Η μετακόμιση των χρωμάτων, της Γιώτας Μάρκου

13.02.2015

 

Τα τρένα συνήθως με έκαναν να αισθάνομαι μοναξιά και λύπη. Βαγόνια ασφυκτικά γεμάτα κόσμο, αδιάφορες φάτσες-δίχως συναίσθημα, και ματιές που χάνονται και θλίβονται. Άλλοι στέκουν ακίνητοι και άλλοι καθισμένοι με σκέψεις που οργιάζουν.

Παντού ακούς «το μέσα είναι αυτό που μετρά». Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Κι αν όμως στα τρένα δεν ισχύει; Αν συμβαίνει το αντίστροφο; Αν το εσωτερικό του είναι αυτό που είναι ανούσιας σημασίας και αδιάφορα άγνωστο; Όσο γεμάτο άλλο τόσο άδειο! Και από την άλλη πλευρά, την έξω, χρώματα και ιστορίες σου κάνουν συντροφιά στη διαδρομή σου. Κάποιος τους έδωσε ζωή και χάρις εσένα ταξιδεύουν παντού σκορπώντας χρώματα. Κάποιες φορές μπερδεύονται κιόλας με το εφτάχρωμο ουράνιο τόξο και ξεγελιέσαι και συ ο ίδιος. Άραγε πόσο χρόνο έχεις για να ψάξεις να βρεις τον κρυμμένο σου θησαυρό;
Λένε πως κάποια πράγματα, δεν χρειάζεται να κρατήσουν για πάντα ώστε να θεωρηθούν τέλεια. Είναι αυτά, που χάνονται στην ομίχλη και ο εγκέφαλος σου δεν προλαβαίνει να συνειδητοποιήσει αυτό, που τα μάτια βλέπουν.

Όλα πάνε και έρχονται και κυλάνε και κάνουν τον κύκλο τους. Κάτι σαν τις στιγμές της ζωής μας. Όπως όταν περνούν τα άσχημα και σημαίνει ότι κάποτε θα ξεχαστούν και όπως όταν περνάνε τα ωραία και σημαίνει ότι θα έρθουν άλλα, καλύτερα. Έτσι και τα τρένα, πάνε και έρχονται˙ μα το δικό μου θα έρθει σε επτά-οχτώ λεπτά πάλι… ας σε χορτάσω λοιπόν άλλο λίγο, πριν σου λείψω! Γιατί εγώ διάλεξα για άλλη μια φορά το βαγόνι που σε θυμίζει. Ίσως έχει και το όνομα σου πάνω ή τα αγαπημένα μου χρώματα που μπορεί να καλύπτουν και τα τζάμια για να μην αποσυντονίζομαι και έτσι να σκέφτομαι μόνο εσένα.

Μα τι λέω! Πάρε το επόμενο τρένο και έλα να με βρεις να με γυρίσεις πίσω. Να περπατήσουμε στην αγαπημένη μου οδό, ξέρεις αυτήν που θα έχω όλη μέρα και νύχτα ζωγραφισμένη στο δωμάτιο μου;

«Κουράστηκα! Ας κάτσουμε εδώ!»

Κάτω από την ανατολική θέα της Ακρόπολης, με έναν καφέ στο χέρι και ένα μάτσο τουρίστες πίσω μας να μαθαίνουν πως να χορεύουν συρτάκι, καθόμαστε και αγναντεύουμε την Αθήνα. Εκεί μπορείς να ξεφεύγεις λίγο, να συμμαζέψεις τις σκέψεις σου. Προσπαθείς να ξεστομίσεις τις κατάλληλες λέξεις, μα η επιθυμία να τις πεις, σε ξεπερνάει! Τα μάτια κοιτάζονται, τα χέρια σφίγγονται και τέλος σωπαίνουν και οι δυο. Το μυαλό πυρπολείται όμως ξανά. Τόσες πολλές σκέψεις! Όλα μαυρίζουν, αρχίζουν να ανακατεύονται-να ανακατεύονται και τέλος εκρήγνυνται! Έπειτα όλα ηρεμούν.

Στο δρόμο της επιστροφής, δεν υπάρχουν σκέψεις. Δεν αρμόζουν στο «αντίο», μήτε σε εκείνο το φιλί, μήτε στην τελευταία αγκαλιά, πριν μπεις στο τρένο! Μα όταν περάσεις το πρώτο τούνελ, εκεί που όλα μαυρίζουν και τα μάτια κοιτάνε προς τα αριστερά, το μόνο που έρχεται στο νου είναι εκείνο το άρωμα! Τότε τα σβήνουμε όλα και χαμογελάμε. Το ίδιο χαμόγελο έχουμε και όταν βλέπουμε χρώματα, το ίδιο όταν κάνουμε σχέδια και το ίδιο όταν κοιταζόμαστε!

Μα, τα χρώματα, κάποια στιγμή θα ξεθωριάσουν ή θα τα σβήσουν. Και τότε τι θα μείνει; Ο Γκράχαμ Γκρι είχε πει πως: «Ο κόσμος δεν είναι άσπρο-μαύρο. Μάλλον είναι γκρι-μαύρο.» Και ίσως τελικά να είχε απόλυτο δίκιο!!

 

_

γράφει η Γιώτα Μάρκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου