Select Page

Η κλειστή πόρτα

Η κλειστή πόρτα

heart_door

Πίσω από κάθε σπίτι, πίσω από κάθε πόρτα κρύβεται μια ιστορία.. Μια ιστορία που άλλοτε γίνεται γνωστή και γελάμε, άλλοτε μαθαίνεται μετά από χρόνια και μας πονάει και μας κάνει να αναθεωρούμε πώς βλέπουμε τους ανθρώπους, πώς τους κοιτάμε στα μάτια, άλλοτε δεν μαθαίνεται και άλλοτε ξαφνικά έρχεται στο φως και μας σοκάρει, μας παγώνει και απλά σταματάει το χρόνο.

Μια τέτοια ιστορία έμαθα πρόσφατα, ξαφνικά και απότομα και με έχει συγκλονίσει και με έχει σαστίσει, όπως θα γινόταν στον καθένα μας. Η ιστορία, λοιπόν, μας πηγαίνει αρκετά χρόνια πίσω. Τότε ήταν δύο συμφοιτητές με ρουφούσαν τη ζωή μέχρι το μεδούλι, που ενώ ήταν αγόρι και κορίτσι έκαναν παρέα (απλά παρέα για τους περίεργους) και μοιράζονταν τις αγωνίες, τους φόβους για το μέλλον αλλά και όλες τις χαρές όπως γίνεται άλλωστε με όλους τους «κολλητούς». Ο καθένας στη σχέση του αλλά παράλληλα μαζί σε όλα τα υπόλοιπα. Και πέρασαν τα φοιτητικά τα χρόνια κι άφησαν τα έδρανα, μα οι δουλειές, οι υποχρεώσεις, ο στρατός για τον άντρα της ιστορίας και το εξωτερικό για τη φίλη μας, τους έκαναν να χαθούν και να αφεθούν και να δεθούν με άλλους ανθρώπους και κάπου εκεί να ξεχαστούν.

Αλλά αν η μοίρα το έχει αποφασίσει, τότε κανείς δε μπορεί να της αντισταθεί. Και ξαφνικά τα δύο παιδιά, ώριμοι άνθρωποι πια, βρέθηκαν πάλι κοντά μα αυτή τη φορά αποφάσισαν να ζήσουν τη ζωή όχι παράλληλα όπως παλιά, αλλά δίπλα δίπλα ο ένας με τον άλλο σε όλα πια. Και η σχέση αυτή αποδείχτηκε η πιο ουσιαστική στη ζωή και των δύο, η σχέση αυτή τους έκανε να αφήσουν πίσω τα «άγρια νιάτα», τους έκανε να απολαμβάνουν ο ένας τον άλλο μέχρι το πρωί, συζητώντας και ονειρεύοντας ένα μέλλον κοινό και ίσως μια οικογένεια. Κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια. Μα η σχέση αυτή δεν άργησε να γίνει συγκατοίκηση. Στην αρχή δύο φορές την εβδομάδα και τα σαββατοκύριακα, έτσι για να ζουν ο ένας τον άλλο, να ξυπνούν και να κοιμούνται μαζί, για να δουν πώς είναι ο καθένας αγουροξυπνημένος και να μη χρειάζονται να οδηγούν κάθε μέρα για να βρεθούν. Μετά αποφάσισαν, αφού υπήρχε σπίτι δικό τους να μετακομίσουν μαζί εκεί αλλά χωρίς αρραβώνες και γάμους, χωρίς καμία κοινωνική σύμβαση να τους υπαγορεύει το πώς θα ζήσουν μαζί και τι πρέπει να κάνουν. Οι δύο τους. Μόνο εκείνοι όριζαν τη ζωή τους και επειδή ακριβώς ήταν ουσιαστική η σχέση, επιβλήθηκαν στον κοινωνικό περίγυρο, στους συντηρητικούς γονείς που ονειρεύονταν λευκά νυφικά με ουρές και φαντεζί γαμπριάτικα, δεξιώσεις με όλο το σόι και τους παρατρεχάμενους. Κι έτσι, οι δύο αυτοί μας φίλοι, ανακαίνισαν το πατρικό, έμειναν εκεί γεμάτοι από έρωτα κι ευτυχία, καλούσαν τους φίλους τους – εκείνους τους συμφοιτητές που έκαναν πάντα παρέα –αγαπιούνταν και διαφωνούσαν και λογομαχούσαν υπερασπίζοντας ο καθένας σθεναρά τις αντιλήψεις τους μα με κοινό γνώμονα τη λογική και την αγάπη.

Και όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν. Για όλους. Γιατί όταν οι γονείς συνειδητοποίησαν πόσο ευτυχισμένα είναι τα παιδιά τους, παραιτήθηκαν από την προσπάθεια να τους πείσουν για οτιδήποτε επίσημο, ακόμα κι όταν έμαθαν ότι έρχεται ένα μωρό, έτσι απρόοπτα. Και οι φίλοι μας, έλαμψαν ακόμα περισσότερο, και ομόρφυναν ακόμα πιο πολύ. Και έγινε ένας γάμος χριστουγεννιάτικος, για τους γνωστούς γραφειοκρατικούς λόγους, λίγο πριν έρθει ο μικρός τους. Και ήταν όλα τόσο όμορφα στο δημαρχείο με τις μπομπονιέρες και με τα όλα τους, με τζαζ μουσική στο σπίτι και με άπειρες φωτογραφίες πλάι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, με φίλους και οικογένεια που πραγματικά τους αγαπούσαν χωρίς τυπικότητες και κλισέ. Και μετά από ένα μήνα, ο μικρός μας κύριος ήρθε σκορπίζοντας νέα χαμόγελα. Και πάλι όλοι αντιλήφθηκαν ότι αυτή η αγάπη είναι η πιο σημαντική γιατί έγιναν γονείς, ενώ κανείς δεν το ονειρευόταν, και ένιωσαν πιο πολύ παιδιά από ό,τι το ίδιο το παιδί. Και είναι τσαχπινούλης και κοινωνικός και μίλησε γρήγορα και περπάτησε ακόμα πιο γρήγορα. Και κανείς δε χορταίνει να τον ακούει και να τον βλέπει. Και το ζευγάρι ούτε βαρυγκώμησε που δεν κοιμάται πια ως το μεσημέρι τα σαββατοκύριακα, ούτε πιέστηκε παρά τις όλες αλλαγές, ούτε αγανάκτησε που δεν έφευγε για διακοπές στο εξωτερικό όπως οι υπόλοιποι φίλοι, και ούτε στενοχωρήθηκε όταν κάποιοι τους απέφυγαν επειδή είχαν πια μωρό. Εκείνοι κρατώντας στην αγκαλιά τους τον πρίγκηπά τους, είχαν στην αγκαλιά τους όλο τον κόσμο. Άλλαξαν συνήθειες αλλά το ζευγαράκι μας ακτινοβολούσε από ευτυχία…

Και καθώς περνούσε ο καιρός, και ο μικρός μεγάλωνε, άρχισαν πάλι σύμφωνα με τις κοινωνικές συμβάσεις, οι γονείς να ζητούν και δεύτερο εγγόνι. «Τώρα που είναι μικρός, για να μην έχουν διαφορά ηλικίας, για να έχει παρέα και να μάθει να μοιράζεται. Τώρα που μπορούμε κι εμείς να βοηθήσουμε γιατί μεγαλώνουμε και σε λίγο δε θα μπορούμε να τα κρατάμε και να σας βοηθάμε. Τώρα που έχετε την υγεία σας για να αντέχετε να παίζετε μαζί τους». Κι εκείνοι λίγο ακούγοντας όλα αυτά, λίγο βλέποντας πόσο κοινωνικός είναι ο μικρός και πόσο χαίρεται με τα άλλα παιδάκια, χωρίς να πουν τίποτα σε κανένα, άρχισαν τις «προσπάθειες» για να μεγαλώσει κι άλλο η οικογένεια τους. Και το χαρούμενο νέο δεν άργησε.. Λίγο μετά τα Χριστούγεννα, και αφού έκλεισε τα δύο το πρώτο τους παιδάκι, ανακοίνωσαν όλο χαρά ότι το ερχόμενο φθινόπωρο θα έρθει κα το δεύτερο μωρό. Ήταν νωρίς και δεν ήξεραν το φύλλο αλλά και μόνο η προσμονή ενός ακόμα παιδιού, τους έκανε να λάμπουν περισσότερο παρά τις αγωνίες και τα άγχη – δεν είναι κι εύκολη εποχή αυτή που ζούμε- κι εκείνους και όλους όσους αγαπούν το ζευγάρι. Ο καιρός περνούσε και όλα πήγαιναν καλά. Εύκολη εγκυμοσύνη με αναμενόμενα συμπτώματα του πρώτου τριμήνου.

Και οι παππούδες προετοιμάζονταν να ξαναγίνουν παππούδες και ονειρεύονταν βόλτες και με τα δύο εγγόνια πια. Μα είπαμε ότι αν η μοίρα έχει αποφασίσει αλλιώς, κανείς δε μπορεί να της αντισταθεί.. Και ενώ όλοι ανυπομονούσαν να μάθουν το φύλλο, μία εξέταση έκοψε τα φτερά σε όλους. Και σάστισαν. Ο φίλος μας πανικοβλήθηκε. Πού να το εκμυστηρευτεί; Πώς να το πει; Τι να συνειδητοποιήσει; Τα λόγια του γιατρού αντηχούσαν στο κεφάλι του, τόσο κατηγορηματικά. «Η κύηση πρέπει να διακοπεί το συντομότερο δυνατόν. Το παιδί δεν έχει πρόβλημα αλλά η μαμά αν συνεχίσει την εγκυμοσύνη, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κακοήθειας με ραγδαία εξέλιξη». Και άρχισαν όλα να βουίζουν και η γη να γυρνάει με ιλιγγιώδη ρυθμό. Και ο φίλος μας, ως άντρας με τις ευαισθησίες του καλά κρυμμένες, ο μόνος άνθρωπος που θέλησε να το μοιραστεί ήταν η αδερφή του. Ένα τηλέφωνο πρωί πρωί, με μισόλογα, με τη βασική εικόνα «Θα σκάσω αν δε στα πω. Μα είναι πολλά.. Τα βασικά μόνο αλλά μη σου φύγει κουβέντα. Δε θέλει η γυναίκα μου, νιώθει άσχημα και ντρέπεται. Κα ίσως δε θα καταφέρουμε να κάνουμε άλλο παιδί. Ο γιατρός είναι πολύ επιφυλακτικός για το μέλλον...»

Και ξαφνικά τόσες απορίες και τόσες ενστάσεις, τόσα γιατί αλλά τι να ρωτήσει κανείς; Πώς να έρθει στη θέση του; «Κάντε ό,τι χρειάζεται για να είναι υγιής εκείνη. Για να μεγαλώσετε το πρώτο σας παιδάκι» και προσπαθώντας να τον κάνει να νιώσει έστω και λίγο λίγο καλύτερα του είπε «δε θα λύσετε και το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας». Μα είναι τόσο εύκολο να συμβουλεύει κάποιος όταν είναι έξω από το χορό…

Και έτσι, γρήγορα, ξαφνικά μέσα σε δύο μέρες, το ζευγαράκι της ιστορίας, πήγε και διέκοψε την εγκυμοσύνη για να σώσει τη ζωή της η ήδη μία φορά μανούλα. Για να γυρίσει την ίδια μέρα στο σπίτι της, να παίξει χαμογελώντας με το γιό της και να κάνει κουράγιο να μη δείξει τίποτα. Να γυρίσει στο σπίτι σαν έχει γυρίσει από τη δουλειά σαν να μην νιώθει πόνο και θλίψη. Να υπακούσει σε όλες τις απαιτήσεις του και να ακούσει ξανά τα ίδια παιδικά τραγουδάκια που του αρέσουν τόσο πολύ να τραγουδάει με όλη τη δύναμή του, κι εκείνη απλά να τον κοιτάζει και να χαμογελάει νιώθοντας τυχερή που τουλάχιστον έχει εκείνον.

Μα τα άσχημα για το ζευγάρι μας δεν τελειώνουν εδώ.. Ο γιατρός ήταν κατηγορηματικός. «Μέσα σε τρεις εβδομάδες πρέπει να γίνει επέμβαση για να αφαιρεθούν οι αλλοιώσεις. Δεν ξέρουμε την έκταση οπότε θα ανοίξουμε και θα δούμε. Κρίνοντας θα προχωρήσουμε για να είμαστε ασφαλείς ότι η μανούλα δε θα έχει πρόβλημα στο μέλλον. Μα χρειάζεται μεγάλη προσοχή μετά και θα πρέπει να ξεχάσετε την ιδέα για ένα επόμενο μωρό.» Και έτσι το ζευγαράκι μας, με γνώμονα την υγεία και προτεραιότητα την ασφάλεια, σκεπτόμενοι το παιδί τους στο σπίτι, μπήκαν στο κρύο ιατρείο, που θα τους στερούσε επόμενη φορά μητρότητας και πατρότητας, και προχώρησαν σε ό,τι χρειάστηκε, όπως υπέδειξε ο γιατρός.

Και πάνω από το σπίτι που όλοι μέχρι τώρα ζούσαν μια ευτυχισμένη ζωή, που ονειρεύονταν και γελούσαν, ένα μαύρο σύννεφο στάθηκε. Και το ζευγάρι μας όσο δυνατό και αν είναι, όσο ερωτευμένο και αν είναι, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, όσο και αν προσπαθεί να εξορθολογήσει όσα γίνονται, συννεφιάζει. Και η στενοχώρια είναι παντού, και οι σκέψεις τους αφορούν στο τώρα αλλά είναι και στο μέλλον. Εκείνη σκέφτεται ότι δε μπορεί να του χαρίσει άλλο παιδί, δε μπορεί να δώσει ένα αδελφάκι στο παιδί της κι εκείνος τρέμει μήπως και πάθει κάτι εκείνη, μήπως χάσει τη γυναίκα που τον έκανε πατέρα… Μα η κοινή σκέψη που τους παρηγορεί είναι ότι και οι δύο είναι σίγουροι ότι θα παλέψουν οτιδήποτε συμβεί γιατί στο σπίτι δεν είναι μόνοι τους. Είναι το μικρό τους πλασματάκι που δεν τους αφήνει σε ησυχία…

Και το ζευγάρι μας, κάθεται στο μπαλκόνι, εκεί που υποδέχονταν τους φίλους τους, κοιτάζει τον πρίγκηπά του και σκέφτεται ότι είναι τυχερό, όπως το κάθε ζευγάρι, που ένιωσε την ουσιαστική και ανιδιοτελή αγάπη, που έφτιαξε το σπίτι του όπως το ονειρεύτηκε, που ξενύχτησε μέχρι το πρωί χορεύοντας, που δημιούργησαν μία καινούρια ζωή μαζί, που το ακούν να τους λέει πόσο τους αγαπάει κοιτάζοντας τους μέσα στα μάτια, όπως κάνουν και αυτοί οι ίδιοι μεταξύ τους.

Γι’ αυτό το μικρό αγόρι, αλλά για όλα τα μικρά παιδιά αξίζει τα ζευγάρια να πολεμούν μαζί με ψυχραιμία όποιο πρόβλημα και αν χτυπάει αυτές τις κλειστές πόρτες που κρύβουν μία ιστορία…

 

_

γράφει η Βασιλική Π.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

3 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πόσες τέτοιες ιστορίες κλείνει κάθε πόρτα πίσω της!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Μπράβο!!!! Μπράβο , Βασιλική!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχη ιστορία!!! Μπράβο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!