Πλήθος πολύ στην αποβάθρα

μα μου φαίνεται έρημη.

Βλέπω ανθρώπους φαντάσματα

με μάτια ανέκφραστα

με κεφάλια σκυμμένα

με μυαλά υποταγμένα

σε μια υπάκουη σιωπή

ύπουλη, υπόκωφη μα και εκκωφαντική.

Σαν να το ακούω το αέναο γιατί.

Γιατί στέκονται έτσι όλοι εκεί

σαν ζωντανοί νεκροί;

Βαδίζω ανάμεσά τους και τους παρατηρώ.

Ένα πλήθος μηχανικά κινούμενο,

μηχανικά τρεμάμενο,

που κρατάει την ανάσα του

και ορμάει στον συρμό.

Αυτό είναι άραγε που λένε

πως ο χρόνος είναι χρήμα;

Έτσι είναι για το πλήθος αυτό,

που έχει καταπιεί το κρίμα;

Κρίμα δεν είναι ύστερα από τόση βιάση

κρίμα δεν είναι για λίγα δευτερόλεπτα

το δρομολόγιο να χάσει;

Όχι δεν είναι κρίμα.

Κρίμα είναι που δεν γελάει μήτε κλαίει.

Κρίμα είναι που δεν τραγουδάει.

Κρίμα είναι που βουβάθηκε

και πια δεν αντιδράει.

Κρίμα είναι που το μεγάλο του όνειρο

το έχει πια ξεγράψει.

Να ζει για εκείνα που αγαπά

και με τα χέρια του θα χει πλάσει.

Κρίμα είναι που τόσο γρήγορα

λησμόνησε, βολεύτηκε, συνήθισε

και αφέθηκε… να χάνεται…

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!