Η καυτή πατάτα

15.06.2016

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Αρχιμήδης άκουγε τα ίδια λόγια από τη θεία Ισμήνη, η οποία χρησιμοποιώντας το φλιτζάνι του καφέ, του έλεγε να προσέχει και να προσέχει, σε βαθμό που του είχε κάνει τα νεύρα κρόσσια.
Αυτά σκεφτότανε καθώς κατέβαινε την ξύλινη σκάλα και χαμογελώντας άνοιξε την πόρτα και βγήκε στο πεζοδρόμιο, με τον Αργύρη απ’ απέναντι, τον βιβλιοσκόνη, όπως τον αποκαλούσε, να του κουνάει το χέρι και να τον καλημερίζει…
«Καλημέρα ομορφόπαιδο…»
«Καλημέρα φίλε…», του απάντησε και τραβώντας με δύναμη την πόρτα του σπιτιού να κλείσει, έφυγε προς το πάρκο, εκεί που είχε παρκάρει τ’ αυτοκίνητο, δώρο της μαμάς… για να του γλυκάνει τον πόνο, όταν πούλησε το σπίτι τους για να επενδύσει στη βαρβατίλα του George, του κατά κόσμον «Γιώργης ο αντούβιανος», του νέου γκόμενου εξ' Βύλιζας με το μουστάκι το τσιγκελωτό, που τη γαργαλάει και χάνει το φως της, κατά πως έλεγε στην αδερφή της!
Η απόσταση σπίτι – δουλειά, δεν ήταν μεγάλη κι έτσι μέχρι ν’ ακούσει κανά δυο τραγούδια από καινούργιο mp3 που είχε γράψει, έφτασε στο πάρκινγκ της εταιρίας και από εκεί στο γραφείο του και στη Δημητρούλα του…
«Καλημέρα μπουμπουκάκι μου…», της είπε γλυκά κλείνοντάς της το μάτι και συνέχισε το περπάτημα, μέχρι που μπήκε στο γραφείο του και κάθισε στην καρέκλα, αφήνοντας την κάρτα εισόδου, δίπλα στο pc του.
Και εκεί που σήκωσε τ’ ακουστικό του τηλεφώνου για να παραγγείλει τον καφέ του, τσουπ εμφανίστηκε η Δημητρούλα για να του πει στα κλεφτά πόσο τον αγαπάει, αλλά και να τον ενημερώσει ότι τον θέλει ο προσωπάρχης.
«Ο προσωπάρχης; Που με θυμήθηκε αυτός;» τη ρώτησε, κάνοντας ταυτόχρονα μια γκριμάτσα απορίας.
«Τι να σου πω μωρό μου. Στην είσοδο με πέτυχε με το που ήρθα και μου είπε να σ’ ενημερώσω…»
Ο Αρχιμήδης σηκώθηκε και αφού πήρα παραμάσχαλα ένα ντοσιέ, έφυγε δίχως δεύτερη κουβέντα για το γραφείο του προσωπάρχη.
Κτύπησε την πόρτα και με το που άκουσε εκείνο το ξερό «ναι», άνοιξε και μπήκε…
«Καλώς τον Αρχιμήδη… Κάθισε…», του είπε βγάζοντας τα γυαλιά της πρεσβυωπίας και σβήνοντας το τσιγάρο του σ’ ένα μεγάλο τασάκι που είχε μπροστά του, όσο εκείνος διστακτικά πήγαινε να καθίσει στην καρέκλα μπροστά από το γραφείο.
«Σας ακούω…», τόλμησε να του πει, με τον προσωπάρχη να του χαμογελάει.
«Η διοίκηση πήρε μια απόφαση και όπως καταλαβαίνεις, εγώ είμαι αυτός που πρέπει να σου το πω…»
Ο Αρχιμήδης αρκέστηκε στο να ξεροκαταπιεί και μέχρι εκεί. Τίποτα παραπάνω…
«Λοιπόν, για να μην το κουράζουμε το θέμα, αύριο φεύγεις…»
Στο «φεύγεις», ο Αρχιμήδης έχασε το φως του και μέχρι ο άλλος να βγάλει την επόμενη κουβέντα από το στόμα του, πήγε ίσα με δέκα φορές στον άλλο κόσμο!
«…φεύγεις και πας στην Λάρισα, να εκπροσωπήσεις την εταιρία σε ένα συνέδριο με θέματα γύρω από το πλάνο δράσης της δουλειάς μας. Βλέπεις, ο γενικός λείπει και πρέπει κάποιος να τον αντικαταστήσει. Πιστεύουμε σε σένα και είμαστε σίγουροι ότι θα διαπρέψεις. Α, ακόμα να ξέρεις, όλα είναι πληρωμένα… Καλή επιτυχία…», συμπλήρωσε καθώς σηκώθηκε από τη θέση του και του έδωσε το χέρι, με τον Αρχιμήδη να μην πιστεύει αυτά που ακούει, αλλά μηχανικά να σηκώνεται, να τον χαιρετάει και χαμογελώντας να φεύγει.
Πετούσε στον ουρανό και το έδειχνε… Ήταν ευτυχισμένος.

 

_

γράφει ο Παύλος Ανδριάς

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Ιστορία …από άλλες εποχές… Τότε που το κάλεσμα στο γραφείο του Διευθυντή σήμαινε ΚΑΙ κάτι καλό!!!!!
    ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΚΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ!!!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου