Η παρέλαση

2.07.2014

 

Μας κούρασαν οι μέρες της σιωπής,

οι αντοχές μας λιγόστεψαν…

Σαν ξέμπαρκοι ναύτες ατενίζουμε

τις θάλασσες του αύριο.

Μ’ έναν καφέ κ’ ένα τσιγάρο

εναλλάσσουμε την πίκρα μας

στον καφενέ της ζωής.

Οι εποχές αλλάζουν αθόρυβα

με φόντο τα παγκάκια της πλατείας

που γεμίζουν κι αδειάζουν με κόσμο

και τη στάση του λεωφορείου απέναντι.

 

Κ’ εσύ μοιρολογείς τα νιάτα σου

που τρίφτηκαν σαν τα παλιά σου jeans

Σε θρανία σχολείων, σε καρέκλες γραφείων,

στους μαντρότοιχους της γειτονιάς σου

και στα χαλίκια μιας ερημικής παραλίας,

που σε ξημέρωσε κάποια ―ρομαντική― ερωτική σου ιστορία.

Τώρα, στου μπαλκονιού σου τον εξώστη

παρακολουθείς μία παρέλαση σκιών,

παλιών αξέχαστων στιγμών,

που τη ζωή σου είχαν μαγέψει…

Κ’ οι μυρωδιές των λουλουδιών

με άρωμα νοσταλγικό τις έχουν σημαδέψει.

 

Σε λίγο δεν θ’ αφουγκράζεσαι τίποτα…

Μήτε οι μυρωδιές των λουλουδιών σου λένε κάτι!

Σε αποχρώσεις του γκρίζου

η πόλη κοιμάται στα πόδια σου.

«Κι αύριο ίδια μέρα θα ’ναι…»

 

Οι αντοχές σηκώνονται να φύγουν…

«Το παρατραβήξαμε και σήμερα!»

Μ’ ένα κτύπημα συμπόνιας στην πλάτη μ’ αποχαιρετούν

κ’ έπειτα την πόρτα κλείνουν πίσω τους:

«Τα ξαναλέμε αύριο…»

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

 

Ακολουθήστε μας

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Οι αγάπες, όταν τελειώνουν, είναι κορίτσια μικρά Δεκαεπτά-δεκαοκτώ χρόνων Φορούν λευκά φορέματα έως το γόνατο, που είναι σκισμένα στις άκρες κι έχουν καταλερωθεί.  Μαζεύονται σε ένα πράσινο λιβάδι και μόνο κοιτάζονται-δεν ξέρουν τι να πουν Δεν έχουν τι να πουν. Το...

Ο Άλλος

Ο Άλλος

Εσύ που προτιμάς να φανερώσεις το ζώο που κρύβεις μέσα σου -τον άλλο, το δεύτερο σου εαυτό- κοίταξε πρώτα στα μάτια του παιδιού που ήσουν κάποτε. Αν συναντήσεις την άβυσσο του μελλοντικού ενήλικα μάλλον όλα τελείωσαν- ο δεύτερος θα κυριαρχήσει. Πρώτος και αληθινός θα...

Ο κύκλος δεν σπάει…

Ο κύκλος δεν σπάει…

Μέσα μου με βασανίζουν, με πίκρα και μαράζι, όσα τούτο τον κόσμο μαστίζουν. Στη ρουτίνα του ο άνθρωπος μ΄ ανενεργή την ελπίδα. Αρχές και ηθικές, γεμάτος πληγές. Σ’ ένα κύκλο βολοδέρνει και κάποτε ξεσπάει, μα ο κύκλος δεν σπάει… Ο σύγχρονος τρόπος, το μπλα μπλα κι όλο...

Απορίας άξιον

Απορίας άξιον

τι είναι Θεός; τι μη Θεός; και τι τ' ανάμεσό τους; Γ. Σεφέρης, Ελένη   Καημένε Τεύκρο...  Απόκριση μην περιμένεις άλλο. Εάν υπάρχει ο Θεός,  Τότε καλά σου κρύβεται.  Και αν αυτά που έζησες  ήταν ανθρώπου τρελά, ποιος Κύριος τα ενέκρινε;  πώς τ' άφησε να γίνουν;...

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Τι;

Τι;

  Σαν τι να μας απασχολήσει; Ο εαυτός μας, δηλαδή ο άνθρωπος. Ο έρωτας, δηλαδή η αγάπη. Ο θάνατος, δηλαδή η ζωή. Μαζί με αυτό το οργανωμένο και προσιτό ποίημα, που στο φόντο της αλήθειας ψευδίζει σαν κακός ηθοποιός. Καταρρέει σαν έρχεται ο κίνδυνος και σαν...

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Γιάννης Κανδύλης: Με οξύτατη ματιά παρακολουθεί όλα όσα βιώνουμε σήμερα αλλά ταυτόχρονα είναι και ο ίδιος μέσα στην εικόνα. Παρατηρητής παρελάσεων αλλά και παρελαύνων.

    Σε λίγο δεν θ’ αφουγκράζεσαι τίποτα…
    Μήτε οι μυρωδιές των λουλουδιών σου λένε κάτι!

    Πόση αλήθεια κρύβει το παραπάνω δίστιχο, δυστυχώς! Θεωρώ την ποιήση του Κανδύλη, κείμενα με εξαιρετική διεσδυτικότητα αλλά ομορφιά ταυτόχρονα.

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Σε αποχρώσεις του γκρίζου
    η πόλη κοιμάται στα πόδια σου.
    «Κι αύριο ίδια μέρα θα ’ναι…»”

    Πόση μελαγχολία… πόση παραίτηση… αδιέξοδο…

    Απάντηση
  3. Μαριάνθη Πλειώνη

    “Τώρα παρακολουθείς μια παρέλαση σκιών ,παλιών αξέχαστων στιγμών …που οι μυρωδιές των λουλουδιών με άρωμα νοσταλγικό τις έχουν σημαδέψει.” Βαθιά συναισθηματικό κι αληθινό. Ξυπνάει εικόνες και μυρωδιές ακριβώς όπως έχουν σημαδέψει τα νιάτα μας που τρίφτηκαν σε θρανία σχολείων. Νοσταλγία ,με αντοχές μειωμένες και φοβάμαι για τη στιγμή που δεν θα αφουγκράζομαι τίποτα.Μου άρεσε πολύ.!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Χαίρομαι που σε αυτό το φιλόξενο μέρος της τέχνης βρίσκω ανθρώπους που εκπέμπουμε στο ίδιο “μήκος κύματος” κι αφουγκραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες. Σας ευχαριστώ!

    Απάντηση
    • Γιάννης Κανδύλης

      Το παραπάνω σχόλιο που χαρακτηρίζεται ως “ανώνυμος” ανήκει στον συγγραφέα: Γιάννη Κανδύλη

      Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιώτη

    Οι αντοχές σηκώνονται να φύγουν…

    «Το παρατραβήξαμε και σήμερα!»

    Μ’ ένα κτύπημα συμπόνιας στην πλάτη μ’ αποχαιρετούν

    κ’ έπειτα την πόρτα κλείνουν πίσω τους:

    «Τα ξαναλέμε αύριο…»

    Έτσι ακριβώς Γιάννη Κανδύλη!! με αντοχές και ανοχές και έπειτα με ενοχές παλεύουμε μου φαίνεται!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου