Η καταστροφή

5.09.2016

eyes_man_black_b

Μάτια καστανά
Ποια οινοπνεύματα σε ταξιδεύουν κι απόψε;
Πάντοτε μακριά μου.
Ζηλεύω τη θάλασσα,
που αγγίζει το κορμί σου
Και τ’ αστέρια,
που ’χουν κλέψει το βλέμμα σου
Και ’κείνο το μυαλό σου
-το ρημαδιασμένο-
Πόσο το μισώ,
που δεν με σκέφτεται.

Κι ως την άκρη του κόσμου
με τα πόδια
Θα σε βρω και ’κει.
Μα δεν θα με περιμένεις.

Δεν το ’μαθες πια
Πως όπου κι αν βρίσκεσαι
Θα ’χεις πλάι σου μία σκιά
Δειλά δειλά να θαυμάζει τη μορφή σου;
Δεν τολμά να σ’ αγγίξει.

Γιατί είσαι η καταστροφή.
Η δική μου
Και του κόσμου όλου.

-

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου