Νιότη που ζεις για μια φορά
φεύγει σαν άνεμος γοργά
το χρόνο δεν γυρίζεις
φραγμούς δεν του ορίζεις

Γεμάτος όνειρα αγνά
φιλόδοξα και σθεναρά
τον κόσμο θα μπορούσες
με μιας να κατακτούσες

Με δύναμη και σιγουριά
ψυχή και σώμα μια γροθιά
τον κίνδυνο αγνοούσες
κι αθάνατος θα ζούσες

Ανθρώπους και πολιτισμούς 
γνώρισες έμαθες πολλούς
αιώνων κακώς κείμενα
θ’ άλλαζες με τολμήματα

Επαναστάσεις τόσες, στάσεις και αντιστάσεις
αγώνες νέων τολμηρών, δράσεις και αντιδράσεις
έφεραν νίκες πάμπολλες, δόξες και αναστάσεις
όμως η φτώχεια, οι πόλεμοι, αιώνων απειλές
δεν έπαψαν να υπάρχουν, να φέρνουν συμφορές.

 

_

γράφει η Ελένη Λουκά