Ζενίθ και Ναδίρ

17.02.2014

 

Φτερουγίσματα                                                                                       χαικού  

Και ήρθαν τα πουλιά  

να γεμίσουν το νεκρό τοπίο  

με φτερουγίσματα 

 

Νεκρό τοπίο                                                                                                ποίημα 

Στο λυκαυγές, 

εκεί όπου οι σκιές κυριαρχούν 

κι όλα μυστηριωδώς μεταμορφώνονται, 

τ' άσπρα περιστέρια  

μαύρα πουλιά της νύχτας γίνονται 

και τα κλαδιά του δέντρου  

φρικιαστικές μορφές παίρνουν. 

Νομίζεις πως σε κυνηγούν 

πως θα σ' αγγίξουν 

πως θα σε κλείσουν στον  

μακρύ και ξερό κορμό 

που καταλήγει στο χώμα. 

Όσο κι αν θες ν' απομακρυνθείς, 

αφυδατωμένο από το χρόνο κορμί 

γυμνό από ζωή κι έρωτα, 

δίπλα απ' τις ρίζες του δέντρου, 

εκεί κοντά, ίσως πιο πέρα 

θα φυτρώσει ο τάφος σου, 

η απόδειξη της ύπαρξής σου. 

Και τα πουλιά θα τριγυρνούν 

πετώντας στο νεκρό τοπίο  

μοιρολογώντας τη χαμένη ζωή...  

Και κάπου εκεί στο βάθος ο ορίζοντας. 

Παντού και πάντα υπάρχει ένας ορίζοντας 

Η λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου, 

η διαχωριστική γραμμή της γης και τ' ουρανού, 

εκεί που το ζενίθ και το ναδίρ  

του ανύπαρκτου, του εφικτού  

και της φαντασίας που οργιάζει  

καθώς το σκοτάδι πέφτει βαθύ,  

αναμειγνύονται στην ουράνια σφαίρα. 

Ο ορίζοντας που ενώνει της νύχτας 

τις σιωπές και τα σκοτάδια 

με το φως και τις φωνές της μέρας  

που πάντα ξημερώνει, 

ενώ εσύ αγχωμένος ξυπνάς από το λήθαργο 

θέλοντας να προσδιορίσεις ξανά τις ανάγκες σου, 

τη θέση σου στην πεζή πραγματικότητα. 

Στον καθρέπτη του εαυτού σου 

βλέπεις την ανεπιτυχή απομίμηση ενός προτύπου 

που απέκλινε της πορείας του  

έναν ονειροπόλο που ονειρεύεται εφιάλτες...   

Και θέλεις να ανατρέψεις τα πάντα, 

ζώντας την πραγματοποίηση των ονείρων σου 

δίχως να παρασύρεσαι στη δίνη του άγχους. 

Θέλεις να αισθανθείς, να νοιώσεις ζωντανός,   

όσο πιο όμορφα μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου. 

 

ΣΚΙΕΣ                                                                                                            τρίστιχο 

Οι σκιές, παιχνιδίσματα του φωτός με το χώρο. 

Μη σε τρομάζουν οι γκριζόμαυροι καμβάδες τους. 

Χρωμάτισέ τους εσύ με την αχαλίνωτη φαντασία σου. 

 

της Ελένης Ιωάννου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Παντού και πάντα υπάρχει ένας ορίζοντας.
    Η λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου,
    η διαχωριστική γραμμή της γης και τ’ ουρανού…”

    Ευλογημένοι από την Μοίρα όσοι έζησαν όμορφα στην από δω μεριά… και (αναπόφευκτα) πέρασαν το ίδιο όμορφα πάνω από την λεπτή γραμμή στην αντίπερα όχθη… για να ανιχνεύσουν τα μυστήρια της επέκεινα ζωής!

    Συγχαρητήρια Ελένη μου – εξαιρετικό!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου