Λιγοψυχιά…
στα χέρια μου βαραίνει
εκείνη η κατάρα από παλιά.
Στα βήματά μου ο χειμώνας
σέρνει επάνω μου τη λύπη
πάντα η άνοιξη θα μου λείπει.
Λιγοψυχιά…
τα χέρια μου παγωμένα
κρέμονται άεργα… νεκρά.
Τα μάτια μου από δάκρυα στεγνά.
Από τη νύχτα εκείνη,
που ο αγέρας έφερε φωτιά
κάθε λυγμός μου έχει πετρώσει.
Κάθε μου σκέψη και στιγμή
αφόρητη η θύμηση να γίνεται
αβάσταχτη…  φρικτή.
Λιγοψυχιά…
κάθε που πέφτει η νύχτα
έρχεται εκείνη η σκιά,
που με στοιχειώνει.
Έρχεται πικρό το σκοτάδι
έρχεται εκείνη η κατάρα από παλιά
έρχεται ξανά και ξανά
κάθε που νυχτώνει…

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!