Η μελαγχολία του γήρατος

11.04.2018

Κάποτε ήσουν και εσύ ένας ωραίος νέος, άκαμπτος ορειβάτης. Για της ζωής τις ανηφοριές γενναίος, ακούραστος εργάτης αντιστεκόσουν, νικούσες ή έχανες, έμαθες όμως αρκετά, διασκέδασες, αγάπησες, μα και έκλαψες συχνά.
Γέμισες εμπειρίες, γνωριμίες κι όμορφα συναισθήματα. Τα λάθη, τα παθήματα, μιας ώριμης σοφίας τα κεντήματα απόλαυσες και γεύτηκες χαρές, ταξίδια μακρινά στο φως, γνώσεις και βιώματα μιας ολόκληρης ζωής το βιος.
Στο δειλινό αυτό της πλούσιας ζωής σου, στέκεσαι τώρα μόνος. Ποιος σου κρατεί το χέρι για να σου φεύγει ο πόνος; Απόμαχος, αμέτοχος στης λησμονιάς το περιθώριο ποιος θα σου κάνει συντροφιά, τα βράδια μες στη μοναξιά, στης πίκρας το υπόγειο;
Τα διαβατάρικα πουλιά ή η βροχή, το χιόνι μπροστά στο παραθύρι σου, αυτά που φτιάχνουν τη ζωή μόνο για σένα, μόνο για το χατίρι σου, το ολόγιομο φεγγάρι σε ξάστερο ουρανό φωτίζει τη φωλιά σου, τα σύννεφα που τρέχουν βιάζονται για να αφήσουν τον ήλιο στην καρδιά σου.
Εσύ εκεί, μόνο εκεί, στο ίδιο το μπαλκόνι, στη μοναξιά δακρύζεις. Κάνεις τα ίδια βήματα, τις ίδιες πάντα στράτες, στο σπίτι τριγυρίζεις αδύναμος να κατεβείς, μόνος τον δρόμο να διαβείς, στενάζεις, περαστικούς μόνο μετράς, τους χαιρετάς, χαμογελάς, δυο λόγια μόνο αλλάζεις.

Νιώθεις να αποκόπτεσαι, να αποχαιρετάς και όλο να απομακρύνεσαι, να μην ανήκεις πουθενά, ούτε να συμμετέχεις, ούτε και να μοιράζεσαι, δεν έχεις να αγαπάς ούτε και να αγαπιέσαι, μόνο να αγναντεύεις τις όμορφες ζωές των άλλων από μακριά ζηλεύεις.
Νιώθεις κάθε δικαίωμα να ζεις πώς έχεις χάσει και γράφεις αποχές σε κάθε είδους δράση. Πόση μελαγχολία μπορεί να νιώθεις, άνθρωπε, αλήθεια είν’ το γήρας τόσο φρικτό καμιά φορά, συνάνθρωπε, μόνο όταν θα φτάσεις στο κλαδί στου γήρατος στερνό σκαλί τότε θα καταλάβεις!
_

γράφει η Ελένη Λουκά

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου