Η φασολάδα και ο Φουκώ

Δημοσίευση: 9.01.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Είναι μια από εκείνες τις μέρες που δεν έχω τίποτα να κάνω. Τα παιδιά μόλις έφυγαν για το σχολείο, μάζεψα τα πεταμένα ρούχα, παιχνίδια, έριξα ένα σκούπισμα και ένα σφουγγάρισμα, καθάρισα τα μπαλκόνια, κουζίνα, μπάνιο, έβαλα την κατσαρόλα με τη φασολάδα στη φωτιά και στρώθηκα στο διάβασμα.

Ραντεβού με τον Φουκώ. Δύσκολος για μένα ο Φουκώ. Η φασολάδα… πιο εύκολη. Διαβάζω μια παράγραφο καμιά τριανταριά φορές και αλλάζω το νερό στα φασόλια. Εμ, τέλειωσε το πλυντήριο να απλώσω… και μετά πάλι Φουκώ. Όπως σηκώνω τα ματάκια μου από το βιβλίο, βλέπω τη σκόνη στο απέναντι έπιπλο… Φτου! Ξέχασα να ξεσκονίσω. Αλλά θα το κάνω μετά, γιατί διαβάζω τον Φουκώ. Ακόμα την πρώτη παράγραφο. Μήπως έχω μαθησιακές δυσκολίες; Χτυπά το τηλέφωνο. «Ναι, μαμά, τα έβαλα τα φασόλια, ναι, τα βιολογικά, αυτά που είναι καλά για τα παιδιά, ναι μαμά, θα βράσουνε, ξέρω ότι είναι φρέσκα, μου το είπε ο παραγωγός, ναι μαμά κόκκινα θα τα κάνω. Ναι, θα τα βγάλω στο τρίτο βράσιμο… ξέρω ότι αλλάζει το χρώμα… κι εγώ σ’ αγαπώ μαμά».

Κλείνω και πάω στο ραντεβού με το Φουκώ. Αν… φάω λίγη σοκολάτα, μήπως λειτουργήσει καλύτερα το μυαλό μου; Με το βιβλίο στο χέρι πάω στην κουζίνα, ανοίγω το ντουλάπι, παίρνω μια μπάρα δημητριακών και τη μασουλώ. Κάθομαι δίπλα στην κατσαρόλα και παλεύω… με τον Φουκώ.

Μα καλά, από πότε έχω να καθαρίσω τον απορροφητήρα; Μήπως να δοκιμάσω το σφουγγαράκι που μου είπε η Άννα; Όχι- όχι τώρα, διαβάζω τον Φουκώ. Την πρώτη παράγραφο. Δεν έχω το μολύβι μου στην κουζίνα. Πάω στο γραφείο να το πάρω. Ρε σύ δεν πήρα στο σχολείο, να πω να μην δώσουν φράουλες στο παιδί για την αλλεργία του. Αυτό δεν μπορεί να περιμένει. Ας περιμένει λίγο ο Φουκώ. Μετά μια γρήγορη στην τουαλέτα και μετά διάβασμα. Λοιπόν, σύμφωνα με τον Φουκώ…

Είναι η ώρα να ρίξω στην κατσαρόλα τα κρεμμύδια, το καρότο, το σέλινο τη σάλτσα και τα αλατοπίπερα. Μια χαρά. Κόβω, πλένω, καθαρίζω τα υλικά έτοιμα και… βάζω το καπάκι στην κατσαρόλα. Χαμηλώνω τη φωτιά και περιμένω -διαβάζοντας πάντα Φουκώ- για το τρίτο βράσιμο. Έχει ωραία μέρα σήμερα… πόσο θα ήθελα να πάω μια βόλτα στη θάλασσα ή στο Mοναστηράκι… Έπ, συμμαζέψου και διάβαζε. Σε τρεις μέρες έχεις εξετάσεις. Φουκώ και πάλι Φουκώ. Το φαγητό γίνεται, όλα είναι σε τάξη (όλα; Τα σκέφτομαι λίγο-όλα), οπότε μπορώ να διαβάσω ήρεμη. Για να δω τη φασολάδα, αν είναι στο τρίτο βράσιμο θα έχει αλλάξει χρώμα. Α, μπά… τίποτα ακόμα. Προλαβαίνω να διαβάσω λίγο ακόμα. Αρχαιολογία. Πρέπει να τη θυμάμαι… αυτή είναι λέξη κλειδί: Αρχαιολογία.

Μα ποιος έγραψε αυτό το άθλιο ακαταλαβίστικο κείμενο; Πάντως όχι ο Φουκώ. Εγώ, αν έγραφα ποτέ ένα βιβλίο θα ήθελα να είναι απλό και εύπεπτο. Ας δω τη φασολάδα. Ανοίγω το καπάκι και στέκομαι πάνω από την κατσαρόλα περιμένοντας να αλλάξει χρώμα και σκέφτομαι πώς θα είναι το δικό μου βιβλίο… αλλά η φασολάδα δεν κοκκινίζει. Από τους υδρατμούς έχω κάνει καθαρισμό προσώπου και περιμένω γιατί περιμένει κι ο άλλος (ο Φουκώ).

Δεν μπορεί… αφού αλλάζει χρώμα στο τρίτο βράσιμο, τώρα πρέπει να έχει φτάσει στο δέκατο πέμπτο, γιατί ακόμα τίποτα; Ακουμπώ το βιβλίο στον πάγκο και τηλεφωνώ στη μανούλα.

«Έλα μαμά… ναι διαβάζω, ναι προχωράω, να σου πω ρε μαμά, τα φασόλια δεν κοκκινίζουν και έχει περάσει το τρίτο βράσιμο, τι συμβαίνει; Τι; Αν έριξα τη σάλτσα ντομάτας;» Ταράζομαι, τινάζω απότομα το χέρι μου και δώστου η σάλτσα ντομάτας πάνω στο Φουκώ. «Όχι ρε μαμά, την ξέχασα, τι; Αν περιμένω να κοκκινίσει από ντροπή; Όχι ρε μάνα… καλά. Ευχαριστώ.» Άκου κει να κοκκινίσει από ντροπή! Εγώ κοκκίνισα από τα νεύρα μου… πώς είναι δυνατόν να μην μπορώ να κάνω μια δουλειά.

Ο Φουκώ κοκκίνισε από την σάλτσα ντομάτας και η φασολάδα ήθελε σάλτσα. Όμως το ντουλάπι δεν είχε. Ευτυχώς είχε το σουπερ μάρκετ. Πετάχτηκα, πήρα την σάλτσα ντομάτας, την έριξα στην κατσαρόλα και κάθισα αγκαλιά με τον κατακόκκινο Φουκώ που δεν έχει το χρώμα της φασολάδας στο τρίτο βράσιμο, αλλά είναι ικανοποιητικά κόκκινος. Η αρχαιολογία λοιπόν είναι…

Χτυπά η ειδοποίηση στο κινητό. Ώρα να πάρω τα παιδιά. Δεν προλαβαίνω να δω το φαί, ούτε το χρώμα που έχει πάρει η φασολάδα. Τουλάχιστον ξέρω κάτι για τον Φουκώ. Μίλησε για αρχαιολογία. Και δε μοιάζει με τη φασολάδα: αλλάζει χρώμα, χωρίς να περιμένεις το τρίτο βράσιμο.

_

γράφει η Έφη Γεωργάκη

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Real News https://youtu.be/Ls_AhdE_48oΚαθημερινή https://youtu.be/e4WcN0I4SeE?si=FMFk6LVSJyUZKDMJ Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε...

Routine

Routine

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν ίσως η μόνη γυναίκα στον κόσμο που ξέβαφε τα χείλια της! Έμοιαζε με εξώφυλλο ακριβού περιοδικού πολυτελείας που κανείς δεν μπορούσε να (εξ)αγοράσει. Είχε φίλους. Πολλούς και λίγους. Οι πολλοί της φίλοι, σαν τα πουκάμισα τα αδειανά...

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Mimozas

Mimozas

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με...

Dream

Dream

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Η Πολυξένη κάθε πρωί άφηνε τον κουρασμένο της πόθο να κοιμηθεί ήσυχα ήσυχα πάνω στο μαξιλάρι της. Μπροστά στον καθρέφτη ζωγράφιζε την ιδανική της εικόνα, κοκκίνιζε τα χείλη της κι ονειρευόταν για όσο διαρκούσε η καθημερινότητα έναν...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Γράφεις. Σε διαβάζω. Λέω μπα. Αλτσχάιμερ. Το έχω γράψει και το είχα ξεχάσει οτι το είχα γράψει. Ξαναβλέπω το όνομα. Οχι δεν είναι δικό μου κείμενο.Τι στο καλό… Όταν ακουμπάς τέτοια θέματα.. μας παίρνεις όλες αγκαλιά και μιλάς για πάρτη μας. Τέλος. Και αυτο είναι απο το Φουκώ. Τελευταία παράγραφος. Δεν την πρόλαβες. Στο λέω εγώ. Περίληψη.

    Απάντηση
  2. Έφη Γεωργάκη

    Μερικές φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου, ότι δεν είναι δύσκολο. Άλλες δυσκολεύομαι τόσο που λέω ότι θα τα παρατήσω όλα… τη φασολάδα, τον Φουκώ, τη γραφή. Όμως τότε με παίρνεις από το χέρι Μάχη και μου λες “προχώρα, συνέχισε, γράφε” και παίρνω δύναμη. Είσαι αξία ανεκτίμητη…

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Ε οχι και να παρατήσεις τη γραφή Έφη μου…ζαμέ …προχώρα αλύπητα..ααα και η φασολάδα μια χαρά γίνεται και στη χύτρα με ένα βράσιμο μια κι έξω και γρήγορις …κι εμείς θα περιμένουμε κι άλλα τέτοια κείμενα να μας αγκαλιάσουν όπως το σημερινό!!!Καλή χρονιά!Να είσαι γερή και δημιουργική!

    Απάντηση
    • Έφη Γεωργάκη

      Άννα μου, Καλή Χρονιά!!! Να είμαστε καλά, να μοιραζόμαστε, να ζούμε, να γράφουμε.
      …Κι όμως πολλές φορές λέω πως “θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω”. Τότε, έρχεστε εσείς, οι νεραίδουλες μου, με τη χρυσόσκονη σας και μου θυμίζετε ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα από αυτά που μου λέει η καθημερινότητα μου. Η φασολάδα τρώγεται τελικά και ο Φουκώ μένει συχνά στην πρώτη παράγραφο… μα γεμίζουν σελίδες με αυτά που έχουμε να πούμε ψιθυριστά η μία στην άλλη, μέχρι να γίνει ο ψίθυρος μας τραγούδι και εμείς τραγουδιάρες στην ίδια μπάντα. Σε ευχαριστώ πάντα.

      Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Αυτό το κείμενο μιλάει στις καρδιές μας. Με χιούμορ περιέγραψες μια κατάσταση γνώριμη, που θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε γυναίκας, μητέρας, συζύγου και νοικοκυράς. Απολαυστική!

    Απάντηση
  5. Στέλλα Κουρμούλη

    Πράγματι, απολαυστική! Καλή χρονιά, Έφη μου, με πολλά πολλά ακόμα λαχταριστά, ζωντανά κείμενά σου! Ανυπομονώ να διαβάσω και τα επόμενα…

    Απάντηση
  6. Γρηγόριος Ζεϊμπέκης

    δεν προλαβαίνω να σας πω και πολλά τώρα -σίγουρα θα το κάνω μια άλλη φορά- η γραφή σου είναι τόσο ζωντανή, ανθρώπινη, ελληνικά απλή, δροσερή μα περισσότερο με έκανες να νοιώθω… κάθομαι εκεί στο σπίτι και σε κοιτώ!!! δεν ξέρω αν χρειάζεται να γράψω μπράβο και συγχαρίκια, αλλά σίγουρα το θέλω,. Να είσαι καλά και αυθεντική, στο επαναγράφειν .

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου