Ζει;

1.11.2015

 

 

Κόντρα; Στη Λογική!

Τι λες τώρα αδερφέ; Κάθεσαι και ξεροσταλιάζεις περιμένοντας;
Είσαι τρελός ή χαζός;
Τι ζητάς δηλαδή;
Δεν έχεις εγωισμό και φιλότιμο;
Δεν έχεις τίποτα που να σε σπρώχνει μακριά της;
Μια εναλλακτική λύση;
Μια άλλη προοπτική;
Πόσο κολλημένος μπορεί να είσαι;
Πόσο βαθιά μέσα σου ριζώνει η ελπίδα που δεν πρόκειται να εκπληρώσει την επιθυμία σου;
Τι πρέπει να σου πει κάποιος για όλο αυτό;
Πως να σε συνεφέρει από τον λήθαργο και την απελπισία που ώρες ώρες βγάζεις στην επιφάνεια; Δεν αντέχεσαι, δεν ξεπερνιέσαι με τίποτα.
Έχεις κατρακυλήσει στον βούρκο της ανυποληψίας και της απόλυτης ξεφτίλας.
Δεν λογαριάζεις τον εαυτό σου, τους φίλους σου, τους δικούς σου ανθρώπους που πονούν να σε βλέπουν σ' αυτά τα χάλια.
Δεν έχει ορισμό η σκλαβιά της σκέψης σου, δεν αναγνωρίζω τίποτα απ' όλα όσα ήξερα για σένα, δεν βλέπω κανένα από τα χαρακτηριστικά σου, τίποτα όμως.
Δηλαδή πόσο θα τραβήξει όλο αυτό;
Μέχρι που θα πάει αυτή η βαλίτσα;
Κάποτε θα πρέπει να ζήσεις σαν άνθρωπος, δεν νομίζεις;

- Ζει άνθρωπος  χωρίς Ελευθερία, Αγάπη για τον άλλον, Όνειρο και Ελπίδα πως μια μέρα θα έρθουν τα πάνω κάτω;
Ζει;;;

 

_

γράφει ο Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Όχι δεν ζει..πως θα το κανουμε;;Μπράβο Βαγγέλη!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου