Ο ήλιος του μεσημεριού
ροδάκινο γλυκό με σιγοκαίει
και τζιτζικιάζει ο νους
για τ’ άφταστα και τ’ ανημπόρετα
Νερό γάργαρο σχεδόν κελαηδιστό 
τιτιβίζει στα σωθικά μου
Μερώνουν οι πληγές του χειμώνα

 

Ήρθες θύμηση σαν κατακόκκινο καρπούζι
και γλύκανε η σκέψη
πετώντας στον αέρα  τις πίκρες
Κουκούτσια της οργής
Το πρώτο κύμα στο χάρισα
σαν πέταγε ο γλάρος της υπομονής
και κρυφά του ψιθύριζα
λόγια μεγάλα και θαυμαστά
Λόγια της πλώρης σύννεφα αυγουστιάτικα
Λόγια φευγάτα και φθαρτά


Μην κλαις
στην αμμουδιά το φύλαξα

συρτάρι της φύσης
εκείνο το καλοκαιρινό αντίο
Μα η θάλασσα το έσβησε
κι έκανε πάλι ορατό και ολοζώντανο
το ερωτικό μου κάλεσμα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!