφήνει να ποθείς χωρίς μέτρο.
Να ποθείς μια λέξη, μια σκέψη, ένα βλέμμα, ένα φιλί».

«Πως ξέρεις τι είναι αυτό που θέλω από σένα;» τη διέκοψε.
«Δεν ξέρω. Αν ήθελα να μάθω θα σε ρωτούσα. Δεν θέλω να πάρω απαντήσεις.
Οι απαντήσεις έρχονται μαζί με αποφάσεις, βήματα, όρια που πρέπει να θέσεις.
Κι εμένα δεν μου αρέσει να βάζω όρια, θέλω μόνο να φλερτάρω μαζί τους».
«Κι αν τύχει να ποθήσεις κάτι πέρα από τα όρια;»
«Αυτό είναι ένα ρίσκο που ξέρει πως παίρνει όποιος παίζει με τις επικίνδυνες πτυχές του εαυτού του. Κι αν δεν το ξέρει, το μαθαίνει στην πορεία».

«Είσαι πολύ επικίνδυνος άνθρωπος» της είπε ξανά, θυμίζοντας της την αρχή της κουβέντας τους.
«Ίσως γι’ αυτό με θέλεις επικίνδυνα», του απάντησε και άφησε τη σιωπή να πει τα υπόλοιπα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Σύμφωνα με το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Κανσίζογλου στο lavart.gr, "η απόλυτη χρονολόγηση συγκρότησης των ομηρικών επών είναι αδύνατη, εικάζεται ότι αυτά, στη μνημειώδη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, συντέθηκαν ήδη κατά τον 8o προχριστιανικό αιώνα, δηλαδή ακριβώς την...

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

- γράφει ο Φιλόλογος & Συγγραφέας Χρίστος Σοροβέλης - Στον Επιτάφιο του Θουκυδίδη ο αγορευτής Περικλής υπερασπίζεται το δημοκρατικό πολίτευμα, διότι η πόλη δεν είναι έρμαιο κάποιου ή κάποιων πολιτικών, αλλά αποφασίζει ο λαός για την τύχη του. Ο Αθηναίος πολιτικός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

- γράφει ο Φιλόλογος & Συγγραφέας Χρίστος Σοροβέλης - Στον Επιτάφιο του Θουκυδίδη ο αγορευτής Περικλής υπερασπίζεται το δημοκρατικό πολίτευμα, διότι η πόλη δεν είναι έρμαιο κάποιου ή κάποιων πολιτικών, αλλά αποφασίζει ο λαός για την τύχη του. Ο Αθηναίος πολιτικός...

Η τέχνη μέσα απ’ τα μάτια του Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη

Η τέχνη μέσα απ’ τα μάτια του Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη

- γράφει η Άντια Αδαμίδου -   Ανάμεσα στις πολλές και διαφορετικές απόψεις που κυκλοφορούν περί τέχνης και έκφρασης στην εποχή μας, μπορεί κανείς να διακρίνει ορισμένες οπτικές, οι οποίες αποτελούν αναμφίβολα μαθήματα και φιλοσοφία ζωής. Ο Δημήτρης...

«Θα πω τραγούδια όμορφα και άσματα σπουδαία»: Η Θέση της Καλεβάλα στη Weltliteratur

«Θα πω τραγούδια όμορφα και άσματα σπουδαία»: Η Θέση της Καλεβάλα στη Weltliteratur

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - Στα τελευταία μου άρθρα για τον Νεοφορμαλισμό και για τα προβλήματα που παρουσιάζει η σύγχρονη κυπριακή ποίηση, έχω υποστηρίξει πως ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική/κυπριακή ποίηση είναι ο δρόμος της weltliteratur, δηλαδή τον...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Πολύ όμορφο και αληθινό το κείμενο σου!!

    Αξίζει να πάρεις το ρίσκο κι ας πληγωθείς.

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Σε ευχαριστώ, Ελένη! Χαίρομαι που συμφωνείς!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου