Ισόβια φυλακή

29.05.2018

Κάθε που σκέφτομαι το παρελθόν βουλιάζω

μέσα σε κούφιες προδομένες αναμνήσεις,

που τις αρνιέμαι πριν σκυφτός τις φέρω πίσω

στη θύμησή μου και πιστέψω πως αλλάζω.

 

Αυτό το σήμερα με έκανε κομμάτια,

με στραπατσάρισε, με άφησε κουρέλι,

με μεταμόρφωσε σε μάταιο κουρδιστήρι

να σέρνω νεκρικά τα δυο μου τα ποδάρια.

 

Υποταγή μου στον καιρό που δεν αντέχω,

που δεν τον θέλησα, μα μπρος του γονατίζω

πιστός ακόλουθος μιας μοίρας πουλημένης,

 που υπομένω μιας και δύναμη δεν έχω.

 

Και ξεπηδώ από ουρλιαχτά και φρέσκο αίμα

και φωνασκώ γυμνός να σώσω ό,τι αξίζει,

μα ’μαι μισός πια εδώ, σε έρημο τοπίο.

Τ’ άλλο μισό μου το χαράμισα στο ψέμα.

 

Κι είναι στιγμές που η σκέψη μέσα μου επιστρέφει

σε αναμνήσεις που τις σκότωσα για λάθη,

που τις χαράμισα για πάθη μου μοιραία

και μια γροθιά την αντοχή μου καταστρέφει.

 

Μαύρο παρόν μου, τι να πω, που δεν αλλάζει.

Το άδειο χέρι μου κι αν σφίγγω δεν το σώνω.

Κι όλο ματώνω τον καιρό μου και λυπάμαι

για κείνο τ’ αύριο που η μπόρα το τρομάζει.

 

Σκληρή κι ισόβια φυλακή η αιώνια σιωπή

κι η ελπίδα ακροβατεί για να σωθεί.

 

_

γράφει η Στέλλα Πετρίδου

 

(Από την ποιητική συλλογή «Ο καιρός», εκδόσεις «άλφα πι»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου