Ζενίθ και Ναδίρ

17.02.2014

 

Φτερουγίσματα                                                                                       χαικού  

Και ήρθαν τα πουλιά  

να γεμίσουν το νεκρό τοπίο  

με φτερουγίσματα 

 

Νεκρό τοπίο                                                                                                ποίημα 

Στο λυκαυγές, 

εκεί όπου οι σκιές κυριαρχούν 

κι όλα μυστηριωδώς μεταμορφώνονται, 

τ' άσπρα περιστέρια  

μαύρα πουλιά της νύχτας γίνονται 

και τα κλαδιά του δέντρου  

φρικιαστικές μορφές παίρνουν. 

Νομίζεις πως σε κυνηγούν 

πως θα σ' αγγίξουν 

πως θα σε κλείσουν στον  

μακρύ και ξερό κορμό 

που καταλήγει στο χώμα. 

Όσο κι αν θες ν' απομακρυνθείς, 

αφυδατωμένο από το χρόνο κορμί 

γυμνό από ζωή κι έρωτα, 

δίπλα απ' τις ρίζες του δέντρου, 

εκεί κοντά, ίσως πιο πέρα 

θα φυτρώσει ο τάφος σου, 

η απόδειξη της ύπαρξής σου. 

Και τα πουλιά θα τριγυρνούν 

πετώντας στο νεκρό τοπίο  

μοιρολογώντας τη χαμένη ζωή...  

Και κάπου εκεί στο βάθος ο ορίζοντας. 

Παντού και πάντα υπάρχει ένας ορίζοντας 

Η λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου, 

η διαχωριστική γραμμή της γης και τ' ουρανού, 

εκεί που το ζενίθ και το ναδίρ  

του ανύπαρκτου, του εφικτού  

και της φαντασίας που οργιάζει  

καθώς το σκοτάδι πέφτει βαθύ,  

αναμειγνύονται στην ουράνια σφαίρα. 

Ο ορίζοντας που ενώνει της νύχτας 

τις σιωπές και τα σκοτάδια 

με το φως και τις φωνές της μέρας  

που πάντα ξημερώνει, 

ενώ εσύ αγχωμένος ξυπνάς από το λήθαργο 

θέλοντας να προσδιορίσεις ξανά τις ανάγκες σου, 

τη θέση σου στην πεζή πραγματικότητα. 

Στον καθρέπτη του εαυτού σου 

βλέπεις την ανεπιτυχή απομίμηση ενός προτύπου 

που απέκλινε της πορείας του  

έναν ονειροπόλο που ονειρεύεται εφιάλτες...   

Και θέλεις να ανατρέψεις τα πάντα, 

ζώντας την πραγματοποίηση των ονείρων σου 

δίχως να παρασύρεσαι στη δίνη του άγχους. 

Θέλεις να αισθανθείς, να νοιώσεις ζωντανός,   

όσο πιο όμορφα μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου. 

 

ΣΚΙΕΣ                                                                                                            τρίστιχο 

Οι σκιές, παιχνιδίσματα του φωτός με το χώρο. 

Μη σε τρομάζουν οι γκριζόμαυροι καμβάδες τους. 

Χρωμάτισέ τους εσύ με την αχαλίνωτη φαντασία σου. 

 

της Ελένης Ιωάννου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Παντού και πάντα υπάρχει ένας ορίζοντας.
    Η λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου,
    η διαχωριστική γραμμή της γης και τ’ ουρανού…”

    Ευλογημένοι από την Μοίρα όσοι έζησαν όμορφα στην από δω μεριά… και (αναπόφευκτα) πέρασαν το ίδιο όμορφα πάνω από την λεπτή γραμμή στην αντίπερα όχθη… για να ανιχνεύσουν τα μυστήρια της επέκεινα ζωής!

    Συγχαρητήρια Ελένη μου – εξαιρετικό!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου