Ιδού εαυτόν

25.11.2014

 

Ένας βατήρας στο απέραντο κενό…

Ένας ξεπεσμένος αριστοκράτης, που ’χει βάλει τα καλά του.

Ένα κουφάρι πλοίου ξεβρασμένο απ’ το κύμα στο γιαλό.

Γέννημα θρέμμα μιας ζωής κι ενός θανάτου…

 

Μία απόκρημνη χελιδονιού φωλιά…

Ένα στέκι, που δε συχνάζουν πια θαμώνες!

Ρίζα στο δέντρο, που το σαπίζει η άνυδρη ερημιά.

Η ζεστασιά που δεν τη θέλουν πια οι χειμώνες!..

 

Στο ηλιοβασίλεμα, η κουρασμένη αντηλιά.

Στην πέτρα, τ’ άγριο χορτάρι που φυτρώνει.

Σε αφιλόξενους σταθμούς, η ποθητή, που λείπει, αγκαλιά.

Και στη ζωή «ένα μικρό παιδί που μεγαλώνει»…

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

 

 

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου