Η συνάντηση

25.06.2016

Κοιτάχτηκαν με το συνηθισμένο κοίταγμα
ανθρώπων που πρέπει να αποφύγουν την αλήθεια.
Με τον ίδιο τρόπο έδωσαν τα χέρια και φιλήθηκαν πεταχτά.
Μίλησαν για το φεγγάρι και για τη βία της κοινωνίας.
Τη ρώτησε τι φαγητό μαγείρεψε σήμερα
και αν βάζει κανέλα και μπαχάρι.
Απάντησε μονολεκτικά ναι και πως στο βάθος του χρόνου
θα ζήσει στη θάλασσα.
Έμοιαζαν με δίγλωσσο αλφαβητάρι χωρίς λέξεις.
Τα σώματα τα προσωρινά στην πολυθρόνα
πέρασαν γρήγορα σε συμπληγάδες αμφιβολιών.
Το ερωτικό ρεύμα συμπληρώθηκε από τις κουβέντες
περί αγαπημένων συνηθειών.
Ο έρωτας είχε φτάσει πριν από αυτούς
μα κατάφεραν με επιτυχημένη αδιαφορία
στη μέση του δρόμου να πούνε καληνύχτα.
Η νύχτα και οι σκέψεις τους ενώθηκαν στον αποχωρισμό
οι φωνές της μελαγχολικής σιωπής πιστοποίησαν
όλους τους πρότερους των προσδοκιών τους μονολόγους.

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Το ανεκπλήρωτο πληγώνει περισσότερο από την απογοήτευση της γνώσης που λαμβάνουμε από τον λάθος πομπό συναισθήματος….!

    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
  2. Κωνσταντινα Γεωργαντοπουλου

    Σας ευχαριστω πολυ.Ειναι θαυμασιο να με νιωθετε..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου