Θα μπορούσα τόσα να σου πω
μαζεμένα και κρυφά,
που στέκουν στο μυαλό
μα οι νευρώνες μου νεκροί
έτσι νιώθω και αργεί
να ΄ρθει η νύχτα να με βρει
να κάνω ήχο τη σιωπή.
Το χέρι μου το άχρωμο
γραφίδα κόκκινη και να κυλήσει
πάνω σε λευκό χαρτί.
Να ζωγραφίσω εκείνη την καρδιά,
που ονειρευόταν τόσα χρώματα
να τα κρατάει αγκαλιά.
Συγχώρα με, που δεν μπορώ
να σου μιλήσω να σου πω
πως άργησα να σε γνωρίσω
πως άργησα πολύ
μα σ΄αγαπώ...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη