Η όαση ίσως οφθαλμαπάτη

24.07.2017


Συμπαθητική τιμιότητα, φροντίδα η πλήξη βολική.
Μαραμένη η αγκαλιά, απρόσιτη.
Βρόχινη η γαλήνη, άβολα περπατά μονάχη.
Το πεπρωμένο άδειο, γκρίζο το κάστρο ερειπωμένο,
χωρίς μουσική, κι απρόσμενα τα όνειρα δραπέτευσαν.
Βυθισμένη στην ασπρόμαυρη ρουτίνα,
δεν το πρόσεξε, μπάλωνε μια τρύπια τσέπη.

Ροκανισμένη η ευτυχία της συννεφιασμένης πίστης.
Συντετριμμένο το παράτολμο χάδι, βαδίζει ανικανοποίητο.
Απρόσεχτη η αρωματισμένη ντροπή κοκκινίζει,
την υποψιάστηκαν, απέτυχε, λυπημένη φεύγει.

Βραχύς ο θρίαμβος της θυμωμένης μονότονης άρνησης.
Η ρωγμή της βαθιά, ακίνητη η ζωή σκληρή,
βράχος δαρμένος από τα κύματα της επιθυμίας,
κοιτάζει το πέλαγος, το μέλλον χωρίς ορίζοντα.

Θλιμμένη η ξεχασμένη απιστία ξυπνάει στο σκοτάδι.
Ζηλεύει το θρίαμβο του απρόσκλητου βέλους.
Θυμάται απελπισμένη, όνειρο ή εφιάλτης.
Η πληγή ρέει άφθονο έρωτα, τα φιλιά πύρινα, τα χάδια αρίφνητα.
Περαστικό το σύννεφο της ηδονής, ζάχαρη η βροχή του.
Τρομάζει στην πρώτη ηλιαχτίδα, απομακρύνεται.

Ήσυχη, ακλόνητα θλιμμένη η συμπαθητική πίστη
υπακούει στη δέλτο του πρέπει, η δόξα της συννέφιασε.
Στην έρημο η βροχή έχει νόημα;
Και η όαση ίσως οφθαλμαπάτη...

_

γράφει ο Θεόδωρος Μαντάς

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Maria

    Καταπληκτικό!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου