Select Page

Ζωή σε δύο χρώματα

 

Αλίκη Οικονόμου – Γιωτάκου
Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη
ISBN: 978-960-468-066-5

 

τοβιβλίο.net υποδέχεται με μεγάλη χαρά τη συγγραφέα Αλίκη Οικονόμου - Γιωτάκου και το βιβλίο της 'Ζωή σε δύο χρώματα' από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.

Η Λητώ, κόρη του πετυχημένου γιατρού Γιωργή Ψυχογιού και της Μυρτώς Καρτάλη, γόνος πλούσιας οικογένειας από τη Μάνη, ζει σ’ ένα περιβάλλον όπου η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός αποτελούν το πρότυπο ζωής για την ίδια. Προστατευμένη από κινδύνους και κίβδηλους ανθρώπους, ζει σαν μέσα σ’ ένα κουκούλι φτιαγμένο από ζεστασιά οικογενειακή και αλήθεια. Ο προστατευτικός όμως κλοιός που την περιβάλλει δεν την έχει αφήσει να δει και την άλλη πλευρά της ζωής.
Πηγαίνοντας στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές της πέφτει στα δίχτυα του Μιχάλη, γοητευτικού ανερχόμενου δικηγόρου, που κάθε άλλο παρά με ηθικές αξίες έχει αρχίσει και συνεχίζει τη ζωή του. Μεγαλωμένος χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς όρια μπρος στις υπέρμετρες φιλοδοξίες του. Ο τυφλός έρωτας της Λητώς για τον Μιχάλη δεν την αφήνει να δει σημάδια και ενδείξεις του χαρακτήρα του.
Αντώνης Καρτάλης και Μαργαρίτα. Γιώργης Ψυχογιός και Μυρτώ. Οικογένειες στηριγμένες σε γερά θεμέλια μεγάλης αγάπης. Λητώ και Μιχάλης, δύο κόσμοι αντίθετοι. Οι δυο τους συνα­ντιούνται και φτιάχνουν τη ζωή τους. Μια ζωή στηριγμένη σε διαφορετικές αρχές και πιστεύω. Σύγκρουση και καταστροφή. Τιμωρία και κάθαρση. Αλλά και λύση. Κάθαρση που έρχεται με τη δράση της Λητώς για τις κακοποιημένες γυναίκες στην Αβινιόν της Γαλλίας. Λύση που έρχεται με την εμφάνιση του Σέργιου… Όταν η ζωή της παίρνει ξανά το χρώμα της…

Από το βιβλίο:

Εισαγωγή

Σκέφτηκα πως αν η Λητώ η ηρωίδα του βιβλίου μου, αποφάσιζε να γράψει για τη ζωή της, δύσκολα θα μπορούσε να αποτυπώσει σε σελίδες χαρτιού, συναισθήματα δυνατά όπως η αγάπη, το μίσος, ο πόνος, η εκδίκηση. Ίσως μια εισαγωγή σαν ετούτη να της άνοιγε το δρόμο για μπορέσει να ακουμπήσει δυνατές στιγμές που οριοθέτησαν και σημάδεψαν τη ζωή της

«Η ζωή μου έμοιαζε με χείμαρρο σε μια κλεισούρα που με κατάτρωγε, με κατάπινε και γω ανήμπορη χτυπιόμουν στη δίνη αυτή… Χρόνια αθωότητας, χρόνια προστατευμένα σηματοδότησαν την αρχή της ιστορίας μου κι ύστερα, εξευτελισμοί, ταπεινώσεις, βία αλλά και συνεχής συγχώρεση, ήταν τα στοιχεία που καθόριζαν την πορεία της ζωής μου. Και αν τα έγραφα όλα αυτά σε ένα βιβλίο; θα είχε κανένας την αντοχή να το διαβάσει ή θα το άφηνε εξ αρχής; Θα έβγαζε από κει μέσα τη δίψα μου για συγχώρεση πρώτα και μετά για εκδίκηση; Θα έβγαζε από κει μέσα, την ανάγκη μου για την εξιλέωση και την κάθαρση; Ποιος ξέρει;»

ΛΗΤΩ

Με ξύπνησαν οι στριγκές φωνές του και ο θόρυβος από το βάζο που εκσφενδονίστηκε κι έγινε χίλια κομμάτια. Πετάχτηκα τρομαγμένη και έτριψα τα μάτια μου ν’ ανοίξουν. Το πάτωμα είχε γεμίσει από τα κόκκινα τριαντάφυλλα, που μόλις χτες το βράδυ μου είχε φέρει. Πεταγμένα εδώ κι εκεί, ανάκατα ήταν σαν να μου έδειχναν τη δική μου ζωή κατάφατσα! Ανάμεσά τους κομμάτια μικρά -μεγάλα, γαλαζοπράσινα, του βάζου που τα φιλοξενούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή! Κορόιδευαν το χάλι μου; Μέσα στην ταραχή μου, ένιωσα πως άκουσα τα γέλια τους και το σαρκασμό τους! Η πόρτα πίσω του βρόντηξε για τα καλά! Ήρθε και συμπλήρωσε ο ήχος τούτος, το χαμό γύρω μου! Χθες το βράδυ μόλις, τριαντάφυλλα δώδεκα ολοκόκκινα και φιλιά και σήμερα; Η θύελλα, ο χαλασμός! .. Σηκώθηκα αναστατωμένη και τράβηξα προς την πόρτα! Δεν πρόλαβα καλά-καλά να αγγίξω το χερούλι, όταν όρμησε ίδιος μαινόμενος ταύρος! «Σε καλό σου! Τι έπαθες; Τι είναι αυτό που σε ενόχλησε πάλι;»! Ο ήχος πιο δυνατός από τον πόνο! Γίνεται να ‘ναι; αναρωτήθηκα δέκατα του δευτερολέπτου μετά, όταν το χέρι του βαρύ ήρθε κι έπεσε πάνω στο μάγουλό μου! Με έσπρωξε βίαια και με πέταξε χάμω! Εκεί ανάμεσα στα πεσμένα τριαντάφυλλα και στα κομμάτια τα γαλαζοπράσινα του βάζου, έμεινα να αναρωτιέμαι! Ένα ρυάκι βαθύ κόκκινο κύλησε και ήρθε κι ακούμπησε το χέρι μου! Σαν να μην ήμουν εγώ, το κοίταζα να κυλά και να γλιστρά στην άσπρη μοκέτα! Κι έμεινα εκεί, ένα κουβάρι μαζεμένο στα πόδια του κρεβατιού, στα πόδια του! «Ένα τίποτε είσαι!» ούρλιαξε καθώς το χέρι του έπεφτε και πάλι βαρύ στο πρόσωπό μου.

Αισθανόμουν ότι πνίγομαι. Το οξυγόνο, μου έλειπε. Ήμουν κλεισμένη σε ένα δωμάτιο που όλο μίκρυνε, μίκρυνε και με έπνιγε. Βιάστηκα να κατέβω στον κήπο. Νόμιζα πως εκεί θα ήταν καλύτερα. Θα ανέπνεα τουλάχιστον! Ο καθαρός αέρας θα με βοηθούσε. Όμως δυστυχώς!. Το κεφάλι μου σφυροκοπούσε. Θυμήθηκα τον Καβάφη «Η πόλις θα σ’ ακολουθεί, όπου κι αν πας». Άρα ό,τι και να έκανα δεν θα κατάφερνα να διώξω την πίκρα που με είχε κυκλώσει και με έσφιγγε, τόσο που νόμιζα ότι θα σκάσω! Αυτή την κουβαλούσα μέσα μου… «Σκέψου Λητώ. Σκέψου, είπα στον εαυτό μου. Δεν γίνεται! κάποια λύση θα πρέπει να βρεθεί. Σκέψου..σήμερα, σήμερα πρέπει να γίνει η λύτρωσή σου από αυτόν. Σήμερα πρέπει να τον ξεγράψεις και να σου μείνουν μόνο…» «Φωτογραφίες και γράμματα, σ’ ένα συρτάρι κλειδωμένα Κι ήταν ονείρων φωτοπλάσματα, κι’ ήταν απείρων σχεδιάσματα! Κι αυτά τα κίτρινα π’ απόμειναν, σ’ ένα συρτάρι μαραμένα». {Γεγονότων μορφή}. Μαρί Ράλλη Ήμουν ακόμη στον κήπο. Κάθισα σε ένα παγκάκι με λευκά μαξιλάρια και κράτησα το κεφάλι μου καλά με τα δύο μου χέρια. Προσπαθούσα να αναπνεύσω.. Πνιγόμουν συνέχεια! . «Υπερκαπνία ,σκέφτηκα. Υπερκαπνία έχω πάθει. Όπως την άλλη φορά, ..όπως εκείνο το βράδυ». Ο γιατρός μου είχε πει.. «Είναι σαν να εισπνέεις κάρβουνο από το μαγκάλι που δεν έχει καεί καλά. Από άγχος ή στενοχώρια εισέπνευσες πολύ οξυγόνο. Δεν αποβλήθηκε όμως από τον οργανισμό σαν διοξείδιο του άνθρακα και έπαθες ένα είδος δηλητηρίασης. «Λητώ; τι συμβαίνει;» ρώτησε. «Τίποτε γιατρέ τίποτε», του ψέλλισα εκείνο το βράδυ. Και νάτο πάλι! Πνιγόμουν και μούδιαζαν τα χέρια μου. Άρχιζα ένα δύσκολο αγώνα. Τα έβαζα με τον άντρα μου. Ένα σκληρό δικηγόρο και έναν αδυσώπητο άνθρωπο! Θα άρχιζα ένα πόλεμο εναντίον του με αβέβαιο αποτέλεσμα. Τι θα μπορούσα να κερδίσω άραγε; Θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα μαζί του; Αυτός, αχ! αυτός θα χρησιμοποιούσε κάθε τρόπο, αρκεί να μη χάσει το στόχο του. Και ο στόχος του, βέβαια, ήμουν εγώ και η περιουσία μου. Στον κήπο επικρατούσε ηρεμία. Και μόνο ο θόρυβος των αυτοκινήτων στο δρόμο τάραζε λίγο τη γαλήνη και το χτύπημα των ψηλών τακουνιών κάποιων, κομψών κυριών, καθώς περπατούσαν για να προλάβουν τις κοντινές τους εργασίες. Πώς τους ζήλευα όλους αυτούς, που ανέμελα προχωρούσαν στο δρόμο και στο μυαλό τους δεν είχαν το φόβο, το φόβο το δικό μου! Να ήμουν στη θέση τους και τι δεν θα ‘δινα! Ένα χελιδόνι πέταξε κοντά μου και ύστερα κρύφτηκε στα πολλά δέντρα. Κελάηδησε για λίγο, κι ύστερα έφυγε. Τα παγώνια μας ακούγονταν από το βάθος του κήπου και ο παπαγάλος μου σφύριζε, σφύριζε σα να με καλούσε κοντά του. «Αχ! Μικαέλο μου. Σήμερα δεν είμαι καλά. Έδωσα την αγάπη μου και δεν πήρα αντάλλαγμα. Πάγωσα στο άπειρο χάος και ζεστασιά δεν μπόρεσα να βρω. Σήμερα ξέφτισε η χαρά μου και η απελπισία με κατέβαλε. Τα όνειρά μου πέθαναν Μικαέλο! Το καταλαβαίνεις αυτό; Απόκαμα να ταξιδεύω περιμένοντας να ‘ρθει η ευτυχία, απόκαμα να ταξιδεύω χωρίς κατάρτια!» Εξομολογήθηκα τον πόνο μου στον παπαγάλο μου… Τι έκανα κι’ εγώ; Με κοίταζε παράξενα!. Έφυγα και κείνος σφύριζε, σφύριζε σα να ήθελε να μου πει κάτι!.. Περπάτησα λίγο, αλλά κουράστηκα και πάλι. Το σώμα μου ήταν έτοιμο να σωριαστεί. Πρόφτασα και κάθισα σε μια μεγάλη κούνια.. Σ’ αυτή την κούνια με κοίμιζε η μητέρα μου, ενώ αυτή έπινε τον καφέ της και διάβαζε κάποιο βιβλίο. Χρόνια αθωότητας!.. Ήταν γεμάτη αγάπη και ωραία συναισθήματα η μανούλα μου. Ήξερε μόνο να δίνει και ποτέ να απαιτεί και αυτό δυστυχώς το πέρασε και σε μένα. Δεν θέλησε να με βάλει στον κόσμο της κακίας και της παραφροσύνης...

 

 

Η συγγραφέας εξομολογείται

Όταν σκέφτηκα να γράψω το βιβλίο «Ζωή σε δύο χρώματα» το θεώρησα σαν μια ανάγκη ψυχής. Να περάσω δηλαδή μέσα από τις σελίδες του τις προσωπικές μου εμπειρίες που απέκτησα κατά τη διάρκεια της διδακτικής μου πορείας σε σχολεία της χώρας μου και του εξωτερικού και συγκεκριμένα στο Παρίσι. Μέσω των γονέων και κυρίως των μητέρων των μαθητών προσέγγισα ένα φοβερό φαινόμενο, το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας, που συμβαίνει τόσο σπάνια, αλλά και τόσο συχνά στην κοινωνία μας. Σπάνια, γιατί δεν γινόμαστε πάντοτε μάρτυρες τέτοιων περιστατικών και συχνά, γιατί αν αφουγκραστούμε με προσοχή τη συμπεριφορά γυναικών που ζουν δίπλα μας, ίσως να αντιληφτούμε την πραγματική κατάσταση που επικρατεί σε μια οικογένεια πίσω από την επίφαση της ευτυχίας και της επιτυχίας. Ίσως ή μάλλον οι περισσότεροι να έχουν γίνει μάρτυρες ενδοοικογενειακής βίας είτε με χειροδικίες, είτε με λεκτική βία. Μέσα μου ακόμη ηχούν οι κρυφοί σπαραγμοί μητέρων καθώς μου διηγούνταν τη βία που υφίσταντο εκ μέρους των ανδρών τους, χωρίς να υπάρχει καμία αιτία. Αυτή η κακοποίηση με έκανε να σκεφτώ πως δεν πρέπει να είμαι αμέτοχη στον πόνο αυτών των γυναικών, καθώς κάθε μορφή βίας εναντιώνεται στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εκμηδενίζει την γυναικεία υπόσταση, δημιουργεί ψυχασθένειες στις γυναίκες που την υφίστανται και τις οδηγεί στο τέλος και στην αυτοκτονία. Η αποδοχή της βίας ανακυκλώνει το πρόβλημα και μεγιστοποιεί τις διαστάσεις του. Καμιά συνθήκη δεν δικαιώνει την ύπαρξή της, κανένας άνθρωπος δεν την αξίζει και κατά συνέπεια και κανένας από μας δεν μπορεί να μένει αμέτοχος σε όποιο βίαιο γεγονός και αν λαμβάνει χώρα και υποκύπτει και στην αντίληψή του. Η βία και η κακοποίηση πρέπει να ξεφύγει από τους τοίχους του σπιτιού, είτε αυτό είναι ντυμένο με πολυτελή υφάσματα, είτε με φτωχικά. Θα πρέπει να γίνει φανερό ότι η προστασία ων κακοποιημένων γυναικών είναι υπόθεση όλων μας. Θέλησα λοιπόν με αφορμή την κακοποίηση της ηρωίδας του μυθιστορήματός μου, που ανέχεται τη σκληρή και απάνθρωπη κακοποίηση από τον σύζυγό της, γνωστό ποινικολόγο των Αθηνών, χωρίς να αντιδρά, χωρίς να παίρνει ριζικές αποφάσεις, αλλά συνεχώς κρύβει τα πάντα από το περιβάλλον της και καρτερεί την αλλαγή, που δεν πρόκειται να έρθει, θέλησα να περάσω κάποια ουσιαστικά μηνύματα και σκέψεις σε όλες τις γυναίκες είτε κακοποιούνται, είτε και όχι. Να τους περάσω το μήνυμα της αυτοπεποίθησης, της πίστης στις δικές τους δυνάμεις, τον αυτοσεβασμό, την αξιοποίηση της οντότητάς τους, τη σκέψη ότι το να κρατούν ερμητικά κλεισμένα μέσα τους όλα τα βασανιστήρια που υφίστανται δεν τις βοηθά καθόλου. Θέλησα να τους φωνάξω ότι πρέπει να αντισταθούν στη βία, να την κοινολογήσουν, να προσφύγουν στην κατάδοση του τιμωρού τους, χωρίς να σκέφτονται το τι θα πει το περιβάλλον τους και η οικογένειά τους. Σήμερα και από την Εκκλησία και από διαφόρους κρατικούς φορείς έχουν δημιουργηθεί σύλλογοι προστασίας κακοποιημένων γυναικών. Ας καταφεύγουν και εκεί, όπου θα βρουν την προστασία και ύστερα ας ενεργήσουν κατάλληλα. Θέλησα ακόμη να στείλω ένα μήνυμα και στις νέες κοπέλες. Να προσέχουν πολύ στις επιλογές τους, να ακούνε τις παραινέσεις των γονέων τους και των προσώπων που τις αγαπούν. Να μην παρασύρονται από πλούτη και εμφάνιση, αν δεν μάθουν καλά το ποιόν του ανθρώπου που τις πλησιάζει. Η ηρωίδα του βιβλίου είναι ο αντιπροσωπευτικός τύπος για τις περιπτώσεις αυτές. Το βιβλίο αυτό το αγάπησα, γιατί ξαναέζησα μαζί του όλες τις σκληρές διηγήσεις των μανάδων, γιατί στο μυαλό μου για πολύ καιρό περνοδιάβαιναν οι σκηνές αυτές και με βασάνιζαν. Και έκλαψα, και χάρηκα και θύμωσα και ένιωσα την αγαλλίαση, όταν η Λητώ λυτρώνεται και η κάθαρση έρχεται με το τέλος του Μιχάλη, του κακοποιού πριν και τώρα μετανοημένου, αλλά χωρίς πλέον δυνάμεις για ζωή. Το τέλος του μοιραίο!

Είπαν για το βιβλίο...

Μαρίζα Βουτσίνου

Ένα βιβλίο γεμάτο δύναμη και συγχρόνως τρυφερότητα, όπως είναι και η ίδια η συγγραφέας... Αισθάνθηκα τόσα πολλά δυνατά συναισθήματα... Με συνεπήρε τόσο πολύ το όλο θέμα του βιβλίου, που ειλικρινά ξενύχτησα να το τελειώσω…

Μελίνα Χριστούλα

Τρεις οικογένειες αποτελούν το σκελετό του μυθιστορήματος της Αλίκης Γιωτάκου με βασικά πρόσωπα τη Λητώ και το Μιχάλη. Δουλεμένες σωστά και στηριγμένες σε βάσεις καλές οι δύο, που είναι και οι οικογένειες της Λητώς, σαθρή και με δόλια στηρίγματα η άλλη του Μιχάλη, από την πλευρά του πατέρα του μόνο. Η Λητώ μαθημένη στη ζεστασιά του σπιτιού της και τη γαλήνη δεν ξέρει τι κρύβει ο κόσμος γύρω της και πέφτει θύμα στον αρρενωπό μα αχρείο μεγαλοδικηγόρο Μιχάλη. Καταλαβαίνει το χαρακτήρα του νωρίς καθώς είναι βίαιος και τραγικά κακός, αλλά υπομένει από ντροπή και τη βία και το ξύλο, μέχρι που φτάνει στα όριά της και τον παραδίδει στην αστυνομία, αρχίζοντας μια νέα ζωή προσφοράς στις άλλες κακοποιημένες γυναίκες στη Γαλλία, όπου καταφεύγει. Το βιβλίο πέρα από τα διδάγματα και τα μηνύματα που δίνει, αφήνει μια υπέροχη γλύκα μέσα μας, καθώς οι εικόνες πηγαινοέρχονται και μας μεταφέρουν, χωρίς χάσματα νοηματικά ή χρονικά εκεί που η συγγραφέας αποσκοπεί. Γλώσσα υπέροχη, ζωντανή παραστατική, χωρίς επαναλήψεις και λέξεις ή φράσεις κουραστικές. Μου άρεσε και δίκαια βρίσκεται σε βιβλιοπωλεία στην πρώτη θέση..

Λέτα Μασαούτη

Με το βιβλίο αυτό έκλαψα, πόνεσα... και θύμωσα πολύ... Μετά χάρηκα, γέλασα και έκλαψα από χαρά... […] Είναι έτσι γραμμένο που σε βάζει μέσα στην ιστορία.... σε κάνει να είσαι εσύ η Λητώ…

Zena Mpeka

Το βιβλίο της κυρίας Γιωτάκου προσεγγίζει ένα φαινόμενο που συμβαίνει τόσο σπάνια όσο και συχνά. Σπάνια, γιατί δεν γινόμαστε γνώστες τέτοιων περιστατικών στον περίγυρό μας, αλλά τελικά συχνά γιατί, άμα αφουγκραστούμε με προσοχή τη συμπεριφορά γυναικών που ζουν δίπλα μας, πιθανότατα να αντιληφθούμε την πραγματική ιστορία πίσω από την επίφαση της ευτυχίας και της επιτυχίας . Ίσως όλοι έχουμε γνωρίσει μία γυναίκα που έπεσε θύμα κακοποίησης χωρίς να το ξέρουμε... Η ηρωίδα του βιβλίου, η Λητώ, περνάει από όλα τα στάδια που τελικά την οδηγούν στην ελευθερία της: από τον απόλυτο έρωτα, στην αμφιβολία και από την άρνηση στην κάθαρση. Οδηγοί της στη μακριά διαδρομή της ζωής της είναι αρχικά η άγνοια και ο φόβος και κατόπιν οι αρχές που της κληροδότησε η οικογένειά της, η αγάπη και η δύναμη της ψυχής της. Αυτή η δύναμη της ψυχής είναι που στο τέλος την μετατρέπει σε σημείο αναφοράς, σε απάγκιο για τις καταδυναστευμένες ψυχές των γυναικών. Η κυρία Γιωτάκου αποτύπωσε με ευαισθησία και ρεαλισμό την πορεία της ηρωίδας. Μας ανατρίχιασε, μας συγκίνησε και μας λύτρωσε...

Σούλα Χαϊδά

Μου άφησε πολύ δυνατές εντυπώσεις το βιβλίο της Αλίκης Γιωτάκου […] …μου προκάλεσε ποικίλα συναισθήματα. […] Η γλώσσα με κατάκτησε με την άνετη ροή, το πλούσιο λεξιλόγιο και τη γλαφυρότητά της…

Olga Boulahani

Ένα βιβλίο ύμνος στις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα των χαρακτήρων που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία του σελίδα. Μετά από μια περίοδο λανθασμένων αποφάσεων, έρχεται η προσωπική λύτρωση και κάθαρση. Μπράβο στην συγγραφέα!

Η Αλίκη Οικονόμου – Γιωτάκου γεννήθηκε στη Ρεντίνα Καρδίτσης. Τελείωσε το Γυμνάσιο Τρικάλων και σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε για πολλά χρόνια σε Λύκειο Λαρίσης, για δύο χρόνια στο Ελληνικό σχολείο στο Παρίσι και μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, στο Λύκειο Παπάγου. Είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών και τα τελευταία 20 χρόνια ζει στο Χολαργό. Οι δραστηριότητές της, πέρα από τα εκπαιδευτικά της καθήκοντα, επεκτείνονταν σε ομιλίες σε κύκλους νέων μητέρων με θέματα σχετικά με την διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού, σε διαλέξεις μεταξύ άλλων και στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αθηνών με τίτλο «Η επίδραση της Αγίας Γραφής στο Σολωμό». Επίσης ανέπτυξε θέματα όπως, «Ο Άγιος των νεοελληνικών μας Γραμμάτων “Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης», «Γιατί φεύγουν τα παιδιά από τα σπίτια μας», «Το νανούρισμα στη λαϊκή μας παράδοση», «Ο Καβάφης, ο ποιητής της μελαγχολίας» κ.α. Είναι μέλος της Λογοτεχνικής Συντροφιάς του Δήμου Παπάγου – Χολαργού. Έχει ανέκδοτη συλλογή 70 ποιημάτων, καθώς και ένα μυθιστόρημα που εκδίδεται τώρα και θα κυκλοφορήσει τον Μάιο. Δύο άλλα επίσης μυθιστορήματα βρίσκονται σε προχωρημένη εξέλιξη. Το πρώτο της βιβλίο «Ζωή σε δύο χρώματα» είχε μεγάλη επιτυχία και σε διάρκεια 6 μηνών έγινε η δεύτερη έκδοση του.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

4 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας, που συμβαίνει τόσο σπάνια, αλλά και τόσο συχνά στην κοινωνία μας”
    Και μόνο το θέμα του είναι αρκετό σαν κίνητρο για να το αναζητήσω στα βιβλιοπωλεία – πόσω μάλλον που το απόσπασμα που διάβασα με συνεπήρε!
    Να είναι πάντα καλοτάξιδο!

    Απάντηση
  2. AΛΊΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ- ΓΙΩΤΑΚΟΥ

    Βάσω καλημέρα και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το ωραίο σχόλιο. Πάει για τρίτη έκδοση!

    Απάντηση
  3. Dimitri Giotakos

    Sotiria Kyrmanidouδημοσίευσε στο‎Αλίκη Οικονόμου-Γιωτάκου
    2 Μαρτίου
    Συγχαρητήρια για το βιβλίο σας , “Ζωή σε δυο χρώματα”. Ασχοληθήκατε με ένα δύσκολο θέμα και πολύ σοβαρό, την κακοποίηση της γυναίκας. Λιγοι θα τολμούσαν να περιγράψουν καταστάσεις, συναισθήματα , που βιώνουν οι γυναίκες θύματα τέτοιων υπ-ανθρώπων….
    Παρά ταύτα στη ροή της ιστορίας, παραθέτετε εικόνες όμορφες, περιγράφετε τοπία, χώρες, έχετε λυρισμό, αν και οι σελίδες είναι πάρα πολλές, εν τούτοις ο αναγνώστης κρατά ως φυλακτό την ανάγνωσή του, τούτο το μαγευτικό ταξίδι…..
    Θυμώνει, πονά, αγανακτεί, τιμωρεί, αλλά και προσπαθεί να κατανοήσει…..συγχωρεί….
    Η Λητώ περνά φρικτά, υποτιμάται, ταπεινώνεται, πονά, εξαθλιώνεται….
    Υπομένει. Δικαίως, αδίκως;
    Όμως τούτο όλο το ανατάτεμα των συναισθημάτων, ο άφατος πόνος, ο βαρύς, γίνεται θυσία, γίνεται διακονία σε όλες όσες βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις…
    Τις ανακουφίζει, τις προστατεύει, μπαίνει μπροστά με μια Αγκαλιά, μια Αγάπη διάπλατη, ισχυρή, καθάρια, ικανή να απαλύνει τους πόνους των σωμάτων, αλλά και των ψυχών….

    Απάντηση
  4. Ευη

    Ως λάτρης του Τζο Νεσμπο, του Κεπλερ και γενικά της αστυνομικής και στεγνής λογοτεχνίας, δυσκολεύτηκα στην αρχή να ακολουθήσω το ύφος και τον τροπο γραφής του βιβλίου. Όμως, όταν η ιστορία άρχισε να ξετυλίγεται βίωσα τόσα δυνατά συναισθήματα που μου ήταν αδύνατο να σταματήσω την ανάγνωση του …. Ευχαριστώ !!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!