Select Page

Η ωραία της νύχτας, της Ελένης Γκίκα

Η ωραία της νύχτας, της Ελένης Γκίκα

Γράφει ο Άγγελος Χαριάτης

Όπως η ωραία της νύχτας κεντάει το εργόχειρό της στο εξώφυλλο του βιβλίου, έτσι και η Ελένη Γκίκα κεντάει τις λέξεις στο χαρτί. Το νέο της μυθιστόρημα «Η ωραία της νύχτας», είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα; Και ναι και όχι. Έχει φόνους. Δυο μάλιστα. Αλλά δεν έχει κακούς, ούτε αστυνόμους. Άρα έχει δόσεις αστυνομικού μυθιστορήματος. Είναι ένα οικογενειακό μυθιστόρημα; Και ναι και όχι. Έχει συγγενικά πρόσωπα, σε ίδιο τόπο, σε διαφορετικό χρόνο, τα οποία κάποια στιγμή συναντιόνται στο παρόν. Έχει οικογενειακές ιστορίες. Είναι λοιπόν εν μέρει οικογενειακό μυθιστόρημα. Πέρα από αυτό έχει στοιχεία εγκυκλοπαιδικά, έχει στοιχεία θεατρικά, έχει στοιχεία κινηματογραφικά, στοιχεία δημοσιογραφικά, έχει στοιχεία λαογραφικά, στοιχεία ιστορικά. Τι εννοώ: Πληροφορίες για την χρήση και την χρησιμότητα των βοτάνων. Οδηγίες καλλιέργειας. Διάλογοι από το «Λεωφορείο ο Πόθος». Ο Ταρκόφσκι και οι ταινίες του αναφέρονται σε διάφορα μέρη του βιβλίου. Κείμενα από εφημερίδες με την αναγραφή των χρονικών των εγκλημάτων. Και όποιος θέλει οδηγίες για παρασκευή αρβανίτικης σπανακόπιτας ή χορτόπιτας (αυτό μου διέφυγε)… και πάλι έχει. Έχει το Κορωπί και την ιστορία του, όπως και τη λαογραφία του.

Τι είναι λοιπόν η «Ωραία της Νύχτας»; Είναι η ιστορία δύο γυναικών, που κατά τη γνώμη μου είναι η ιστορία της Γυναίκας ως σύμβολο. Ένα σύμβολο καταπίεσης. Ένα σύμβολο που αποδίδει δικαιοσύνη. Είναι η ιστορία ενός τόπου, που δεν έχει αλλάξει στο πέρασμα του χρόνου. Είναι ο τόπος της συγγραφέως. Είναι ο αγαπημένος της τόπος. Είναι τόπος και τρόπος ευλογίας.

Έχει την Φωτεινή ή Μιράμπιλις Τζαλάπα, έχει την ωραία της νύχτας, έχει το κορίτσι που το είπαν φόνισσα, έχει εκείνη η οποία είναι καταδικασμένη να εξιστορεί (το alter ego της Ελένης Γκίκα.

Η «Ωραία της νύχτας» σε κρατάει σε αναγνωστική εγρήγορση. Θέλεις να μάθεις τι θα γίνει παρακάτω, θέλεις όμως να διαβάσεις και για τα περιφερειακά στοιχεία του μυθιστορήματος. Έχει γραφτεί με πάθος∙ αυτό φαίνεται σε κάθε λέξη που είναι τυπωμένη στο χαρτί. Η Ελένη Γκίκα έχει παίξει πάλι με τον χρόνο, τον υγρό χρόνο που άλλοτε κυλάει ως βάλσαμο και άλλοτε ως μέγας πόνος και κατά τη γνώμη μου έχει κερδίσει. Και μας χάρισε πάλι μια υπέροχη ιστορία.

Λεπτομέρειες για το βιβλίο εδώ.

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Εγγραφείτε στο newsletter

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος