Ω, τι ηλιθιότης!..

Προύχοντες του «χωριού»

χωρίς κανένα κύρος.

Αμετανόητοι εραστές του «δήθεν».

Ξιπασμένοι αφεντάδες γης,

που ποτέ δε μας ανήκε.

 

Αφαιρετικά σκιάχτρα

μ’ εφήμερες ιδέες.

Όπου κι όποτε βολεύει

η αντρειοσύνη…

Κι όταν πλέον δε σε «παίρνει»,

φυλάς τα νώτα…

Ένας ηλίθιος κι εγώ

στο τόσο πλήθος!

 

από την ποιητική συλλογή “Κίρκης φιλί”