Πόσο συχνά εκθέτεις τον εαυτό σου, μικρή;
Πόσοι κοιτούν τις φωτογραφίες σου;
Μπορώ μόνο με την άκρη του δαχτύλου να σ’ ακουμπώ.
Ας με κοιτάς σε όλες μες στα μάτια
ας είσαι σε παραλίες, σε πάρτυ σκοτεινά
στο δωμάτιό σου μόνη.
Εσύ συνεχίζεις και με κοιτάς
σα να είναι η κουβέντα μας στη μέση.
Μα
ποτέ σου δε με κοιτάς
πάντα με προσπερνάς
κι εγώ είμαι ο τυπικός άγνωστός σου,
ο ξένος σου
που με την άκρη του δαχτύλου του σε ακουμπά δίχως να το ξέρεις
με τη γνώση και τις δημιουργίες του σ’ ακουμπά
και κανονικά θα έβγαζες φτερά
θα σε απελευθέρωναν τα λόγια,
η εμπιστοσύνη, το χέρι που σφικτά θα κρατάς.
Και
μπορώ να σου πω ότι στο μέλλον
με κράτησες, στα μάτια εν γνώση σου με κοίταζες
κι εγώ ήμουν ένα ακόμη σύντομο εμπόδιο
προς τα γηρατειά
και τον ευλησμόνητο θάνατό μας.
–
γράφει ο Μάριος Βασιλόπουλος
τρυφερο…