Select Page

Η μετακόμιση των χρωμάτων, της Γιώτας Μάρκου

Η μετακόμιση των χρωμάτων, της Γιώτας Μάρκου

 

Τα τρένα συνήθως με έκαναν να αισθάνομαι μοναξιά και λύπη. Βαγόνια ασφυκτικά γεμάτα κόσμο, αδιάφορες φάτσες-δίχως συναίσθημα, και ματιές που χάνονται και θλίβονται. Άλλοι στέκουν ακίνητοι και άλλοι καθισμένοι με σκέψεις που οργιάζουν.

Παντού ακούς «το μέσα είναι αυτό που μετρά». Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Κι αν όμως στα τρένα δεν ισχύει; Αν συμβαίνει το αντίστροφο; Αν το εσωτερικό του είναι αυτό που είναι ανούσιας σημασίας και αδιάφορα άγνωστο; Όσο γεμάτο άλλο τόσο άδειο! Και από την άλλη πλευρά, την έξω, χρώματα και ιστορίες σου κάνουν συντροφιά στη διαδρομή σου. Κάποιος τους έδωσε ζωή και χάρις εσένα ταξιδεύουν παντού σκορπώντας χρώματα. Κάποιες φορές μπερδεύονται κιόλας με το εφτάχρωμο ουράνιο τόξο και ξεγελιέσαι και συ ο ίδιος. Άραγε πόσο χρόνο έχεις για να ψάξεις να βρεις τον κρυμμένο σου θησαυρό;
Λένε πως κάποια πράγματα, δεν χρειάζεται να κρατήσουν για πάντα ώστε να θεωρηθούν τέλεια. Είναι αυτά, που χάνονται στην ομίχλη και ο εγκέφαλος σου δεν προλαβαίνει να συνειδητοποιήσει αυτό, που τα μάτια βλέπουν.

Όλα πάνε και έρχονται και κυλάνε και κάνουν τον κύκλο τους. Κάτι σαν τις στιγμές της ζωής μας. Όπως όταν περνούν τα άσχημα και σημαίνει ότι κάποτε θα ξεχαστούν και όπως όταν περνάνε τα ωραία και σημαίνει ότι θα έρθουν άλλα, καλύτερα. Έτσι και τα τρένα, πάνε και έρχονται˙ μα το δικό μου θα έρθει σε επτά-οχτώ λεπτά πάλι… ας σε χορτάσω λοιπόν άλλο λίγο, πριν σου λείψω! Γιατί εγώ διάλεξα για άλλη μια φορά το βαγόνι που σε θυμίζει. Ίσως έχει και το όνομα σου πάνω ή τα αγαπημένα μου χρώματα που μπορεί να καλύπτουν και τα τζάμια για να μην αποσυντονίζομαι και έτσι να σκέφτομαι μόνο εσένα.

Μα τι λέω! Πάρε το επόμενο τρένο και έλα να με βρεις να με γυρίσεις πίσω. Να περπατήσουμε στην αγαπημένη μου οδό, ξέρεις αυτήν που θα έχω όλη μέρα και νύχτα ζωγραφισμένη στο δωμάτιο μου;

«Κουράστηκα! Ας κάτσουμε εδώ!»

Κάτω από την ανατολική θέα της Ακρόπολης, με έναν καφέ στο χέρι και ένα μάτσο τουρίστες πίσω μας να μαθαίνουν πως να χορεύουν συρτάκι, καθόμαστε και αγναντεύουμε την Αθήνα. Εκεί μπορείς να ξεφεύγεις λίγο, να συμμαζέψεις τις σκέψεις σου. Προσπαθείς να ξεστομίσεις τις κατάλληλες λέξεις, μα η επιθυμία να τις πεις, σε ξεπερνάει! Τα μάτια κοιτάζονται, τα χέρια σφίγγονται και τέλος σωπαίνουν και οι δυο. Το μυαλό πυρπολείται όμως ξανά. Τόσες πολλές σκέψεις! Όλα μαυρίζουν, αρχίζουν να ανακατεύονται-να ανακατεύονται και τέλος εκρήγνυνται! Έπειτα όλα ηρεμούν.

Στο δρόμο της επιστροφής, δεν υπάρχουν σκέψεις. Δεν αρμόζουν στο «αντίο», μήτε σε εκείνο το φιλί, μήτε στην τελευταία αγκαλιά, πριν μπεις στο τρένο! Μα όταν περάσεις το πρώτο τούνελ, εκεί που όλα μαυρίζουν και τα μάτια κοιτάνε προς τα αριστερά, το μόνο που έρχεται στο νου είναι εκείνο το άρωμα! Τότε τα σβήνουμε όλα και χαμογελάμε. Το ίδιο χαμόγελο έχουμε και όταν βλέπουμε χρώματα, το ίδιο όταν κάνουμε σχέδια και το ίδιο όταν κοιταζόμαστε!

Μα, τα χρώματα, κάποια στιγμή θα ξεθωριάσουν ή θα τα σβήσουν. Και τότε τι θα μείνει; Ο Γκράχαμ Γκρι είχε πει πως: «Ο κόσμος δεν είναι άσπρο-μαύρο. Μάλλον είναι γκρι-μαύρο.» Και ίσως τελικά να είχε απόλυτο δίκιο!!

 

_

γράφει η Γιώτα Μάρκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος