Η θαλασσοσπηλιά (Νησί θα πει)

18.07.2020

Νησί θα πει κρούστα στεριάς ζωσμένη στο λουλάκι

με βράχια ολοτσαλάκωτα, με δαντελένια μέρη,

μια φούχτα σπόρια για τ’ αηδόνια στ’ άσπρο πεζουλάκι,

κι ένα ραδιόφωνο ανοιχτό, χειμώνα-καλοκαίρι.

 

Νησί θα πει μοσκοβολιά από σκίνους και θυμάρια,

παπαρουνίτσες ντροπαλές -χλωρές και μαυρομάτες,

αρνάκια στ’ αγιοχώραφα, κουνέλια στα χορτάρια,

και γαϊδουράκια ήσυχα με βελουδένιες πλάτες.

 

Νησί θα πει ηλιοξύπνημα κάτω από τ’ αρμυρίκια,

γάτες που τρύπωξαν στη ζούλα σ’ υγραμένα αμπάρια,

δίχτυα γιομάτα κόκκινη σαρδέλα στα καΐκια

κι από νωρίς τ’ απόγευμα, να βγαίνουν τα φεγγάρια.

 

Νησί θα πει καμπαναριά σαν χάλκινες μπουρούδες,

τρούλοι θαλασσοβούτηχτοι, λιβάνι, ήλιος κι αφρός,

κεράκια από αγριομέλισσες, τέμπλα με πεταλούδες,

κι απ’ τα στενά παράθυρα να μπαίνει αφράτο φως.

 

Νησί θα πει, Αρχόντισσα του τόπου -ότι είναι μία:

η Παναγιά, που τρυφερά βαστά όλη τη Ζωή

και που, με την πελαγοκάμωτη Χάρη Της κι ηρεμία,

φρουρεί, στεριώνει κι οδηγεί ό,τι έχει μέσα του πνοή.

 

Κι είναι -θαρρώ- χρόνοι πολλοί και μερονύχτια μύρια,

που ο ταπεινός μας ο λαός Τήν έχει Πρώτη Μάνα

έτσι που, σ’ όλα τα νησιά, στους κάμπους, στ’ ακρωτήρια,

εκκλησαράκια χίλια δυό γράφουνε στην καμπάνα:

 

Γαλανοσκέπαστη, Ηλιοδόχα, Φωτοστεμμένη, Κρατερή,

Γιασεμομύρωτη, Ανθοσπάρτη, Μαλαμολάξευτη, Αυγερή,

Κυματοφώτιστη, Λευκούσσα, Ακριβοδώρητη, Αργυρή,

Αιθεροστόλιστη, Ζωοδότρα, Γαλακτοτρέφουσα, Ισχυρή.

Και Παιδοπροστατεύουσα, και Σπιτοθεμελιούσα,

και Δικαιοϋπερασπίζουσα, κι Αγνοπαρηγορούσα!

Και Θησαυροκρατόρισσα, κι Ανεμοκυριαρχούσα,

κι Υδατογαληνεύουσα, και Θανατοσπαθούσα!

 

Νησί θα πει ευλαβικοί παππούδες με μπαστούνια,

θα πει παιδιά που κυνηγούν τζιτζίκια μες στις γλάστρες,

Σαρακοστή με πένθιμες βιολέτες στα καντούνια

κι Ανάσταση μες στη χαρά με λαμπαδίτσες άσπρες.

 

Νησί θα πει κατεβασιά των άγγελων στο χώμα

να ψάλουν ύμνους γυάλινους και Δόξα Σοι από ζάχαρη,

θα πει κληματαριές βαριές -στου σιταριού το χρώμα,

και πέρα, σε μια μπλε σπηλιά, ν’ ανθίζει μαύρη κάπαρη.

 

Σ’ αυτή τη θαλασσοσπηλιά, θα πάω να χτίσω σπίτι:

δυό τσιμεντόλιθους χοντρούς και μια τσίγκινη στέγη,

προσευχητάρι ξύλινο, μια γούβα-νεροχύτη,

και στην αυλή, δυό ζωντανά που όποιος μπορεί θ’ αρμέγει.

 

Θα πάρω και μενεξελή κουβά, μ’ όποιο μ’ αρέσει χρώμα

να γράψω πάνω στη σκεπή λέξεις στρωτές και λίγες:

πως τούτη εδώ η κρούστα γης από αίμα κι από χώμα

φέρει λευκό Σταυρό τιμής κι ασπρογαλάζιες ρίγες.

 

Και κάθε όρθρο, που θα σκάει του ήλιου το στεφάνι

και που η καμπάνα θα χτυπά στη μέση της ερήμου,

θα παίρνω λούλουδα του αγρού, θα πιάνω το λιμάνι,

και δρόμο-δρόμο θα ‘ρχομαι ν’ ανάψω το κερί μου.

 

Κι απάνω στο στερέωμα, στο πέλαγο τριγύρω,

θα ‘ναι χελιδονόπουλα, σπουργίτια, περιστέρια

και τσίου τσίου θα δένουνε κλωστούλες από μύρο

για να ‘χει η μέρα φως γλυκό κι η νύχτα πεφταστέρια.

 

_

γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου