Η μικρή μπαλαρίνα

28.08.2016

ballet

Είμαι μία μικρή μπαλαρίνα από αυτές που βγαίνουν από τα κουρδιστά κουτιά. Για χρόνια βρισκόμουν σε ένα κατάστημα παιχνιδιών, ξεχασμένη. Κανένας δεν ήθελε να με αγοράσει. Τι και αν χόρευα κάθε φορά που δύο παιδικά χέρια με έβγαζαν από το κουτί; Γρήγορα με ξεχνούσαν καθώς έβλεπαν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια στο απέναντι διάδρομο.

Καθώς περνούσε ο καιρός, έχανα την ελπίδα μου. Κανένας δεν θα ήθελε να με αγοράσει. Θα περνούσα όλη την ζωή μου σε αυτό το κατάστημα. Μία μέρα όμως έγινε κάτι που αναπτέρωσε το ηθικό μου. Ήρθε μια κυρία και έψαχνε να βρει μία όμορφη μπαλαρίνα για να την χαρίσει στη κόρη της. Με πλησίασε και της χάρισα το ομορφότερο χαμόγελο μου. Αυτό ήταν. Η κυρία με αγόρασε και εγώ βρέθηκα να κάνω παρέα στο κοριτσάκι της. «Ειρήνη» είναι το όνομα της.

Κάθε πρωί η Ειρήνη με κουρδίζει, ανοίγει το κουτί και βγαίνω και χορεύω. Από την πρώτη κιόλας στιγμή πρόσεξα ένα στρατιωτάκι που στεκόταν απέναντί μου και με κοίταξε στα μάτια. Από εκείνη την μέρα περιμένω να ανοίξει το κουτί μου για να τον αντικρύσω. Θέλω να του μιλήσω. Να προλάβω να του πω όσα νοιώθω γι’ αυτόν. Για τον έρωτά μου. Είμαι όμως εγκλωβισμένη. Η ευτυχία μου διαρκεί όσο παίζει το τραγούδι και εγώ χορεύω γύρω-γύρω στον ίδιο ρυθμό. Μετά το κουτί κλείνει και εγώ βυθίζομαι και πάλι στο σκοτάδι.

Πόσο θα ήθελα να βλέπω συνέχεια το στρατιωτάκι. Πόσο με ηρεμεί, όταν χαμογελάει. Είναι το φως στη ζωή μου, αυτό που διώχνει το σκοτάδι. Να μπορούσα μία φορά να πλησιάσω κοντά του. Να ακούσω τους ήχους της καρδιάς του, να μυρίσω το άρωμα του, να τον αγγίξω. Να του ψιθυρίσω πόσο πολύ τον αγαπώ. Πώς για αυτόν φροντίζω να χορεύω κάθε μέρα τόσο όμορφα. Αν δεν υπήρχε αυτός να με κοιτά, ο χορός μου δεν θα είχε χρώμα. Θα ήταν μία απλή επαναλαμβανόμενη κίνηση, δίχως συναίσθημα.

Αν δεν ήταν εκείνος, δεν θα είχε τίποτα σημασία. Όλα θα ήταν ίδια. Φως, σκοτάδι, όλα ίδια. Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να χορέψω, να προσπαθήσω για κάτι, να θέλω να δω το επόμενο πρωί. Θα ήμουν χαμένη, τρομαγμένη. Η σκέψη εκείνου, όμως, σβήνει τους εφιάλτες της νύχτας, στεγνώνει τα δάκρυα, δημιουργεί χαμόγελα, ελπίδα, αισιοδοξία. Με κάνει να νοιώθω πιο δυνατή και ας μη μου έχει μιλήσει ποτέ.

Αλλά είμαι εγκλωβισμένη. Το ξέρω. Τα πόδια μου είναι δεμένα σε αυτό το χαζό κουτί. Δεν θα καταφέρω ποτέ να τον πλησιάσω. Ποτέ δεν θα μπορέσω να του μιλήσω. Και τι δεν θα έδινα, αν μπορούσα να το αλλάξω αυτό. Να ξέφευγα για λίγες ώρες από αυτό το κουτί. Κρυφά, την νύχτα, να τον πλησίαζα. Ποιος θα καταλάβαινε την απουσία μου; Δεν θα ενοχλούσα κανέναν. Στα βιαστικά θα του έδινα ένα φιλί και μετά θα επέστρεφα στο καθήκον μου.

Ας μπορούσα για λίγο να ζήσω το όνειρο και μετά ας επέστρεφα στη πραγματικότητα των «πρέπει» και των «μη». Ανόητα σκέφτομαι. Δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αυτό. Τα όνειρα είναι για λίγους, τους τυχερούς. Όχι για μένα. Απαγορεύονται τα όνειρα. Είμαι μία χορεύτρια σε ένα κουτί. Το καθήκον μου είναι να χορεύω και τίποτα άλλο.

Μακάρι να μη τον έβλεπα ποτέ ξανά. Να μη τον σκεφτόμουν, να μη τον είχα γνωρίσει. Ίσως τότε θα ήταν καλύτερα. Δεν θα υπήρχε εκείνος, δεν θα μου χαμογελούσε, δεν θα σκεφτόμουν τόσο τρελά την απόδραση. Θα ζούσα μόνο για το καθήκον μου, θα φρόντιζα να κάνω σωστά την δουλειά μου. Δεν θα πονούσα στην απουσία του. Δεν θα ήξερα καν τι σημαίνει απουσία.

Μα τι λέω; Όχι είναι τεράστιο λάθος, όσα σκέφτομαι. Αν δεν τον γνώριζα, δεν θα ήξερα τι είναι το φως ή πώς είναι να νοιώθεις τόσο όμορφα για κάποιον. Δεν θα ήξερα πως είναι τα όνειρα, ούτε πως είναι όταν χαμογελάς. Δεν θα γνώριζα τίποτα, αν δεν ήταν αυτός. Θέλω να υπάρχει στη ζωή μου, έστω και σε απόσταση. Θα τον βλέπω τα πρωινά και τα βράδια θα τον φέρνω δίπλα μου, μες στα όνειρα μου.

 

_

γράφει η Μαίρη Κάντα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου