shadows

Η θύμηση της οσμής
Έπειτα κατάχαμα οι χτύποι ηδονικά
να αγκαλιάζουν το κορμί
Μοσχομυρίζουν ακόμα και τα ψέματα
Ό,τι εισχωρεί εντός μου απουσιάζει
ό,τι εισχωρεί εντός μου είναι παρόν
Η πόλη αναβιώνει τις παθιασμένες ματαιότητες
κλείνει το στόμα σαν νιώθει πως γητεύεται
από εξομολογήσεις που ανθίζουν
Ο αγαπημένος μου θα με κεράσει παγωτό
θα διασχίσουμε αμίλητοι όλους τους χτύπους
Ο έρωτας δεν θα γίνει αφέντης μα ούτε και δούλος
θα τρώει απλά ένα παγωτό με σιρόπι
Τόσο θα κρατήσει η εκλαϊκευμένη αυταπάτη
Θα επιτρέψω στη σκιά μου να φανταστεί
πως η νύχτα κατεβαίνει για μένα

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!