dewdrop

 

Πάνω στα ξεραμένα φύλλα του φθινοπώρου

έγειρε κάποτε μια μικρή στιγμή.

Ανάλαφρη σαν χάδι έγειρε

και σαν λουλούδι νιόβγαλτο.

Σαν λάμψη φωτεινή των αστεριών

έγειρε και ξάπλωσε κατάχαμα

στου δρόμου το πολύβουο σινάφι.

Ήταν μετά το τέλος της καταιγίδας

κι εκείνη αφέθηκε και κατρακύλησε

μες στο ρυάκι του γλυκού απόβροχου.

Κι οι δρόμοι της πόλης

έγιναν τότε λευκές δροσοσταλίδες

και λέξεις αγάπης σε άγραφες σελίδες.

Ήταν εκείνη η μικρή στιγμή

τόσο μικρή τόσο πολύτιμη,

που έγειρε στου κόσμου την ψυχή

και έγινε τραγούδι και βάλσαμου φωνή.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!