Θα γνωριζόμαστε

22.10.2016

old_photo

Πόσο συχνά εκθέτεις τον εαυτό σου, μικρή;
Πόσοι κοιτούν τις φωτογραφίες σου;
Μπορώ μόνο με την άκρη του δαχτύλου να σ’ ακουμπώ.
Ας με κοιτάς σε όλες μες στα μάτια
ας είσαι σε παραλίες, σε πάρτυ σκοτεινά
στο δωμάτιό σου μόνη.
Εσύ συνεχίζεις και με κοιτάς
σα να είναι η κουβέντα μας στη μέση.

Μα

ποτέ σου δε με κοιτάς
πάντα με προσπερνάς
κι εγώ είμαι ο τυπικός άγνωστός σου,
ο ξένος σου
που με την άκρη του δαχτύλου του σε ακουμπά δίχως να το ξέρεις
με τη γνώση και τις δημιουργίες του σ’ ακουμπά
και κανονικά θα έβγαζες φτερά
θα σε απελευθέρωναν τα λόγια,
η εμπιστοσύνη, το χέρι που σφικτά θα κρατάς.

Και

μπορώ να σου πω ότι στο μέλλον
με κράτησες, στα μάτια εν γνώση σου με κοίταζες
κι εγώ ήμουν ένα ακόμη σύντομο εμπόδιο
προς τα γηρατειά
και τον ευλησμόνητο θάνατό μας.

-

γράφει ο Μάριος Βασιλόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου