Η εγκατάλειψη

15.04.2018

Τώρα στέκει εκεί άδειο και έρμαιο του χρόνου, χτυπημένο, γκρεμισμένο και χιλιοβασανισμένο. Μετρά τα βράδια που πέρασαν και αγκάλιαζε με θαλπωρή τους ανθρώπους της ζωής του. Αυτούς που γέλασαν, που πόνεσαν και έκλαψαν ανάμεσα στα ντουβάρια εκείνα.

Σαν μάνα δώριζε το μερτικό του, να σιωπήσουν μέσα του ό,τι κακό τούς βάραινε στην ψυχή, ό,τι με λόγια δεν είχε ειπωθεί.

Μόνο ένα κομμάτι ύφασμα που κρέμεται από το παραθύρι του μαρτυράει τον πόνο του, τη βίαιη εγκατάλειψή του. Σαν μαντήλι που χορεύει από τους αέρηδες, σκουπίζει τα δάκρυά του κάθε τόσο.

Κοίτα, πόσο αθόρυβα θρηνούν τα τειχιά που δεν αντιλαλούν παιδικές φωνές, σαν χορός ανοιξιάτικων πεταλούδων να προμηνύουν επιδεικτικά τον κύκλο ζωής!

Κοίτα, πόση ανεξαρτησία και θλίψη στραγγίζουν οι μισογκρεμισμένες γρεντιές, σαν μια μοναχική και γερασμένη κυρά που στέκει αγέρωχα μπροστά στον θάνατο κουνώντας του την παλάμη προκλητικά, με μάτια ανέκφραστα πια! Είναι ελεύθερες από το καθήκον τους, μπορούν τώρα να ξαποστάσουν.

Άκουσε το σφύριγμα του ανέμου, που διαπερνά τα παραθυρόφυλλα και ψιθυρίζει μελωδίες αγαπημένες, σαν νανούρισμα από πεινασμένα και πικραμένα χείλη, που στερούνται εαυτόν μανιωδώς για να ξεγελάσουν μικρά στομάχια και να αγκαλιάσουν αθώες καρδιές, που μόνο αγάπη ζητούν! Να μη ραγίσουν, μόνο να μη ραγίσουν!

Άκουσε τον ήχο αυτόν που σου θυμίζει αβίαστα και όμορφα τα παιδικά σου χρόνια, σε ένα κουτί καλά κλειδωμένο για να μην ξεθωριάσουν και φθαρούν σαν παλιά φωτογραφία .

Νιώσε  τη σκουριασμένη εξώπορτα πώς τρίζει, καθώς ανατέλλει ο ήλιος! Αντιστέκεται στον ερχομό του τέλους με κάθε της δύναμη. Χωρίς ποτέ να έχει προδώσει καμιά  ιστορία, χωρίς κανένα παράπονο. Ακούραστος φρουρός.

Τα παρτέρια του πια ξερά και άχρωμα, καμιά μυρωδιά δεν αναβλύζει από τον κήπο των γενεών που έζησαν εκεί και χάθηκαν σαν σκόνη.

Κοίτα! Δες, πόσο άγονη και άσχημη είναι η εγκατάλειψη! Είναι καταδικασμένη να χαθεί στα γρανάζια του χρόνου. Σ’ αυτά τα μεγάλα και σκουριασμένα γρανάζια που κινούν τα νήματα αδιάκοπα.  Θαρρείς και θα σταματήσει να κυλάει ο χρόνος…!

 

_

γράφει ο Τάσος Βαφκάρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου