Ξεφλουδίζουμε τις λέξεις, δίχως βαρεμάρα.
Αφαιρούμε πρώτα την πέτσα της αδράνειας
και προπαντός βγάζουμε το κουκούτσι του φόβου,
από μέσα μας,
κι αν γίνετε, για καλύτερο αποτέλεσμα και του άλλου δίπλα.

Ξεχωριστά ψιλοκόβουμε τις προκαταλήψεις,
επίσης κόβουμε σε μικρούς κύβους την μελαγχολία.

Για αυτούς που μασούν τα λόγια σαν τσίχλα στο στόμα

τρίβουμε στο μπλέντερ μας την  μπαγιάτικη  μιζέρια
ρίχνοντας σταγόνες κάθε είδους πόνου,
τα χτυπάμε διαδοχικά μέχρι να λιώσουν.

Την πίστη, βγαλμένη αποβραδίς απ’ την κατάψυξη

την ζυμώνουμε με άφθονες ποσότητες ελπίδας.
Συμπληρώνουμε με όνειρα σε ολόκληρα κομμάτια.

Προσθέτουμε μια παράληψη από παλιά, το Όραμα

Ζεσταίνουμε σε bain – marie το θέλω με το πεπρωμένο.

Στη συνέχεια πασπαλίζουμε  με ζωντανές αναμνήσεις.

Πλάθουμε τα συναισθήματα με  ευαισθησία

ενώνουμε τις διαφορετικότητες, σε σχήμα καρδιάς.
Προθερμαίνουμε την αγάπη προσέχοντας μην κάψει,
βάζουμε το μείγμα στη σχάρα της ψυχής, την μεσαία

(Όσο περισσότερο μένει τόσο καλύτερα).

Προαιρετικά το βουτάμε να σιροπιαστεί σε χαμόγελα
όσο παίρνει, γέλια

μη το παρακάνουμε με τα αστεία,
σε υψηλά επίπεδα  βλάπτουν  σοβαρά την υγεία.

Σερβίρεται  διακοσμημένο με σέβας και αξιοπρέπεια.

Δεν ξεχνάμε,

βάζουμε πάντα στο τραπέζι μας

ένα πιάτο παραπάνω.

_

γράφει η Teuta Sadiku