Η Πριγκίπισσα Τίνα

5.03.2015

 

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μακρινό χωριουδάκι της Νότιας Αλβανίας, καρφιτσωμένο στην πλαγιά ενός βουνού είχε το παλάτι της μια μικρή πριγκίπισσα, η Τίνα! Ήταν ένα κοριτσάκι ανήσυχο, ενθουσιώδες και πολλές φορές παρορμητικό! Αγαπούσε πολύ όλα τα λουλούδια, αγαπούσε πολύ όλες τις τριανταφυλλιές, μα πιότερο απ’ όλα είχε ιδιαίτερη αδυναμία σε μια μικρή, να τόση δα, αδύναμη τριανταφυλλιά στην άκρη του κήπου της! Παρόλο που ήταν αδύναμη η τριανταφυλλιά κάθε φορά που άνθιζε έκανε βυσσινιά, ευωδιαστά, βελούδινα ρόδα! Κάθε πρωινό λοιπόν, μόλις ξυπνούσε η πριγκίπισσα, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κατέβει στο κήπο! Πήγαινε κοντά-κοντά και θαύμαζε τη μικρή της τριανταφυλλιά. Θαρρώ πως της σιγοψιθύριζε κιόλας! Να, κάπως έτσι:

«Πόσο πολύ σε αγαπάω μικρή μου, μόνο εσύ μου έμεινες να με καταλαβαίνεις! Χαίρομαι τόσο πολύ κάθε φορά που σε βλέπω ν’ ανθίζεις. Μυρίζεις τόσο όμορφα κάθε φορά!»

Όμως η Τίνα ήταν προβληματισμένη γιατί νόμιζε πως την ενοχλούσαν την τριανταφυλλιά της, οι μέλισσες και οι πεταλούδες που βούιζαν γύρω-γύρω και τρυγούσαν το νέκταρ της! Νύχτες ολάκερες έμενε ξάγρυπνη, να σκέφτεται τι θα μπορούσε να κάνει για να προστατέψει την αγαπημένη της τριανταφυλλιά! Ώσπου, μια βροχερή νύχτα όπου έβλεπε την τριανταφυλλιά της, από το παράθυρο, να παλεύει με τη βροχή και το άνεμο, πήρε τη μεγάλη απόφαση! Θα την έφερνε για πάντα δίπλα της. Στο πανέμορφο και τεράστιο δωμάτιό της! Ένα πρωινό λοιπόν, είπε στον πιστό κηπουρό της να φέρει την τριανταφυλλιά στο παλάτι. Έτσι κι έγινε. Πολύ-πολύ γρήγορα η τριανταφυλλιά βρέθηκε σε μια χρυσαφένια γλάστρα στο δωμάτιο της πριγκίπισσας!

«Τώρα πια, τίποτε δεν θα σ’ ενοχλεί. Θα είμαι δίπλα σου κι ότι χρειαστείς θα σου το προσφέρω εγώ» της σιγοψιθύρισε η Τίνα!

Η επόμενη ημέρα βρήκε την τριανταφυλλιά να ξυπνά και να προσπαθεί να προσαρμοστεί στο καινούργιο της περιβάλλον. Αγουροξυπνημένη ακόμη καθώς ήταν, κοιτούσε αριστερά, κοιτούσε δεξιά, προσπαθώντας να βρει τους φίλους της τ’ άλλα τα λουλούδια. Μάταια όμως. Το μόνο που έβλεπε παντού γύρω της, ήταν άγνωστα σ’ εκείνη, φανταχτερά αντικείμενα. Πολλά-πολλά αντικείμενα! Λουλούδια όμως πουθενά! Ξάφνου ένιωσε στην άκρη των φύλλων της, τη ζεστασιά του ήλιου και τεντώθηκε, τεντώωωωθηκε προσπαθώντας να φτάσει στο παράθυρο που έβλεπε στο κήπο. Αφού τα κατάφερε λοιπόν, κοίταξε με λαχτάρα έξω μήπως και δει τους φίλους της!

«Είναι όλοι μαζί εκεί έξω και παίζουν! Παίζουν χωρίς εμένα» ψιθύρισε με μια παραπονιάρικη φωνούλα.

Πόσο λυπήθηκε που δεν ήταν κι εκείνη εκεί έξω. Ήθελε πολύ να ήταν στο κήπο και να παίζει με τους φίλους της. Μια σταγόνα άρχισε να κυλάει από τα πάνω-πάνω φύλλα της. Κυλούσε, κυλούσε ώσπου τελικά χάθηκε μέσα στη χρυσαφένια γλάστρα. Ήταν ήδη απόγευμα, όταν η μικρή πριγκίπισσα ανέβηκε στο δωμάτιό της για να παίξει με την τριανταφυλλιά της. Η εικόνα όμως που πρωτο-αντίκρισε τη λύπησε πολύ. Η τριανταφυλλιά της είχε σχεδόν μαραθεί. Δίχως να χάσει χρόνο η Τίνα, έτρεξε γρήγορα δίπλα της, την ακούμπησε στοργικά και της σιγοψιθύρισε:

«Τι σου συνέβη μικρή μου; Μπορώ να σε βοηθήσω;»
«Σ’ ευχαριστώ πολύ για την Αγάπη και το ενδιαφέρον που μου δείχνεις. Αλήθεια σ’ ευχαριστώ, όμως είμαι κλεισμένη όλη μέρα εδώ μέσα. Είμαι αποκομμένη από τους φίλους μου, να δες! Είναι όλοι εκεί έξω και παίζουν! Παίζουν χωρίς εμένα». Της είπε η τριανταφυλλιά.

Η Τίνα αναστατώθηκε πάρα πολύ! Ειδοποίησε αμέσως τον πιστό κηπουρό της και ζήτησε τη γνώμη του!

«Μη την απομακρύνεις από το φυσικό της περιβάλλον, έχει μάθει στο φως και τον ήλιο, στις μέλισσες και τις πεταλούδες». Της αποκρίθηκε ο κηπουρός.

Η αλήθεια είναι πώς η πριγκίπισσα αγαπούσε πολύ την τριανταφυλλιά της! Η αγάπη της ήταν τόσο μεγάλη που θα μπορούσε να κάνει τα πάντα για ‘κείνη. Έτσι πήρε την απόφαση να την πάει πίσω στον κήπο του παλατιού!

«Αν πρόκειται εκεί έξω να είσαι ευτυχισμένη, εγώ μπορώ να σε αποχωριστώ και θα το κάνω, αλήθεια θα το κάνω! Όμως θα σ’ επισκέπτομαι συχνά για να είμαι σίγουρη πώς περνάς όμορφα! Θέλω μόνο ν’ ανθίζεις, θέλω τα βυσσινιά σου ρόδα να είναι ολάνθιστα και μυρωδάτα». Της είπε δακρυσμένη καθώς ήταν η Τίνα.

Το επόμενο κιόλας πρωινό, προτού ξημερώσει καλά-καλά ο πιστός κηπουρός μετέφερε την τριανταφυλλιά στο ροδώνα του παλατιού! Νυσταγμένη ακόμη καθώς ήταν η τριανταφυλλιά, ένιωσε το πρωινό δροσερό αεράκι να διαπερνά τα φύλλα της! Δειλά-δειλά άρχισε ν’ ανατέλλει κι ο ήλιος πέρα-πέρα μακριά. Μέλισσες, άρχισαν ξανά να βουίζουν γύρω-γύρω. Ενώ πολύχρωμες πεταλούδες την καλωσόριζαν και πάλι στο σπίτι της! Μια ευλογημένη βροχούλα ξεκίνησε να χορεύει πάνω στα φύλλα και τα άνθη της! Ξαναγεννήθηκε, ναι ξαναγεννήθηκε! Ήταν όλα εκείνα τα μικρά κι αυτονόητα που την έκαναν να χαμογελάει ξανά! Οι μέρες κυλούσαν όμορφα και η τριανταφυλλιά χάριζε στη πριγκίπισσα τα καλύτερα άνθη της! Τα πιο μυρωδάτα. Τα πιο ευωδιαστά. Ήταν το δικό της «ευχαριστώ» που την επανέφερε στο σπίτι της! Οι καθημερινές σχεδόν επισκέψεις της πριγκίπισσας, γέμιζαν και τους δύο με χαρά και ευτυχία! Τώρα πιά η Τίνα μπορούσε να δει καθαρά! Είχε καταλάβει τη σοφία της Μητέρας Φύσης!! Κατάλαβε πώς καθετί μικρό ή μεγάλο δημιούργημα, πρέπει να το αφήνουμε ελεύθερο όσο κι αν το Αγαπάμε! Δεν θα πρέπει να το απομακρύνουμε από την Φύση του!! Οι Άνθρωποι ακόμα και παντοδύναμοι-πλούσιοι βασιλιάδες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες δεν θα πρέπει να χαλούν την αρμονία της Φύσης και της Ζωής! Όλες οι τριανταφυλλιές είναι ευτυχισμένες στο σπίτι τους, κι όταν είναι ευτυχισμένες εκείνες τότε εγώ η Τίνα φοράω το καλύτερό μου χαμόγελο! Αρκεί να τις βλέπω ν’ ανθίζουν!

Να σας πω κι ένα μικρό-μικρό μυστικό; Αγαπάω πολύ τη δική μου «τριανταφυλλιά» κι ας είναι μακριά… Να κάνετε το ίδιο κι εσείς! Να προσέχετε τις τριανταφυλλιές σας, φίλοι μου! Να τις αγαπάτε, νάααα μέχρι ’κεί πάνω, τόσο πολύ! Αλλά να τις αφήνετε στη Φύση τους, ελεύθερες! Κι αν σας αγαπούν κι αυτές, θα σας το δείξουν με τον δικό τους μαγικό τρόπο, αλήθεια θα σας το δείξουν!

 

_

γράφει ο Αθανάσιος Χαλβαντζής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου