Θα γνωριζόμαστε

22.10.2016

old_photo

Πόσο συχνά εκθέτεις τον εαυτό σου, μικρή;
Πόσοι κοιτούν τις φωτογραφίες σου;
Μπορώ μόνο με την άκρη του δαχτύλου να σ’ ακουμπώ.
Ας με κοιτάς σε όλες μες στα μάτια
ας είσαι σε παραλίες, σε πάρτυ σκοτεινά
στο δωμάτιό σου μόνη.
Εσύ συνεχίζεις και με κοιτάς
σα να είναι η κουβέντα μας στη μέση.

Μα

ποτέ σου δε με κοιτάς
πάντα με προσπερνάς
κι εγώ είμαι ο τυπικός άγνωστός σου,
ο ξένος σου
που με την άκρη του δαχτύλου του σε ακουμπά δίχως να το ξέρεις
με τη γνώση και τις δημιουργίες του σ’ ακουμπά
και κανονικά θα έβγαζες φτερά
θα σε απελευθέρωναν τα λόγια,
η εμπιστοσύνη, το χέρι που σφικτά θα κρατάς.

Και

μπορώ να σου πω ότι στο μέλλον
με κράτησες, στα μάτια εν γνώση σου με κοίταζες
κι εγώ ήμουν ένα ακόμη σύντομο εμπόδιο
προς τα γηρατειά
και τον ευλησμόνητο θάνατό μας.

-

γράφει ο Μάριος Βασιλόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου