Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΛΟΡΑΝ

26.05.2016

( ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΠΩ )

Ο ποιητής βγαίνει απ’ την έρημο.

Στα χέρια του κρατά πιθάρια,

για να βάλει τα κρανία των υποκριτών.

Κορόιδευαν τους ευτυχισμένους

τις νύχτες των Κρυστάλλων.

Περίμεναν τον ποιητή,

κάνοντας περιφορά τον θάνατο,

γύρω από ξερά πηγάδια.

Εκεί -από παλιά-  παρακαλούσαν  τα πνεύματα της γης  

να χαρίζουν σκοτεινούς ήλιους,

σ’ εκείνους που θέλανε την ευτυχία.

Ω! ο ποιητής δεν άντεξε τη χυδαιότητα. 

Προχώρησε  μπροστά!  

Τους δαίμονες  εύκολα προσπέρασε,

μα, στους υποκριτές

σταμάτησε ανησυχαστικά.

Τους παρίες της κολάσεως  αναζήτησε

«Μακάριοι, ευτυχισμένοι

που στέκεστε στις άκρες της αβύσσου,

σπεύσατε…

Πλημμύρισε η έρημος ψευτοδυστυχισμένους »

Ο αρχιερέας  Λοράν στα τείχη του Εσκοριάλ πρόβαλε.

Γύρω το λυκόφως

θλίψεις και θάνατο έσπερνε.

Φίλησε τον ποιητή:

«Δεν μπορείς να παρακαλάς άλλο!

Στοχάσου καταραμένε λογοπλάστη !

Είσαι της σκέψης…

Πολέμα!

Η ευτυχία σού ανήκει…

Σκότωσε τους άθλιους της δυστυχίας,  

τους κόλακες των παραδείσων!

Τα χέρια σου είναι οι ρομφαίες της τιμωρίας!

Μετά θα σ’ ανεβάσω στο τέλος  των λέξεων.

Των ιδεογραμμάτων τη σημασία

θα σου φανερώσω.

Θα δεις τον Θεό, δίχως αγγέλους,

για μια στιγμή.

Κι ύστερα  θα βυθιστείς

στη θάλασσα της ανυπαρξίας,

για πάντα…»

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου