Ζωντανοί… νεκροί…

23.04.2015

 

 

Πλήθος πολύ στην αποβάθρα

μα μου φαίνεται έρημη.

Βλέπω ανθρώπους φαντάσματα

με μάτια ανέκφραστα

με κεφάλια σκυμμένα

με μυαλά υποταγμένα

σε μια υπάκουη σιωπή

ύπουλη, υπόκωφη μα και εκκωφαντική.

Σαν να το ακούω το αέναο γιατί.

Γιατί στέκονται έτσι όλοι εκεί

σαν ζωντανοί νεκροί;

Βαδίζω ανάμεσά τους και τους παρατηρώ.

Ένα πλήθος μηχανικά κινούμενο,

μηχανικά τρεμάμενο,

που κρατάει την ανάσα του

και ορμάει στον συρμό.

Αυτό είναι άραγε που λένε

πως ο χρόνος είναι χρήμα;

Έτσι είναι για το πλήθος αυτό,

που έχει καταπιεί το κρίμα;

Κρίμα δεν είναι ύστερα από τόση βιάση

κρίμα δεν είναι για λίγα δευτερόλεπτα

το δρομολόγιο να χάσει;

Όχι δεν είναι κρίμα.

Κρίμα είναι που δεν γελάει μήτε κλαίει.

Κρίμα είναι που δεν τραγουδάει.

Κρίμα είναι που βουβάθηκε

και πια δεν αντιδράει.

Κρίμα είναι που το μεγάλο του όνειρο

το έχει πια ξεγράψει.

Να ζει για εκείνα που αγαπά

και με τα χέρια του θα χει πλάσει.

Κρίμα είναι που τόσο γρήγορα

λησμόνησε, βολεύτηκε, συνήθισε

και αφέθηκε… να χάνεται…

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Άννα μου….ξεσήκωσες μια φράση σκληρή που έχω κερδίσει από το Γιώργο Σεφέρη…μέρα που είναι…

    […]Την πίκρα να βλέπεις τους συντρόφους σου καταποντισμένους μέσα στα στοιχεία, σκορπισμένους έναν-έναν.
    Και πόσο παράξενα αντρειεύεσαι μιλώντας με τους πεθαμένους, όταν δε φτάνουν πια οι ζωντανοί που σου απομέναν.[…]

    (εξαιρετικό το ποίημα σου σήμερα μου άρεσε πολύ η γραφή σου)

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Μάχη μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!Ο σχολιασμός σου δεν μπορούσε να είναι πιο εύστοχος!Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Θα σας πω ευχαριστώ πολύ Ale Ros!

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Άννα εξαιρετικό!!

    “Κρίμα είναι που τόσο γρήγορα
    λησμόνησε, βολεύτηκε, συνήθισε
    και αφέθηκε… να χάνεται…”

    Η στιγμή σου με τα βουβά πρόσωπα στο σταθμό,
    μου θύμισαν πολλές εικόνες κάθως περίμενα το τρένο..

    Πρόσωπα που αναπνέουν δίχως όψη, μάτια που αντικρίζουν δίχως να βλέπουν,
    χέρια που κρατούν δίχως να αγγίζουν…

    Άχρωμα τα όνειρα πάνω σε χάρτινα καράβια.. Ναι, κρίμα!!

    Όρθωσε τη σημαία σου μπροστά, Εσύ.
    Πάλεψε γι’ αυτόν που ξέχασε να ονειρεύεται.

    Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιώτη

    Eυχαριστώ πολύ Ελένη!

    Απάντηση
  6. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητή Κα Ρουμελιώτη,

    Συγχαρητήρια για την πολύ όμορφη
    προσπάθειά σας. Σας αποστέλλω ένα σχόλιο, το οποίο έστειλα
    με αφορμή το κείμενο που είχε γράψει η Κα Κίσσα για την συγχώρεση!

    Μέσα σ᾽ αυτό, θα βρείτε παρεμφερείς με το ποίημά σας προεκτάσεις
    σε σχέση με τους ζωντανούς νεκρούς.

    Καλή σας μέρα και
    καλή συνέχεια στις όμορφες δημιουργίες …

    Αγαπητή Κα Κίσσα,

    Κατ᾽ αρχάς συγχαρητήρια που θίγετε ένα τόσο εκλεπτυσμένο ζήτημα όπως αυτό της συγχώρεσης των εχθρών. Συνήθως τέτοια ζητήματα, δεν απασχολούν τους νέους ανθρώπους όπως είστε εσείς …

    Η συγχώρεση στους εχθρούς, συνιστά ασφαλώς μία πράξη που στα μάτια κάποιων ανθρώπων μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας για να μην πω κίνηση διεστραμμένη, ανεδαφική, υποτιμητική μιας προσωπικότητας και βαθύτατα παράλογη.

    Όμως εκείνοι οι λόγοι στον Σταυρό, ξεστομίστηκαν από τα Άγια χείλη Του, για
    να γίνουν το θεμέλιο μιας ζωής όχι κενής αρχοντιάς και μεγαλείου αλλά καινής που σημαίνει αφενός αστιγμάτιστης από εγωμανή συμπλέγματα κι αφετέρου απαλλαγμένης από δεσμά πράξεων, τα οποία υπονομεύουν την πνευματική ελευθερία του ανθρώπου και την ηθική του ανύψωση στο χώρο της τελείωσης.

    Φιλοσοφίες ζωής που μάχονται την αληθινή φιλοσοφία τουτέστιν στηρίζονται στο μίσος, την εκδικητικότητα, την ανταπόδωση στο κακό, τη χαιρεκακία, είναι ζωές άζωες μιας και στερούνται Αγάπης.

    Κάποτε, ένας άνθρωπος παρακάλεσε τον Χριστό, να του επιτρέψει να θάψει κάποιον συγγενή του και μετά να Τον ακολουθήσει. Τότε ο Χριστός του απαντά :

    Άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους.
    Πράγματι! Έτσι θα μπορούσε να λογιστεί ο άνθρωπος του μίσους. Ως νεκρός.

    Το ν᾽ αγαπάς αυτούς που σε αγαπούν είναι το φυσικό.

    Το ν᾽ αγαπάς, ὀμως, αυτούς που σε μισούν είναι το υπερ – φυσικό.

    Το υπερφυσικό εν τέλει, είναι και το τελειότερο αφού σε απομακρύνει από τα επίγεια και σε κάνει Θεό.

    Το φυσικό σε ονομάζει άνθρωπο.
    Το υπερφυσικὀ σε ονομάζει Θεό …
    Αγάπη στον εχθρό … ο δρόμος του καθ᾽ ομοίωσιν.

    Δύσκολος δρόμος … αντίκρυσμα αιώνιο …

    Μπράβο Κατερίνα …

    Απάντηση
  7. Άννα Ρουμελιώτη

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα εύστοχα και θετικά σας σχόλια και για την ενθάρρυνση Κε Σκοπετέα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου