Η μικρή στιγμή

Δημοσίευση: 2.03.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 dewdrop

 

Πάνω στα ξεραμένα φύλλα του φθινοπώρου

έγειρε κάποτε μια μικρή στιγμή.

Ανάλαφρη σαν χάδι έγειρε

και σαν λουλούδι νιόβγαλτο.

Σαν λάμψη φωτεινή των αστεριών

έγειρε και ξάπλωσε κατάχαμα

στου δρόμου το πολύβουο σινάφι.

Ήταν μετά το τέλος της καταιγίδας

κι εκείνη αφέθηκε και κατρακύλησε

μες στο ρυάκι του γλυκού απόβροχου.

Κι οι δρόμοι της πόλης

έγιναν τότε λευκές δροσοσταλίδες

και λέξεις αγάπης σε άγραφες σελίδες.

Ήταν εκείνη η μικρή στιγμή

τόσο μικρή τόσο πολύτιμη,

που έγειρε στου κόσμου την ψυχή

και έγινε τραγούδι και βάλσαμου φωνή.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    “…λέξεις αγάπης σε άγραφες σελίδες…”

    έγειραν η στιγμή σου και στη δική μου ψυχή Άννα…

    Καλημέρα

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Σε ευχαριστώ πολύ Μάχη μου για όλα …. η φωτογραφία που επέλεξες φυσικά δένει απόλυτα με το γραπτό μου 🙂 Την καλημέρα μου!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Μια υπέροχη στιγμή λοιπόν που γέμισε τους δρόμους με λευκές δροσοσταλίδες και τις άγραφες σελίδες με αγάπη!!! Από τα πιο τρυφερά σου Άννα μου… μου άρεσε πολύ. Μπράβο σου!!!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Μια τόσο μικρή στιγμή, σαν δροσοσταλίδα, τοποθετημένη στο πλαίσιο του φθινοπώρου, αποδεικνύει για άλλη μια φορά, πόσο όμορφες είναι αυτές οι μικρές στιγμές, που γέρνουν στην ψυχή του κόσμου. Πάρα πολύ ωραίο, Άννα!

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μια ποιητική ιστορία! Τρυφερό και με πολύ όμορφες εικόνες…. 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου