Ζενίθ και Ναδίρ

17.02.2014

 

Φτερουγίσματα                                                                                       χαικού  

Και ήρθαν τα πουλιά  

να γεμίσουν το νεκρό τοπίο  

με φτερουγίσματα 

 

Νεκρό τοπίο                                                                                                ποίημα 

Στο λυκαυγές, 

εκεί όπου οι σκιές κυριαρχούν 

κι όλα μυστηριωδώς μεταμορφώνονται, 

τ' άσπρα περιστέρια  

μαύρα πουλιά της νύχτας γίνονται 

και τα κλαδιά του δέντρου  

φρικιαστικές μορφές παίρνουν. 

Νομίζεις πως σε κυνηγούν 

πως θα σ' αγγίξουν 

πως θα σε κλείσουν στον  

μακρύ και ξερό κορμό 

που καταλήγει στο χώμα. 

Όσο κι αν θες ν' απομακρυνθείς, 

αφυδατωμένο από το χρόνο κορμί 

γυμνό από ζωή κι έρωτα, 

δίπλα απ' τις ρίζες του δέντρου, 

εκεί κοντά, ίσως πιο πέρα 

θα φυτρώσει ο τάφος σου, 

η απόδειξη της ύπαρξής σου. 

Και τα πουλιά θα τριγυρνούν 

πετώντας στο νεκρό τοπίο  

μοιρολογώντας τη χαμένη ζωή...  

Και κάπου εκεί στο βάθος ο ορίζοντας. 

Παντού και πάντα υπάρχει ένας ορίζοντας 

Η λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου, 

η διαχωριστική γραμμή της γης και τ' ουρανού, 

εκεί που το ζενίθ και το ναδίρ  

του ανύπαρκτου, του εφικτού  

και της φαντασίας που οργιάζει  

καθώς το σκοτάδι πέφτει βαθύ,  

αναμειγνύονται στην ουράνια σφαίρα. 

Ο ορίζοντας που ενώνει της νύχτας 

τις σιωπές και τα σκοτάδια 

με το φως και τις φωνές της μέρας  

που πάντα ξημερώνει, 

ενώ εσύ αγχωμένος ξυπνάς από το λήθαργο 

θέλοντας να προσδιορίσεις ξανά τις ανάγκες σου, 

τη θέση σου στην πεζή πραγματικότητα. 

Στον καθρέπτη του εαυτού σου 

βλέπεις την ανεπιτυχή απομίμηση ενός προτύπου 

που απέκλινε της πορείας του  

έναν ονειροπόλο που ονειρεύεται εφιάλτες...   

Και θέλεις να ανατρέψεις τα πάντα, 

ζώντας την πραγματοποίηση των ονείρων σου 

δίχως να παρασύρεσαι στη δίνη του άγχους. 

Θέλεις να αισθανθείς, να νοιώσεις ζωντανός,   

όσο πιο όμορφα μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου. 

 

ΣΚΙΕΣ                                                                                                            τρίστιχο 

Οι σκιές, παιχνιδίσματα του φωτός με το χώρο. 

Μη σε τρομάζουν οι γκριζόμαυροι καμβάδες τους. 

Χρωμάτισέ τους εσύ με την αχαλίνωτη φαντασία σου. 

 

της Ελένης Ιωάννου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Παντού και πάντα υπάρχει ένας ορίζοντας.
    Η λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου,
    η διαχωριστική γραμμή της γης και τ’ ουρανού…”

    Ευλογημένοι από την Μοίρα όσοι έζησαν όμορφα στην από δω μεριά… και (αναπόφευκτα) πέρασαν το ίδιο όμορφα πάνω από την λεπτή γραμμή στην αντίπερα όχθη… για να ανιχνεύσουν τα μυστήρια της επέκεινα ζωής!

    Συγχαρητήρια Ελένη μου – εξαιρετικό!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου