Η λέσχη λαθραναγνωστών

3.04.2019

Αυτή την αλλόκοτη ιστορία μού την εκμυστηρεύτηκε ένας φίλος μου.

Όταν ήταν μικρός και ο πατέρας του διάβαζε την εφημερίδα του, του άρεσε να διαβάζει την σελίδα που είχε αντίκρυ του. Είχε συνηθίσει τόσο πολύ στην λαθρανάγνωση  της εφημερίδας του πατέρα του που του κακοφαίνονταν εάν δεν την διάβαζε ο πατέρας του στο τραπέζι κατά την ώρα του πρωινού πριν  να φύγει για το σχολείο.

Συνήθισε τόσο πολύ στην λαθρανάγνωση που ακόμη και στο σχολείο όταν οι συμμαθητές ή οι συμμαθήτριές του κρατούσαν στα χέρια τους και διάβαζαν περιοδικά ή βιβλία, αυτός βιαζόταν να πάρει την πιο πρόσφορη θέση, έτσι ώστε να είναι σε θέση να διαβάζει άνετα την σελίδα που του προσέφεραν χωρίς οι αναγνώστες να τον πάρουν είδηση.

Πολύ σύντομα όμως οι συμμαθητές και οι συμμαθήτριές του το αντιλήφθηκαν και του διέθεταν προς λαθρανάγνωση την σελίδα τους ώστε αυτός να μην ταλαιπωρείται και κυρίως χωρίς να το καταλαβαίνει. Μερικοί μάλιστα αγοράζανε τα περιοδικά που του αρέσε να διαβάζει – ή μάλλον να λαθραναγνώσκει- και τα προέτειναν με τα χέρια τους, ώστε να έχει την καλύτερη θέα.

Όταν τελείωσε το σχολείο, συνέχισε την λαθρανάγνωση στα λεωφορεία, σε χώρους αναμονής, σε καφέ και όπου είχε την ευκαιρία να διάγει την προσφιλή του δραστηριότητα. Είχε φτάσει στο σημείο να μην μπορεί να διαβάσει τίποτε χωρίς λαθρανάγνωση. Αποφάσισε, λοιπόν, να δημιουργήσει μια λέσχη λαθραναγνωστών, όπου τα μέλη της να μπορούν να λαθραναγνώσκουν ο ένας από τον άλλον ακίνδυνα.

Απρόσμενα, η ανταπόκριση ήταν αθρόα και πολύ γρήγορα έγινε της μόδας σε τέτοιο βαθμό που ένας στους δύο έγινε λαθραναγνώστης.

Το αληθινά τρομακτικό είναι ότι όση ώρα έγραφα αυτό το διήγημα ένιωθα πως κάποιος το διάβαζε- ή μάλλον το λαθρανάγνωσκε!

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου