Η μελωδία του φεγγαριού

7.09.2018

Το σκοτάδι ήταν πυκνό και εγώ αναζητούσα
τη μελωδία του φεγγαριού που ήταν πλάσμα Θεού.
Το κορμί μου σαν μανιακός πυρπολούσε ο έρωτας
σαν οι νότες της με ταξίδευαν σε άνοιξης όνειρο.

Τα πλήκτρα θέλησα να αγγίξω για να τη προσεγγίσω
μα ήταν χρυσό φως, αέρας, θάλασσα, και πυρκαγιά
που γεννούσε μες στη σιγή η μαλαματένια της καρδιά
και πώς να πιάσεις το δείλι, τον ουρανό και την αυγή;

Στον ελαιώνα των λέξεων ζήτησα να προσκυνήσω
στο πέλαγο της με λευκά πανιά πόθησα να αρμενίσω.
Και με το θρόισμα των φύλλων με χάιδεψε η φωνή της
που νοσταλγούσε τα μελτέμια της γήινης ζωής της.

Και δάκρυσα από χαρά και ανείπωτη ευτυχία
και είδα στα κοχύλια και στα αηδόνια την αλήθεια,
που ανασαίνουν στην ηχώ της μακρινής μας ρίζας,
που την γρικά η ψυχή μας και φως απλώνει στη ζωή μας.

_

γράφει ο Θεόδωρος Μαντάς

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου