Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΛΟΡΑΝ

26.05.2016

( ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΠΩ )

Ο ποιητής βγαίνει απ’ την έρημο.

Στα χέρια του κρατά πιθάρια,

για να βάλει τα κρανία των υποκριτών.

Κορόιδευαν τους ευτυχισμένους

τις νύχτες των Κρυστάλλων.

Περίμεναν τον ποιητή,

κάνοντας περιφορά τον θάνατο,

γύρω από ξερά πηγάδια.

Εκεί -από παλιά-  παρακαλούσαν  τα πνεύματα της γης  

να χαρίζουν σκοτεινούς ήλιους,

σ’ εκείνους που θέλανε την ευτυχία.

Ω! ο ποιητής δεν άντεξε τη χυδαιότητα. 

Προχώρησε  μπροστά!  

Τους δαίμονες  εύκολα προσπέρασε,

μα, στους υποκριτές

σταμάτησε ανησυχαστικά.

Τους παρίες της κολάσεως  αναζήτησε

«Μακάριοι, ευτυχισμένοι

που στέκεστε στις άκρες της αβύσσου,

σπεύσατε…

Πλημμύρισε η έρημος ψευτοδυστυχισμένους »

Ο αρχιερέας  Λοράν στα τείχη του Εσκοριάλ πρόβαλε.

Γύρω το λυκόφως

θλίψεις και θάνατο έσπερνε.

Φίλησε τον ποιητή:

«Δεν μπορείς να παρακαλάς άλλο!

Στοχάσου καταραμένε λογοπλάστη !

Είσαι της σκέψης…

Πολέμα!

Η ευτυχία σού ανήκει…

Σκότωσε τους άθλιους της δυστυχίας,  

τους κόλακες των παραδείσων!

Τα χέρια σου είναι οι ρομφαίες της τιμωρίας!

Μετά θα σ’ ανεβάσω στο τέλος  των λέξεων.

Των ιδεογραμμάτων τη σημασία

θα σου φανερώσω.

Θα δεις τον Θεό, δίχως αγγέλους,

για μια στιγμή.

Κι ύστερα  θα βυθιστείς

στη θάλασσα της ανυπαρξίας,

για πάντα…»

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου