Select Page

Η τελευταία διαδρομή…, της Δέσποινας Γκουτζολίκα

Η τελευταία διαδρομή…, της Δέσποινας Γκουτζολίκα

 

 

Περνούσαν τόσο γρήγορα δίπλα οι μπάρες του δρόμου σαν τις στιγμές που έζησε μαζί του, τόσο βιαστικές, τόσο φευγαλέες. Οι ρόδες του ταξί έτριζαν όταν έφτανε στο κόκκινο φανάρι, φρέναραν κρατώντας πίσω όλη την ένταση της ροπής. Ήταν σαφείς οι οδηγίες, έπρεπε να είναι στο σταθμό των τρένων στις 22:00 μμ.

Κάπως έτσι ήταν και η ζωή της Δανάης με τον Αλέξη, όλο φρένο-γκάζι, μια πορεία χωρίς προορισμό, ήταν πολλές οι φορές που γλίτωσαν την σύγκρουση.

Πήρε τις βαλίτσες από το πορτμπαγκάζ του ταξί και κατευθύνθηκε προς την είσοδο. Σήκωσε τα μάτια της ψηλά και αντίκρισε την πινακίδα : “Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξάνθης”. Της φαινόταν τόσο κοντά, νόμιζε πως αν σήκωνε το χέρι θα την έπιανε. Θυμάται εκείνα τα παιδικά χρόνια που ο σταθμός της φαινόταν να υψώνεται τεράστιος μπροστά της σαν πύργος. Ερχόταν με τον μπαμπά της, του κρατούσε πάντα το χέρι σφιχτά, αυτός ο κόσμος που έτρεχε πάντα την φόβιζε. Και τώρα πάλι εδώ στο ίδιο σημείο σαν να μην άλλαξε τίποτα σαν να μην έβγαλε κανένας τα χαρτάκια από το ημερολόγιο του τοίχου. Ο χρόνος είχε σταματήσει.

Ο κύριος Τάκης στο ίδιο σημείο να προσφέρει το ζεστό σαλέπι πριν την αναχώρηση. Ο σταθμάρχης με την καλοσιδερωμένη του στολή να ανεβοκατεβάζει τις ρακέτες δίνοντας εντολές στους μηχανοδηγούς. Έτσι της έλεγε μικρή και ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει ποια ήταν η πραγματική της ονομασία.

Κατευθύνθηκε στο γκισέ τον εισιτηρίων.

“Καλησπέρα σας, ένα εισιτήριο με το intercity των δέκα για Αθήνα”, είπε στον υπάλληλο.

“Intercity”, σκέφτηκε, παλιά δεν υπήρχαν αυτές οι αμαξοστοιχίες. Έβλεπες μόνο τρένα παλιά, με βαγόνια ξεθωριασμένα σαν ο ήλιος να ρούφηξε όλη την μπογιά, τα καθίσματα σκληρά και άβολα και αυτή η μυρωδιά από το κάρβουνο σου τρυπούσε τα σωθικά. Ένιωθες ότι δούλευες εργάτης στους καρβουνιάρηδες. Ο ήχος εκκωφαντικός και αν ήσουν στα μπροστά βαγόνια δεν μπορούσες να κλείσεις μάτι σε όλη τη διαδρομή.

“ Πόσο γρήγορα ήρθε η εξέλιξη!” αναρωτήθηκε.

Τώρα τα τρένα έχουν αλλάξει, είναι πιο γρήγορα και πιο αθόρυβα: το μόνο που θα μπορούσε να σε ξυπνήσει είναι η ανακοίνωση από το μεγάφωνο.

“Επόμενος σταθμός, Αθήνα! Παρακαλώ οι επιβάτες να αποβιβαστούν από τη δεξιά μεριά του συρμού”. Και μετά ο κόσμος σέρνοντας βαλίτσες στο διάδρομο κατευθύνεται βιαστικά προς την έξοδο.

Έκατσε δίπλα στο παράθυρο. Απέναντι καθόταν ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Τους έριξε μια φευγαλέα μάτια και επικεντρώθηκε στο τοπίο έξω από το παράθυρο. Πάντα της άρεσε να χαζεύει τη διαδρομή, έτσι όπως έτρεχαν τα δέντρα δίπλα της, πόσο γρήγορα άλλαζαν οι εικόνες του τοπίου και όταν έμπαινε μέσα στο τούνελ έκλεινε τα μάτια για να μην χάσει τα χρώματα της ταινίας που είχε αποτυπωθεί στο μυαλό της.

Αγαπούσε τα ταξίδια με το τρένο, τις έδιναν χρόνο να σκεφτεί όλα αυτά που είχαν σφηνώσει στο μυαλό της και έπρεπε να ξεσκαρτάρει τις σκέψεις της. Να είναι συνειδητοποιημένη όταν φτάσει στον προορισμό. Αχ!!! Πόσες σκέψεις, πόσα όνειρα είχαν περάσει αυτά τα χρόνια από το μυαλό της, τόσο γρήγορα όπως οι ρόδες του τρένου άφηναν πίσω τις ράγες.

Κοίταξε πάλι το ζευγάρι της είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον. Ο παππούς κρατούσε το χέρι της γιαγιάς και αυτή με την σειρά της τον περιποιόταν με τον πιο στοργικό τρόπο, σαν μικρό παιδί.

Γύρισε το κεφάλι της στο τζάμι και καθρεφτίστηκε μαζί με το πρόσωπο της και η ψυχή της. Αναρωτήθηκε μήπως τελικά θα έκανε λάθος αν ζητούσε από τον Αλέξη να χωρίσουν. Μήπως αυτή ήταν η παρορμητική και η γκρινιάρα. Είχε πολλά ακόμα να σκεφτεί κοίταξε το ρολόι της, είχαν μείνει άλλες τέσσερις ώρες, ήταν αρκετές για να αποφασίσει ή μήπως όχι;

Ο παππούς έχει σηκωθεί από τη θέση του για να κάνει μια βόλτα. Η γιαγιά πίσω του περίμενε με αυτό το διακριτικό χαμόγελο που το βλέπεις μόνο σε ανθρώπους που έχουν χαμογελαστή ψυχή. Σε αυτούς που περνάνε καλά στη ζωή τους, όπως έλεγε και η δικιά της γιαγιά.

Μόλις είδε την γιαγιούλα να κάθεται μόνη της πήρε το θάρρος να της μιλήσει.

“Συγνώμη που σας ενοχλώ και με όλο τον σεβασμό, ήθελα να ρωτήσω πώς γίνεται να είστε τόσο αγαπημένοι με τον σύζυγο σας;. Είχατε καταλάβει ότι θα είναι αυτός που θα γεμίζει τη ζωή σας με αγάπη και έρωτα όταν γνωριστήκατε;”.

“Αχ, κοριτσάκι μου! Εμείς οι παλιοί είχαμε ένα χάρισμα που στη σημερινή γενιά λείπει: την υπομονή! Όταν έχεις υπομονή μπορείς να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και να μην έρχεσαι σε σύγκρουση με τον άντρα σου. Η υπομονή είναι ο δαμαστής του θυμού, τον γονατίζει, τον εξημερώνει. Έτσι όταν έρχεται η ηρεμία, μπορείς να μιλήσεις συνειδητά και να βρεις λύσεις στα προβλήματά σου χωρίς να φτάνεις στα άκρα. Και η ηρεμία με τη σειρά της στήνει τις βάσεις για να στηρίξει την παντοτινή αγάπη. Όσο για το πώς καταλαβαίνεις αν αυτός είναι ο άντρας της ζωής σου, θα σου δώσω μια συμβουλή: Να πας εκεί που σε αγαπάνε, κορίτσι μου! Μην αναλώνεσαι σε σχέσεις που θέλουν να σε καταστρέψουν, γιατί όταν η αγάπη δεν έχει ανταπόδοση γίνεται, καταστροφική και αδειάζει την ψυχή σου. Όταν ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα, δίνει τον καλύτερό του εαυτό για να της προσφέρει τη γαλήνη και να μην αφήσει ποτέ να κυλήσει ούτε ένα δάκρυ από τα μάτια της. Θα σε κάνει ευτυχισμένη και αυτό θα σου το δείχνει κάθε μέρα, αφού ο σκοπός του είναι να μεγαλώνει την αγάπη χρόνο με το χρόνο, στιγμή με τη στιγμή.

“Σας ευχαριστώ!” της απάντησε και βυθίστηκε στις σκέψεις της.

Αυτή η συζήτηση της είχε δώσει και την απάντηση στο δίλημμά της. Στιγμές από τη ζωή της πέρασαν φευγαλέα από μπροστά της. Πόσα ταξίδια, πόσες διαδρομές με ένα τρένο χωρίς προορισμό και με τερματικό σταθμό το άγνωστο.

Τελικά έπρεπε να διαλέξει μια καινούργια διαδρομή με νέες εμπειρίες, με όμορφες στιγμές και με έναν άνθρωπο που θα την έκανε να είναι πάντα χαμογελαστή, σαν τη γιαγιούλα στο απέναντι κάθισμα.

Έκλεισε τα μάτια της να αποκοιμηθεί…

Θα ήταν η τελευταία διαδρομή…

 

_

γράφει η Δέσποινα Γκουτζολίκα

Η Δέσποινα Γκουτζολίκα γεννήθηκε το 1981 στο Ομόλιο, ένα γραφικό χωριουδάκι στους πρόποδες του Κισσάβου. Ήταν τυχερό παιδί γιατί μεγάλωσε μέσα στα χρώματα, τα αρώματα και τις ομορφιές της φύσης. Όλα αυτά της έμαθαν να σκέφτεται, να ονειρεύεται, να ζωντανεύει οτιδήποτε γύρω της έμοιαζε ακίνητο και βουβό και να παίζει μαζί του. Όταν μεγάλωσε, σπούδασε και τώρα εργάζεται ως υπάλληλος του δημοσίου στη Λάρισα. Είναι παντρεμένη και μητέρα ενός μικρού «ήρωα» μόλις δύο ετών. Αποφάσισε να μεταφέρει όλους αυτούς τους  φανταστικούς της ήρωες και τις  μαγικές εικόνες της παιδικής της ηλικίας σε χαρτί και να τους χαρίσει στο γιο της και σε όλα τα παιδάκια που ψάχνουν τον ήρωά τους. Ήδη τα πρώτα παιδικά παραμύθια της ετοιμάζονται να ταξιδέψουν...

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Δέσποινα πολύ όμορφη η ιστορία σας!!
    Αρκετά αυθεντική θα έλεγα!!
    Μιλάτε για την αληθινή, παντοτινή αγάπη!!!

    Καλό σας βράδυ!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστώ. Καλό βράδυ και σε εσάς.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!