Ισόβια φυλακή

29.05.2018

Κάθε που σκέφτομαι το παρελθόν βουλιάζω

μέσα σε κούφιες προδομένες αναμνήσεις,

που τις αρνιέμαι πριν σκυφτός τις φέρω πίσω

στη θύμησή μου και πιστέψω πως αλλάζω.

 

Αυτό το σήμερα με έκανε κομμάτια,

με στραπατσάρισε, με άφησε κουρέλι,

με μεταμόρφωσε σε μάταιο κουρδιστήρι

να σέρνω νεκρικά τα δυο μου τα ποδάρια.

 

Υποταγή μου στον καιρό που δεν αντέχω,

που δεν τον θέλησα, μα μπρος του γονατίζω

πιστός ακόλουθος μιας μοίρας πουλημένης,

 που υπομένω μιας και δύναμη δεν έχω.

 

Και ξεπηδώ από ουρλιαχτά και φρέσκο αίμα

και φωνασκώ γυμνός να σώσω ό,τι αξίζει,

μα ’μαι μισός πια εδώ, σε έρημο τοπίο.

Τ’ άλλο μισό μου το χαράμισα στο ψέμα.

 

Κι είναι στιγμές που η σκέψη μέσα μου επιστρέφει

σε αναμνήσεις που τις σκότωσα για λάθη,

που τις χαράμισα για πάθη μου μοιραία

και μια γροθιά την αντοχή μου καταστρέφει.

 

Μαύρο παρόν μου, τι να πω, που δεν αλλάζει.

Το άδειο χέρι μου κι αν σφίγγω δεν το σώνω.

Κι όλο ματώνω τον καιρό μου και λυπάμαι

για κείνο τ’ αύριο που η μπόρα το τρομάζει.

 

Σκληρή κι ισόβια φυλακή η αιώνια σιωπή

κι η ελπίδα ακροβατεί για να σωθεί.

 

_

γράφει η Στέλλα Πετρίδου

 

(Από την ποιητική συλλογή «Ο καιρός», εκδόσεις «άλφα πι»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου