Τριγύριζε ατάραχος από δωμάτιο σε δωμάτιο. Καθισμένος στις σκάλες εξόδου που μύριζαν φάρμακο και πύον, περίμενε με τις ώρες τα χαρμόσυνα μαντάτα. Υπήρχαν και τα επείγοντα περιστατικά στο ισόγειο… Πλησίαζε βράδυ Παρασκευής! 

Σιγοτραγουδούσε το αγαπημένο του τραγούδι: «Η ζωή εν τάφω…». Τι παραδοξότητα να μιλάνε για ζωή θαμμένοι δύο μέτρα κάτω απ’ τη γη!

  Κάποτε ένας νεαρός 33 χρονών του χάλασε τα σχέδια. Αλλά αυτό έγινε μια φορά. Από τότε δεν ξανάγινε κάτι παρόμοιο! Θα το θυμόταν. Διατηρούσε ακόμα το σφρίγος, και το μυαλό του δεν τον είχε εγκαταλείψει.

Ξαπλωμένος, απαριθμούσε όλα τα τερτίπια που εις μάτην σκάρωναν για να μείνουν ζωντανοί. Θύμωνε βέβαια όταν σκεφτόταν ότι τα όντα αυτά ήταν πλασμένα για να αγαπούν. 

Αυτό τον συνέθλιβε και το φοβόταν.

 

 

_

γράφει ο Φοίβος Σταμπολιάδης