Η ανωριμότητα της συναισθηματικής σπατάλης

13.09.2014

 

 

«Ευχαριστώ» πέταξε αδιάφορα χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει τον πελάτη και έχωσε το φιλοδώρημα βιαστικά στο ανοιχτό, μαύρο τσαντάκι που είχε περασμένο στη μέση της. Ήταν στο τέλος της βάρδιας και τα πόδια της πονούσαν αφόρητα επειδή η συνάδελφος της έπρεπε την τελευταία στιγμή να λείψει και σερβίριζε μόνη της όλο το μαγαζί, ολόκληρη τη νύχτα.

Ένιωθε τους μυς της να καίνε, το μυαλό της να υπερχειλίζει από τον όγκο πληροφοριών που είχε συγκρατήσει κατά τη διάρκεια της βραδιάς και τα χέρια της να αρνούνται να σηκώσουν το δίσκο χωρίς να απαιτούν από τον εγκέφαλο δεύτερη προσπάθεια εντολής.

Ευχόταν να μπορούσε άμεσα να διακτινιστεί και να βρεθεί φρεσκοπλυμένη, αραγμένη στην πολυθρόνα του σπιτιού της, με μια λεκάνη αλατόνερο στα πόδια, απαλλαγμένη από τη βρώμα, τον ιδρώτα και τη μπόχα του τσιγάρου που σχεδόν πότιζαν το δέρμα της.

«Δεσποινίς» ακούστηκε η φωνή του πελάτη που μόλις είχε ευχαριστήσει, να της κόβει την φόρα της φυγής.

«Παρακαλώ» απάντησε αδιάφορα ενώ έκανε μεταβολή. Βρέθηκε να αντικρίζει δυο γερασμένα μάτια στο χρώμα του ουρανού όταν έχει κέφια και ξανοίγεται για να περάσουν οι ακτίνες του ήλιου πιο γρήγορα από μέσα του.

«Όλο το βράδυ εξυπηρετήσατε εμένα και τους υπόλοιπους πελάτες άψογα μεν, άψυχα δε. Μπορεί να είναι μια πράγματι εξαντλητική μέρα για εσάς, μπορεί να έχετε τις μαύρες σας, τις σκοτούρες σας, τα προβλήματά σας και να μην έχετε την διάθεση να ευχαριστήσετε οποιονδήποτε για οτιδήποτε, ούτε ακόμη αυτόν που σας άφησε μια λίρα για φιλοδώρημα...» της είπε καλοσυνάτα κάνοντας μια παύση ώστε να της δώσει το χρόνο να ελέγξει το τσαντάκι της για να βεβαιωθεί πως της έλεγε την αλήθεια.

Κοίταζε σαστισμένη χωρίς να αρθρώνει την παραμικρή υποψία ήχου, μια εκείνον και μια το ανοιχτό τσαντάκι με τα κέρματα. Έβλεπε πράγματι κάτι χρυσό να ξεχωρίζει ανάμεσα στα δεκάδες ξεθωριασμένα θαμπά μέταλλα.

Εκείνος ξαναπήρε το λόγο και συνέχισε λέγοντας: «Μη σας περνά βεβαίως από το μυαλό πως επιθυμώ να είστε απαραίτητα ευγνώμων που υπήρξα τόσο γενναιόδωρος. Άλλωστε ήταν πρωτίστως δική μου επιλογή να είμαι. Αν όμως παρ’ ελπίδα θέλατε ειλικρινώς να με ευχαριστήσετε, έχω να σας πω πως οι λέξεις σας ακούστηκαν περισσότερο σαν καταναγκαστικό έργο ή έστω ανεπιτυχής προβαρισμένη προσπάθεια κακού ηθοποιού παρά “ευχαριστώ”, έστω και για λόγους ευγενείας. Ούτε εσείς, λοιπόν, εννοούσατε το “ευχαριστώ” σας, ούτε εγώ το έλαβα ως “ευχαριστώ”.

Δεν είναι κρίμα ακόμη και τα απλά πράγματα που λέμε καθημερινά να μην τα εννοούμε; Εν ολίγοις, αυτό που νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας, μιας και είστε νεότερη και ίσως προλαβαίνετε να αλλάξετε τη δική σας νοοτροπία αλλά και των γύρω σας, είναι μόνο μια συμβουλή:

Να μην ξοδεύετε τα "ευχαριστώ" σας σε λέξεις, σε πράξεις να τα ξοδεύετε. Αυτές από μόνες τους -ακόμη και στην πιο απλή τους μορφή- τα λένε όλα.»

Συνέχισε να τον κοιτάζει ενώ εκείνος είχε ήδη σηκωθεί και απομακρυνόταν από το τραπέζι. Γύρισε λίγο πριν ανοίξει την πόρτα και την καληνύχτισε κάνοντας ταυτόχρονα μια μικρή υπόκλιση.

Σίγουρα ήξερε να εννοεί και να δείχνει με πράξεις όσα έλεγε, σκέφτηκε.

Ξαφνικά ένιωσε τα γρανάζια του μυαλού της να γυρίζουν αντίστροφα και να προβάλουν εικόνες από όλες εκείνες τις φορές που ευχαριστούσε τους άλλους, συνήθως άγνωστους, για ασήμαντα πράγματα και ανέβαλε τις φορές που έπρεπε πράγματι να το κάνει, συνήθως επηρεασμένη από εγωισμό ή τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας.

Πόσο λάθος λογική ήταν αυτή; Πόσα ευχαριστώ είχε ξεστομίσει, μπερδεμένα σε λέξεις χωρίς ουσία, χωρίς νόημα, χωρίς πραγματικό συναίσθημα; Είχε τόσο κουραστεί η γλώσσα από το σάλιο που κατανάλωνε στα ανάξια λόγια που όταν χρειαζόταν να πει αλήθειες, κολλούσε ή δίσταζε.

Είχε ξοδέψει άπειρα ανούσια “ευχαριστώ”, “σ’ αγαπώ”, “θα τα πούμε”, “θα βρεθούμε”, “θα σε πάρω τηλέφωνο”…

Εκείνη που πάντα ζητούσε ειλικρίνεια και αλήθεια από τους άλλους, είχε η ίδια υπάρξει θύμα των λέξεων που ξεστομίζονται για να γεμίσουν τις σιωπές και δεν συνοδεύονται από τα συναισθήματα που τους αξίζουν. Όλα τα μπερδεμένα κουβάρια της ζωής της έμοιαζαν πιο απλά και ξεκάθαρα από ποτέ. Ξόδευε συναισθηματικές αξίες σε λάθος πράγματα.

Άφησε το δίσκο και έτρεξε προς την εξώπορτα. Είδε τον ηλικιωμένο από μηχανής θεό της έτοιμο να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο.

«Περιμένετε μισό λεπτό» φώναξε και έτρεξε να τον προλάβει. Την κοίταξε χωρίς να μιλήσει, δίνοντας της το χρόνο να ξελαχανιάσει και να ξεστομίσει αυτό που τα μάτια της είχαν ήδη πει.

«Ευχαριστώ» είπε και η καρδιά της βγήκε μπροστά να κάνει παρέα στις λέξεις και να δώσει ώθηση στα χέρια να υψωθούν και να τον πάρουν μια αγκαλιά.

Ήταν το πιο ειλικρινές, λυτρωτικό και αβίαστο “ευχαριστώ” που είχε βγει από μέσα της εδώ και καιρό. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να συνειδητοποιήσει πως ό,τι επιλέγουμε να ξοδέψουμε, είτε είναι χρόνος, χρήμα, λέξεις, πράξεις ή συναίσθημα, χρειάζεται απλώς να αξίζει τον κόπο. Τότε και μόνο τότε έχουν όλα τη σημασία και το νόημα που τους πρέπει.

Ακολουθήστε μας

Ο Ουγκώ για την Ελληνική Επανάσταση

Ο Ουγκώ για την Ελληνική Επανάσταση

Το όνομα του Βίκτωρος Ουγκώ (1802-1885) είναι περισσότερο συνδεδεμένο με τα μυθιστορήματά του, όπως «Η Παναγία των Παρισίων» και «Οι Άθλιοι», ωστόσο το έργο του περιλαμβάνει, επίσης, δοκίμια, διηγήματα, θεατρικά  και ποιήματα, με μία ευρεία θεματολογία γύρω από τις...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

15 Απριλίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

15 Απριλίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

- γράφει η Άννα Αργύρη - Οι μορφές χάνονται η μια μέσα στην άλλη, καθώς οι χρωματικοί τόνοι μεταβαίνουν απαλά από τη σκιά στο φως, "σαν τον καπνό που διαλύεται" (Sfumato). Τα περιγράμματα σβήνουν και δημιουργείται το ασαφές. Το αίνιγμα. 15 Απριλίου 1452 γεννιέται ο...

Πληγωμένη Άνοιξη

Πληγωμένη Άνοιξη

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η Άνοιξη, ως περίοδος Αναγέννησης και άνθησης, συχνά αποτελεί συνώνυμο της ζωής και της ευτυχίας. Ωστόσο, καμιά γέννα δεν προκύπτει χωρίς ωδίνες και μάλιστα – σε ορισμένες περιπτώσεις- ο πόνος ξεπερνά κατά πολύ και επισκιάζει την ακμή της...

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

- γράφει η Άννα Αργύρη - 1888. Ο Σερά απασχολεί με τον Pointillism τα φιλότεχνα καφενεία στη Rive Gauche του Παρισιού. Ο Σεζάν από την άλλη απομονώνεται δημιουργικά στο Αιξ. Κι ένας νέος με ασκητική μορφή και γεμάτος πάθος αναχωρεί από το Παρίσι για τη Νότια Γαλλία....

Διαβάστε κι αυτά

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

- γράφει η Άννα Αργύρη - 1888. Ο Σερά απασχολεί με τον Pointillism τα φιλότεχνα καφενεία στη Rive Gauche του Παρισιού. Ο Σεζάν από την άλλη απομονώνεται δημιουργικά στο Αιξ. Κι ένας νέος με ασκητική μορφή και γεμάτος πάθος αναχωρεί από το Παρίσι για τη Νότια Γαλλία....

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου είναι ένας ευφυής συγγραφέας που δεν αρκείται στο να αφηγηθεί απλώς μια ιστορία. Καταβάλλει πάντα κόπο ως προς την επιλογή και τη δόμηση των χαρακτήρων του, στην επιλογή της γλώσσας και τη διερεύνηση των πολιτικών γεγονότων που συνιστούν τη συνήθη...

Το 1821, η ιστορία, και η πρόσληψη του από τον ποιητή Βαγγέλη Χρόνη

Το 1821, η ιστορία, και η πρόσληψη του από τον ποιητή Βαγγέλη Χρόνη

  Βαγγέλης Χρόνης Κωνσταντίνος Μπούρας ‘Μελλοντική ελευθερία’   «Ο χορευτής αφού λειτούργησε στην σκηνή υπό τον ήχο των στίχων αποχώρησε εξαντλημένος. Είχε καταφέρει να προσθέσει νέες λέξεις όπως δεν τις είχε διανοηθεί ο ποιητής. Γράφει και ο χορευτής...

2 σχόλια

2 Σχόλια

    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Να είσαι καλά 🙂

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου