Η συγχώρεση

Δημοσίευση: 4.03.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Κατάφερε λοιπόν μετά από ταξίδια, πλούτη και μάχες πολλές να φτάσει στην πηγή με το αθάνατο νερό. Σήκωσε με τα δυνατά του μπράτσα τα γυαλισμένα του όπλα  στον ουρανό κι έβγαλε μια κραυγή νίκης από τα σωθικά του!

Έσκυψε λαίμαργα να πιει, μα το νερό έστρεψε πίσω. Χτυπά την σμιλεμένη πέτρα, γουρλώνει τα μάτια, βάζει τα δάχτυλά του στο άνοιγμα. Ούτε σταγόνα!Γιατί, γιατί; ρωτάει και κλωτσάει με θυμό ό,τι βρίσκει μπροστά του.

– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; φωνάζει σκυμμένος στην πηγή.

Μόνο η ηχώ απαντούσε στην οργή του. Όταν απόκαμε κάθισε δίπλα, σαν να περίμενε η πλάση να αλλάξει γνώμη. Το απομεσήμερο να σου ένα γεροντάκι, αδύνατο, σκυφτό που έσερνε τις παντούφλες του.

– Καλώς της γης τον αντρειωμένο, λέει η πηγή.

Εκείνος χαμογελά, βγάζει ένα μεγάλο παλιό κλειδί, το βάζει στο άνοιγμα της πέτρας και ξεκλειδώνει τρεις φορές. Πλούσια πέφτει η δροσιά της πηγής στις χούφτες του, στο πρόσωπό του. Τρέχει να προλάβει να πιει κι ο μαχητής. Ούτε σταγόνα. Αρπάζει με βία το κλειδί, μα αυτό δεν υπακούει.

– Στα χέρια σου γίνεται ξένο, φίλε μου. Χρειάζεται να φέρεις το δικό σου, του λέει ο γέρος.

– Πού θα το βρω;

– Θα πας πάλι πίσω στον κόσμο. Για κάθε έναν που θυμάσαι και σου λέει η σκέψη σου « Ασυγχώρητος», θα πας και θα τον συγχωρέσεις. Ακόμα και στον τάφο του. Κι άμα τελειώσεις, πήγαινε στη λίμνη να πλυθείς. Κι αυτόν που θα δεις συγχώρα τον κι αυτόν. Τότε η λίμνη θα βγάλει από τον βυθό ένα κλειδί. Από τη μια είναι χαραγμένο το όνομά σου κι από την άλλη η λέξη γαλήνη.

Κοιτά το γεροντάκι  πέρα,  βάζει και την παλάμη του πάνω από τα φρύδια να δει καλύτερα και φεύγοντας του λέει:

– Κρίμα , ταξίδεψες πολύ αλλά ήρθες από λάθος δρόμο. Εσύ  αποφασίζεις για τη συνέχεια.

_

γράφει η Μαίρη Χατζηαντωνίου

Ακολουθήστε μας

Routine

Routine

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν ίσως η μόνη γυναίκα στον κόσμο που ξέβαφε τα χείλια της! Έμοιαζε με εξώφυλλο ακριβού περιοδικού πολυτελείας που κανείς δεν μπορούσε να (εξ)αγοράσει. Είχε φίλους. Πολλούς και λίγους. Οι πολλοί της φίλοι, σαν τα πουκάμισα τα αδειανά...

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Mimozas

Mimozas

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με...

Dream

Dream

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Η Πολυξένη κάθε πρωί άφηνε τον κουρασμένο της πόθο να κοιμηθεί ήσυχα ήσυχα πάνω στο μαξιλάρι της. Μπροστά στον καθρέφτη ζωγράφιζε την ιδανική της εικόνα, κοκκίνιζε τα χείλη της κι ονειρευόταν για όσο διαρκούσε η καθημερινότητα έναν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου