Η θαλασσοσπηλιά (Νησί θα πει)

18.07.2020

Νησί θα πει κρούστα στεριάς ζωσμένη στο λουλάκι

με βράχια ολοτσαλάκωτα, με δαντελένια μέρη,

μια φούχτα σπόρια για τ’ αηδόνια στ’ άσπρο πεζουλάκι,

κι ένα ραδιόφωνο ανοιχτό, χειμώνα-καλοκαίρι.

 

Νησί θα πει μοσκοβολιά από σκίνους και θυμάρια,

παπαρουνίτσες ντροπαλές -χλωρές και μαυρομάτες,

αρνάκια στ’ αγιοχώραφα, κουνέλια στα χορτάρια,

και γαϊδουράκια ήσυχα με βελουδένιες πλάτες.

 

Νησί θα πει ηλιοξύπνημα κάτω από τ’ αρμυρίκια,

γάτες που τρύπωξαν στη ζούλα σ’ υγραμένα αμπάρια,

δίχτυα γιομάτα κόκκινη σαρδέλα στα καΐκια

κι από νωρίς τ’ απόγευμα, να βγαίνουν τα φεγγάρια.

 

Νησί θα πει καμπαναριά σαν χάλκινες μπουρούδες,

τρούλοι θαλασσοβούτηχτοι, λιβάνι, ήλιος κι αφρός,

κεράκια από αγριομέλισσες, τέμπλα με πεταλούδες,

κι απ’ τα στενά παράθυρα να μπαίνει αφράτο φως.

 

Νησί θα πει, Αρχόντισσα του τόπου -ότι είναι μία:

η Παναγιά, που τρυφερά βαστά όλη τη Ζωή

και που, με την πελαγοκάμωτη Χάρη Της κι ηρεμία,

φρουρεί, στεριώνει κι οδηγεί ό,τι έχει μέσα του πνοή.

 

Κι είναι -θαρρώ- χρόνοι πολλοί και μερονύχτια μύρια,

που ο ταπεινός μας ο λαός Τήν έχει Πρώτη Μάνα

έτσι που, σ’ όλα τα νησιά, στους κάμπους, στ’ ακρωτήρια,

εκκλησαράκια χίλια δυό γράφουνε στην καμπάνα:

 

Γαλανοσκέπαστη, Ηλιοδόχα, Φωτοστεμμένη, Κρατερή,

Γιασεμομύρωτη, Ανθοσπάρτη, Μαλαμολάξευτη, Αυγερή,

Κυματοφώτιστη, Λευκούσσα, Ακριβοδώρητη, Αργυρή,

Αιθεροστόλιστη, Ζωοδότρα, Γαλακτοτρέφουσα, Ισχυρή.

Και Παιδοπροστατεύουσα, και Σπιτοθεμελιούσα,

και Δικαιοϋπερασπίζουσα, κι Αγνοπαρηγορούσα!

Και Θησαυροκρατόρισσα, κι Ανεμοκυριαρχούσα,

κι Υδατογαληνεύουσα, και Θανατοσπαθούσα!

 

Νησί θα πει ευλαβικοί παππούδες με μπαστούνια,

θα πει παιδιά που κυνηγούν τζιτζίκια μες στις γλάστρες,

Σαρακοστή με πένθιμες βιολέτες στα καντούνια

κι Ανάσταση μες στη χαρά με λαμπαδίτσες άσπρες.

 

Νησί θα πει κατεβασιά των άγγελων στο χώμα

να ψάλουν ύμνους γυάλινους και Δόξα Σοι από ζάχαρη,

θα πει κληματαριές βαριές -στου σιταριού το χρώμα,

και πέρα, σε μια μπλε σπηλιά, ν’ ανθίζει μαύρη κάπαρη.

 

Σ’ αυτή τη θαλασσοσπηλιά, θα πάω να χτίσω σπίτι:

δυό τσιμεντόλιθους χοντρούς και μια τσίγκινη στέγη,

προσευχητάρι ξύλινο, μια γούβα-νεροχύτη,

και στην αυλή, δυό ζωντανά που όποιος μπορεί θ’ αρμέγει.

 

Θα πάρω και μενεξελή κουβά, μ’ όποιο μ’ αρέσει χρώμα

να γράψω πάνω στη σκεπή λέξεις στρωτές και λίγες:

πως τούτη εδώ η κρούστα γης από αίμα κι από χώμα

φέρει λευκό Σταυρό τιμής κι ασπρογαλάζιες ρίγες.

 

Και κάθε όρθρο, που θα σκάει του ήλιου το στεφάνι

και που η καμπάνα θα χτυπά στη μέση της ερήμου,

θα παίρνω λούλουδα του αγρού, θα πιάνω το λιμάνι,

και δρόμο-δρόμο θα ‘ρχομαι ν’ ανάψω το κερί μου.

 

Κι απάνω στο στερέωμα, στο πέλαγο τριγύρω,

θα ‘ναι χελιδονόπουλα, σπουργίτια, περιστέρια

και τσίου τσίου θα δένουνε κλωστούλες από μύρο

για να ‘χει η μέρα φως γλυκό κι η νύχτα πεφταστέρια.

 

_

γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου