Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΛΟΡΑΝ

26.05.2016

( ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΠΩ )

Ο ποιητής βγαίνει απ’ την έρημο.

Στα χέρια του κρατά πιθάρια,

για να βάλει τα κρανία των υποκριτών.

Κορόιδευαν τους ευτυχισμένους

τις νύχτες των Κρυστάλλων.

Περίμεναν τον ποιητή,

κάνοντας περιφορά τον θάνατο,

γύρω από ξερά πηγάδια.

Εκεί -από παλιά-  παρακαλούσαν  τα πνεύματα της γης  

να χαρίζουν σκοτεινούς ήλιους,

σ’ εκείνους που θέλανε την ευτυχία.

Ω! ο ποιητής δεν άντεξε τη χυδαιότητα. 

Προχώρησε  μπροστά!  

Τους δαίμονες  εύκολα προσπέρασε,

μα, στους υποκριτές

σταμάτησε ανησυχαστικά.

Τους παρίες της κολάσεως  αναζήτησε

«Μακάριοι, ευτυχισμένοι

που στέκεστε στις άκρες της αβύσσου,

σπεύσατε…

Πλημμύρισε η έρημος ψευτοδυστυχισμένους »

Ο αρχιερέας  Λοράν στα τείχη του Εσκοριάλ πρόβαλε.

Γύρω το λυκόφως

θλίψεις και θάνατο έσπερνε.

Φίλησε τον ποιητή:

«Δεν μπορείς να παρακαλάς άλλο!

Στοχάσου καταραμένε λογοπλάστη !

Είσαι της σκέψης…

Πολέμα!

Η ευτυχία σού ανήκει…

Σκότωσε τους άθλιους της δυστυχίας,  

τους κόλακες των παραδείσων!

Τα χέρια σου είναι οι ρομφαίες της τιμωρίας!

Μετά θα σ’ ανεβάσω στο τέλος  των λέξεων.

Των ιδεογραμμάτων τη σημασία

θα σου φανερώσω.

Θα δεις τον Θεό, δίχως αγγέλους,

για μια στιγμή.

Κι ύστερα  θα βυθιστείς

στη θάλασσα της ανυπαρξίας,

για πάντα…»

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου