Ζωγραφιά

Δημοσίευση: 20.08.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

sky_infinity

Ζωγράφισε το άπειρο σε μια κόλλα χαρτί. Πολλά τα άπειρα στη ζωή του. Ευτυχίες, καλοσύνες, θαύματα. Άπειρη η αγάπη που ένιωσε. Αστείρευτη. Ήταν ευγνώμων. Για όσα καλά τού έτυχαν. Για όσα κόπιασε και πέτυχε. Για τα πάντα που κέρδισε. Τώρα πια, ήξερε πως η ζωή τού είχε χαμογελάσει. Κι όχι πικρά. Όχι συγκαταβατικά. Μα γενναιόδωρα. Όπως αξίζει στους μεγαλόψυχους.

Κοίταξε για πολλοστή φορά την πολύχρωμη ζωγραφιά της εγγόνας του. Το κίτρινο σπιτάκι με την κεραμιδένια σκεπή και την ξύλινη πόρτα. Την ψηλή κερασιά με τους ζουμερούς καρπούς και τον ίσιο κορμό. Τα παράξενα λουλούδια, φυτρωμένα διάσπαρτα στο καταπράσινο χορτάρι. Τον ανέφελο γαλανό ουρανό. Τις καμπύλες γραμμές για πουλιά, που πετούν περήφανα μες στην ελευθερία τους. Τον χαρούμενο ήλιο, που φωτίζει ολόκληρη την πλάση. Και τα μεγάλα κόκκινα γράμματά της: «ΠΑΠΠΟΥΛΗ, Σ’ ΑΓΑΠΩ! ΕΥΑ».

«Κάπως έτσι θα ’ναι ο παράδεισος, μάτια μου», μονολόγησε. Κι ένα ζεστό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. «Εκεί θα με περιμένει η κυρά μου...»

Ανακάτεψε τις σταγόνες που ’χε στάξει σε δυο δάχτυλα νερό. Ο γιατρός ήταν βέβαιος για τη διάγνωση. Κακοήθης όγκος στον εγκέφαλο. Είχε μόλις έξι μήνες ζωής. Κατάπιε το φαρμάκι δίχως να το σκεφτεί.

Ζωγράφισε το άπειρο σε μια κόλλα χαρτί. Και περίμενε...

 

_

γράφει η Στέλλα Κουρμούλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    ένα πολύ όμορφο κείμενο..τρυφερό και μελαγχολικό μαζί.. Και τι όμορφο να φτάνει κανείς να έχει γευτεί άπειρη ομορφιά και ευτυχία… Καλό βράδυ…

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Και πόσο συγκινητικά τα λόγια σου, Μάχη! Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία.

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Μια ζωγραφιά με πολύ συναίσθημα, αγάπη, ζεστασιά. Πάρα πολύ όμορφο!

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σας λόγια!

      Απάντηση
  3. Κατερίνα Κουρμούλη

    Η “Ζωγραφιά” αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση με απρόσμενο τέλος που φαντάζει τραγικό. Ένα τέλος, όμως, γενναίο και αξιοπρεπές. “Όπως αξίζει στους μεγαλόψυχους”….

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Γενναιότητα και Αξιοπρέπεια! Πάντα… Παντού… Χωρίς εκπτώσεις._ Σ’ ευχαριστώ, Κατερίνα μου!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου