Ήταν παραμονή πρωταπριλιάς και συνεχώς υπενθύμιζα στον εαυτό μου να είμαι προσεκτικός κατά την αυριανή μέρα, καθότι την πάθαινα πάντοτε από τους φαρσέρ. Δεν ξέρω ποιος ήταν ο λόγος αλλά με προτιμούσε αυτή η καθόλα εκνευριστική ομάδα ανθρώπων που όπως νόμιζα περίμενε έναν ολόκληρο χρόνο μόνο και μόνο για να επιδείξει τις ικανότητες της σε μένα.

Την επόμενη μέρα είχα ξεχάσει, ως συνήθως ότι ήταν πρωταπριλιά και πήγα κανονικά στη δουλειά μου. Όταν όμως με πληροφόρησαν πως είχα επιλεγεί εργαζόμενος της χρονιάς, υποψιάστηκα ότι επρόκειτο για φάρσα και απέφυγα να εμφανιστώ στην εκδήλωση προς τιμή μου.

Αργότερα, την ίδια μέρα μου τηλεφώνησε η πρώην γυναίκα μου δηλώνοντας ευθέως ότι θέλει να γυρίσει στο σπίτι και πως με αγαπάει ακόμη. Βέβαια εγώ αμέσως κατάλαβα ότι ήταν φάρσα και της έκλεισα το τηλέφωνο κατάμουτρα.

Περήφανος πλέον για τον εαυτό μου που δεν υπέκυψα στους ιταμούς φαρσέρ, συνέχισα τη μέρα μου και όταν έλαβα ένα γράμμα από τον δικηγόρο μου που με πληροφορούσε ότι κληρονόμησα μια τεράστια περιουσία από τον πάμπλουτο θείο μου στην Αμερική και θα έπρεπε οπωσδήποτε επειγόντως να συμπληρώσω την αποδοχή κληρονομιάς αυθημερόν ειδάλλως θα έχανα όλα τα δικαιώματα, έσπευσα με χαρά να την στείλω στο κάδο των απορριμάτων.

Ήταν τόσο μεγάλη η ικανοποίηση από τα κατορθώματα μου που αργά την νύχτα δεν έχασα την ευκαιρία να το σημειώσω στο ημερολόγιο μου όταν με φρίκη διαπίστωσα πως είχαν κολλήσει δυο σελίδες του ημερολογίου και ότι η πρώτη Απριλίου ήταν η αυριανή μέρα!

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης