Η μικρή μπαλαρίνα

28.08.2016

ballet

Είμαι μία μικρή μπαλαρίνα από αυτές που βγαίνουν από τα κουρδιστά κουτιά. Για χρόνια βρισκόμουν σε ένα κατάστημα παιχνιδιών, ξεχασμένη. Κανένας δεν ήθελε να με αγοράσει. Τι και αν χόρευα κάθε φορά που δύο παιδικά χέρια με έβγαζαν από το κουτί; Γρήγορα με ξεχνούσαν καθώς έβλεπαν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια στο απέναντι διάδρομο.

Καθώς περνούσε ο καιρός, έχανα την ελπίδα μου. Κανένας δεν θα ήθελε να με αγοράσει. Θα περνούσα όλη την ζωή μου σε αυτό το κατάστημα. Μία μέρα όμως έγινε κάτι που αναπτέρωσε το ηθικό μου. Ήρθε μια κυρία και έψαχνε να βρει μία όμορφη μπαλαρίνα για να την χαρίσει στη κόρη της. Με πλησίασε και της χάρισα το ομορφότερο χαμόγελο μου. Αυτό ήταν. Η κυρία με αγόρασε και εγώ βρέθηκα να κάνω παρέα στο κοριτσάκι της. «Ειρήνη» είναι το όνομα της.

Κάθε πρωί η Ειρήνη με κουρδίζει, ανοίγει το κουτί και βγαίνω και χορεύω. Από την πρώτη κιόλας στιγμή πρόσεξα ένα στρατιωτάκι που στεκόταν απέναντί μου και με κοίταξε στα μάτια. Από εκείνη την μέρα περιμένω να ανοίξει το κουτί μου για να τον αντικρύσω. Θέλω να του μιλήσω. Να προλάβω να του πω όσα νοιώθω γι’ αυτόν. Για τον έρωτά μου. Είμαι όμως εγκλωβισμένη. Η ευτυχία μου διαρκεί όσο παίζει το τραγούδι και εγώ χορεύω γύρω-γύρω στον ίδιο ρυθμό. Μετά το κουτί κλείνει και εγώ βυθίζομαι και πάλι στο σκοτάδι.

Πόσο θα ήθελα να βλέπω συνέχεια το στρατιωτάκι. Πόσο με ηρεμεί, όταν χαμογελάει. Είναι το φως στη ζωή μου, αυτό που διώχνει το σκοτάδι. Να μπορούσα μία φορά να πλησιάσω κοντά του. Να ακούσω τους ήχους της καρδιάς του, να μυρίσω το άρωμα του, να τον αγγίξω. Να του ψιθυρίσω πόσο πολύ τον αγαπώ. Πώς για αυτόν φροντίζω να χορεύω κάθε μέρα τόσο όμορφα. Αν δεν υπήρχε αυτός να με κοιτά, ο χορός μου δεν θα είχε χρώμα. Θα ήταν μία απλή επαναλαμβανόμενη κίνηση, δίχως συναίσθημα.

Αν δεν ήταν εκείνος, δεν θα είχε τίποτα σημασία. Όλα θα ήταν ίδια. Φως, σκοτάδι, όλα ίδια. Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να χορέψω, να προσπαθήσω για κάτι, να θέλω να δω το επόμενο πρωί. Θα ήμουν χαμένη, τρομαγμένη. Η σκέψη εκείνου, όμως, σβήνει τους εφιάλτες της νύχτας, στεγνώνει τα δάκρυα, δημιουργεί χαμόγελα, ελπίδα, αισιοδοξία. Με κάνει να νοιώθω πιο δυνατή και ας μη μου έχει μιλήσει ποτέ.

Αλλά είμαι εγκλωβισμένη. Το ξέρω. Τα πόδια μου είναι δεμένα σε αυτό το χαζό κουτί. Δεν θα καταφέρω ποτέ να τον πλησιάσω. Ποτέ δεν θα μπορέσω να του μιλήσω. Και τι δεν θα έδινα, αν μπορούσα να το αλλάξω αυτό. Να ξέφευγα για λίγες ώρες από αυτό το κουτί. Κρυφά, την νύχτα, να τον πλησίαζα. Ποιος θα καταλάβαινε την απουσία μου; Δεν θα ενοχλούσα κανέναν. Στα βιαστικά θα του έδινα ένα φιλί και μετά θα επέστρεφα στο καθήκον μου.

Ας μπορούσα για λίγο να ζήσω το όνειρο και μετά ας επέστρεφα στη πραγματικότητα των «πρέπει» και των «μη». Ανόητα σκέφτομαι. Δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αυτό. Τα όνειρα είναι για λίγους, τους τυχερούς. Όχι για μένα. Απαγορεύονται τα όνειρα. Είμαι μία χορεύτρια σε ένα κουτί. Το καθήκον μου είναι να χορεύω και τίποτα άλλο.

Μακάρι να μη τον έβλεπα ποτέ ξανά. Να μη τον σκεφτόμουν, να μη τον είχα γνωρίσει. Ίσως τότε θα ήταν καλύτερα. Δεν θα υπήρχε εκείνος, δεν θα μου χαμογελούσε, δεν θα σκεφτόμουν τόσο τρελά την απόδραση. Θα ζούσα μόνο για το καθήκον μου, θα φρόντιζα να κάνω σωστά την δουλειά μου. Δεν θα πονούσα στην απουσία του. Δεν θα ήξερα καν τι σημαίνει απουσία.

Μα τι λέω; Όχι είναι τεράστιο λάθος, όσα σκέφτομαι. Αν δεν τον γνώριζα, δεν θα ήξερα τι είναι το φως ή πώς είναι να νοιώθεις τόσο όμορφα για κάποιον. Δεν θα ήξερα πως είναι τα όνειρα, ούτε πως είναι όταν χαμογελάς. Δεν θα γνώριζα τίποτα, αν δεν ήταν αυτός. Θέλω να υπάρχει στη ζωή μου, έστω και σε απόσταση. Θα τον βλέπω τα πρωινά και τα βράδια θα τον φέρνω δίπλα μου, μες στα όνειρα μου.

 

_

γράφει η Μαίρη Κάντα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου