Θα περιμένω

1.12.2014

 

Θα περιμένω…

Μες στης μοναξιάς τα φώτα

κάτω απ’ τ’ ανυποψίαστα μάτια της σιωπής,

σαν ακυβέρνητο καράβι στου θανάτου του τη ρότα,

μια κρύα νύχτα, σε κεραυνούς και σε βροχή.

 

Αυτές τις ώρες που ’ναι το βλέμμα καρφωμένο στο κενό,

στις λίγες μνήμες π’ απόμειναν να ελέγχουν τις αισθήσεις.

Δε νιώθω φόβο· κι ό,τι έκανα δε θα τ’ απαρνηθώ!

Δε μετανιώνω κι ούτε τρέφω στο μυαλό μου ψευδαισθήσεις.

 

Πετούνε σμήνη πουλιών στον ουρανό

κ’ εγώ στέκομαι στου λιμανιού την προκυμαία…

Δική μου ευθύνη «που δεν έμαθα να ζω!»

που πίστεψα σ’ όνειρα που ήταν φευγαλέα.

 

Θα περιμένω…

Όταν οι άλλοι πανικόβλητοι θα τρέξουν να κρυφτούν,

ν’ αρπαχτούν απ’ τα μαλλιά τους σαν πνιγμένοι…

Κι ούτε της μοίρας μου θα γίνω ξορκιστής·

αυτό το κάνουν οι ανίκανοι και της ζωής οι τρομαγμένοι…

 

Δεν κάνω βήμα πέρα απ’ τον κύκλο που χάραξα εγώ!

Πέρα απ’ αυτά που μ’ αγαπούν και τ’ αγαπάω·

θα μείνω πάντα των ακραίων συναισθημάτων εραστής!

Και τη ζωή μου στα σκουπίδια δεν πετάω…

 

Θα περιμένω…

Μέχρι να σβήσουν τα φώτα μοναξιάς

και μια φωνή ν’ αποσπάσει τη σιωπή μου…

Μέχρι να φύγουν τα σμήνη των πουλιών

και γι’ άλλα λιμάνια να σαλπάρει η ψυχή μου…

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου