Η αμοιβή των χρωμάτων

30.04.2018

Περίμενα τη σειρά μου με ανυπομονησία στο σκοτάδι. Όταν με τοποθέτησαν στον προθάλαμο  επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι, όπως και στη συσκευασία· δεν ήξερα ως τότε και δε φανταζόμουν, ούτε υπέθετα φυσικά, κάτι  άλλο από σκοτάδι.

«Το μαύρο είναι το απόλυτο τίποτα. Είσαι απολύτως τίποτα».

Δεν το πίστεψα· δεν ήταν λίγο να βρίσκομαι στον προθάλαμο και να με φτάνει ο μονότονος γαργαλιστικός ήχος της διαδικασίας μεταμόρφωσής μου· τη λαχταρούσα και την αισθανόμουν να ‘ρχεται· μ’ αυτήν ξεκίνησε το λεξιλόγιό μου. Σε κάθε επανάληψη του ήχου ένα βάρος έφευγε από πάνω μου και το αρχικό απόλυτο μαύρο φαινόταν ν’ αραιώνει· προσμονή μεταμόρφωσης και κάτι διαφορετικό απ’ το σκοτάδι διέγειραν μια άγνωστή μου ταραχή· δεν μπορώ να το διατυπώσω αλλιώς, δεν διαθέτω καμια σχετική  εμπειρία για να επιχειρήσω μια διαφορετική περιγραφή· και γιατί, άλλωστε;

Το  απόλυτο σκοτάδι  παραχωρούσε τη θέση του σε γαλακτερό γκρίζο· πλησίαζα. Και ίσως να βρέθηκα μπροστά στην πύλη όταν αισθάνθηκα να μη με βαραίνει το παραμικρό και το γκρίζο να εξαφανίζεται εντελώς. Πήρε τη θέση του το πρωτόγνωρο φως, το απόλυτο φως.

«Το φως κρατά στην αγκαλιά του όλα τα χρώματα μαζί έως και το απόλυτο τίποτα. Δεν είσαι εσύ το άπαν, αλλά…»

Δε συμπληρώθηκε η φράση, έμεινε στην ετυμηγορία για το τίποτα· έτσι την εισέπραξα, αλλά δε την αποδέχθηκα αυτή τη μηδενιστική αυθαιρεσία· μπροστά στην πύλη κυριαρχούσε η ελπίδα.

Συγκεχυμένο  μουρμουρητό ήρθε τότε, να διαλύσει τη γαλήνη του εθισμού μου στον μονότονο γαργαλιστικό ήχο·  κάτι με τράβηξε και με μετακίνησε, απ’ τη θέση μου μπροστά στην πύλη, σε μια στοίβα ακατάλληλων. Δεν έμεινα πολύ εκεί. Ένα δυνατό ρεύμα, αίφνης,  με άρπαξε και με στροβίλιζε από το άσπρο στο μαύρο και στου γκρίζου τους τόνους, αλλά και σε λουτρό αναδυόμενων χρωμάτων· ούτε μια στιγμή όμοια με την προηγούμενή της. Το λεξιλόγιό μου εμπλουτιζόταν με ασυγκράτητη ταχύτητα.

Το ρεύμα, σα να με λυπήθηκε ξαφνικά, με απόθεσε στη σκιά μιας σκυμμένης φιγούρας και είπα τότε, πάει τελείωσε! Όμως μια κατακόκκινη οδυνηρή σταγόνα απλώθηκε πάνω μου, ακανόνιστα. Αισθάνθηκα πως άρχισα να μπλέκομαι σ’ ένα παιχνίδι που δεν μπορούσε να είναι άλλο από ένα παιχνίδι χρωμάτων· το άσπρο ν’ αναλύεται από πρισματικές αφετηρίες πόνου, χαράς, ικανοποίησης, απελπισίας. Εκεί κάτω, όπως ήμουν, περνούσα από φιγούρα σε φιγούρα, εισπράττοντας πινελιές, γδαρσίματα, σκισίματα, μπαλώματα· να μην τα περιγράφω τώρα, δεν θα τα πω όλα και οι λειψές περιγραφές  παραπλανούν· ώσπου με ακινητοποίησε ένα πέλμα· κάποτε κι αυτό απομακρύνθηκε, έχοντας αφήσει πάνω μου το αποτύπωμά του με χρώματα μαυριδερά και φαιοπράσινα.

Το ρεύμα  με είχε πάλι αναλάβει· με άρπαξε και με ανέβασε στον τελευταίο σπόνδυλο ενός κίονα που είχε λησμονήσει από πόσο πια καιρό είχε χάσει το κιονόκρανό του, και ίσα που θυμόταν πως, κάποτε, συνεργαζόταν στη στήριξη μιας στέγης. Από εκεί ψηλά, έβλεπα τα χρώματα, άλλα να παλεύουν, χαμηλά, μην ξεθωριάσουν από τριβές ανάκατες μ’ ανάπηρες μνήμες, Αλ… Παπαδ… Χαλασοχ… κι άλλα πολλά να βολοδέρνουν στην αδράνειά τους· μα λίγο επουλώθηκε κι η φαιοπράσινη μουτζούρα μου.

Το ρεύμα είχε πια καλμάρει· εύκολα βρέθηκα στα χαμηλά και στις      τριβές που συνέχισαν να μου προσθέτουν πινελιές κι απώλειες, ώσπου να αναρτηθώ σε τούτη εδώ τη θέση, ως πίνακας ανυπόγραφος, με τίτλο: «Η αμοιβή των χρωμάτων» και με υπότιτλο «Με την αύρα του 21ου».

Αν δεν είχα το ελάττωμα, που μ΄ έστειλε στα ακατάλληλα - πολλά έχουν ακουστεί για τα κριτήρια, αλλά ποιος, στο τέλος, θα μου πει κάτι γι αυτά; - θα ήμουν, ίσως,  φύλλο ενός αντίτυπου μιας δημοφιλούς συλλογής ψιθύρων.

Από την αφήγησή μου, εμφανώς απουσιάζει η βούληση του πάσχοντος υποκειμένου που δεν επέδειξα, καθώς δεν την διαθέτω, για λόγους που πιστεύω πως αγνοώ.

Καλείστε - δε σας καλώ εγώ, μην παρεξηγηθώ… - σε ενεστώτα χρόνο, να συμπληρώσετε τις ρωγμές και τα κενά μου, εκτός φαντασίας, με εμπειρικά σας σχήματα και επίδειξη βούλησης - ω του θαύματος! - καθώς για το επιχείρημα της άγνοιας έχω κατοχυρώσει πνευματικά δικαιώματα. Τα αποσιωπητικά, διεσταλμένα αγωνιούντα μάτια, εγκαταστημένα στο μέλλον. Το παρελθόν έκανε τις επιλογές του· είδε όσα θέλησε ή μπόρεσε να δει, όσα ήταν να αγνοήσει τα αγνόησε και εξάντλησε όσα ήταν να  συμπεριλάβει στις αφηγήσεις του που βρίθουν αντιφάσεων ως προς την αιτιολόγηση, την ερμηνεία, την ανάγνωση και την αξιολόγηση της κατάστασής μου. Μπορώ, ωστόσο, διεκδικώντας περίοπτη θέση ανάμεσα στα έργα τέχνης, να σας συμβουλέψω, αγνοώντας την πολύ πιθανή ρετσινιά της ουτοπίας, να είστε πολύ προσεκτικοί με τους χρωστήρες σας.

_

γράφει ο    Απόστολος Παλιεράκης                                                                         

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Να είμαστε ναι… πολύ προσεκτικοί με τους χρωστήρες μας…. Υπέροχο (λέω και επισήμως).

    Απάντηση
    • Απόστολος Παλιεράκης

      Ευχαριστώ που το τονίζεις Μάχη και που το καταφέρνεις με τα δικά σου κείμενα.

      Απάντηση
  2. Απόστολος Παλιεράκης

    Σας ευχαριστώ, (σ)τοβιβλίο.net! Τι άλλο από δυνατή συγκίνηση για τις φροντίδες, τις ενέργειες και τα καλά σας λόγια. Να είστε καλά, να ονειρεύεστε, να δημιουργείτε, να φροντίζετε και να διευρύνετε την υπέροχη σελίδα σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου