Select Page

Κάθε που νυχτώνει

Κάθε που νυχτώνει

 

Λιγοψυχιά…
στα χέρια μου βαραίνει
εκείνη η κατάρα από παλιά.
Στα βήματά μου ο χειμώνας
σέρνει επάνω μου τη λύπη
πάντα η άνοιξη θα μου λείπει.
Λιγοψυχιά…
τα χέρια μου παγωμένα
κρέμονται άεργα… νεκρά.
Τα μάτια μου από δάκρυα στεγνά.
Από τη νύχτα εκείνη,
που ο αγέρας έφερε φωτιά
κάθε λυγμός μου έχει πετρώσει.
Κάθε μου σκέψη και στιγμή
αφόρητη η θύμηση να γίνεται
αβάσταχτη…  φρικτή.
Λιγοψυχιά…
κάθε που πέφτει η νύχτα
έρχεται εκείνη η σκιά,
που με στοιχειώνει.
Έρχεται πικρό το σκοτάδι
έρχεται εκείνη η κατάρα από παλιά
έρχεται ξανά και ξανά
κάθε που νυχτώνει…

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

5 Σχόλια

  1. drmakspy

    Αν και πικρό μου άρεσε η δομή της σκέψης σου που σε οδηγεί…

    Απάντηση
  2. Αννα Ρουμελιωτη

    Ευχαριστω πολυ Σπυρο!Καλο βραδυ!

    Απάντηση
  3. Αννα Ρουμελιωτη

    Σε ευχαριστω παρα πολυ Μαχη. Την καλημερα μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!