Η μελωδία του φεγγαριού

7.09.2018

Το σκοτάδι ήταν πυκνό και εγώ αναζητούσα
τη μελωδία του φεγγαριού που ήταν πλάσμα Θεού.
Το κορμί μου σαν μανιακός πυρπολούσε ο έρωτας
σαν οι νότες της με ταξίδευαν σε άνοιξης όνειρο.

Τα πλήκτρα θέλησα να αγγίξω για να τη προσεγγίσω
μα ήταν χρυσό φως, αέρας, θάλασσα, και πυρκαγιά
που γεννούσε μες στη σιγή η μαλαματένια της καρδιά
και πώς να πιάσεις το δείλι, τον ουρανό και την αυγή;

Στον ελαιώνα των λέξεων ζήτησα να προσκυνήσω
στο πέλαγο της με λευκά πανιά πόθησα να αρμενίσω.
Και με το θρόισμα των φύλλων με χάιδεψε η φωνή της
που νοσταλγούσε τα μελτέμια της γήινης ζωής της.

Και δάκρυσα από χαρά και ανείπωτη ευτυχία
και είδα στα κοχύλια και στα αηδόνια την αλήθεια,
που ανασαίνουν στην ηχώ της μακρινής μας ρίζας,
που την γρικά η ψυχή μας και φως απλώνει στη ζωή μας.

_

γράφει ο Θεόδωρος Μαντάς

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου