Select Page

Κάλεσέ με στα όνειρά σου…

Κάλεσέ με στα όνειρά σου…

 

 

Έχουν περάσει 24 χρόνια από τότε που έδωσα πανελλήνιες κι όμως εκείνη η αίσθηση μου έχει μείνει αλησμόνητη, γεύση ξινή και λίγο γλυκιά, σα γρανίτα λεμόνι…

Μεγάλωσες και αποφασίζεις, δοκιμάζεσαι, προσπαθείς. Ίσως παραμεγάλωσες όμως και δεν είσαι σίγουρος ότι το θές ή ότι είσαι έτοιμος. Θα ήθελες λίγο χρόνο ακόμη παιδικότητας, έστω και κλεμμένης ή δανεικής, λίγο ακόμη να χουχουλιάσεις στο κρεβάτι πριν το δυσάρεστο πρωινό χειμωνιάτικο ξύπνημα που όμως δε μπορείς να αποφύγεις. Παζαρεύεις τα μπρός-πίσω με την ηλικία σου, τους γονείς σου, το διάβασμα, τα όνειρά σου. Μακάρι να ήξερες τι θέλεις να γίνεις «όταν μεγαλώσεις». Λες διάφορα σαν το καλό παιδί που θέλει να κάνει γενναιόδωρα χατίρια ή λες και τ’ ανάποδα για να’ χεις τη χαρά να βλέπεις τον τρόμο στα αγαπημένα πρόσωπα και να παίρνεις την εκδίκησή σου που σε άφησαν να μεγαλώσεις. Όμως την αλήθεια την ξέρεις μόνο εσύ. Φτερά, πετάγματα και όνειρα όλα μέσα στο κεφάλι σου ιδέες και στην καρδιά πεταρίσματα αλλά πάνω πάνω κυρίαρχος και προστακτικός ο φόβος. Όλα φαντάζουν γύρω σου μεγάλα, απειλητικά και υποσχετικά μαζί. Σα να πρόκειται να πας διακοπές αλλά δεν είσαι σίγουρος ούτε αν θα σ’ αρέσει, ούτε τι ρούχα να πάρεις. Αποφασίζεις να πάρεις τα γυαλιά ηλίου και τίποτε άλλο, τα υπόλοιπα θα τα πάρεις από ’κεί…

Στις τελευταίες μέρες πριν τις εξετάσεις «μουδιάζεις» κι όλα γύρω σου κινούνται σε ρυθμούς ξένους, με ταχύτητες που δεν αναγνωρίζεις και με χρώματα ξεθωριασμένα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις σελίδες να περνούν μπροστά από τα μάτια μου ακόμη και στον ύπνο μου, το βουητό στ' αυτιά, το μούδιασμα στα χέρια, τις ιδρωμένες παλάμες, την «ιδρωμένη» καρδιά που δεν έλεγε να σταματήσει να χτυπά από την προηγούμενη το βράδυ ή και πολλά βράδια πριν, την αγωνία, το «καλό» μέλλον, το «κακό» μέλλον, το υπερεκτιμημένο μπράβο των γονιών μου και του κόσμου, την επιβεβαίωση της αξίας μου έξω πια από μένα να κρίνεται. Και στη μέση εγώ μέσα σε τρύπα που δεν είμαι σίγουρη που θα με βγάλει, λίγο Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων μόνο που στην πραγματικότητα μάλλον θα επέλεγα τον Πήτερ Πάν στη χώρα του Ποτέ Ποτέ (κατά προτίμηση παρέα με νεράιδες!). Κι αν υπήρχαν όντως νεράιδες και μαγικά ραβδιά θα ήθελα να είχε βρεθεί μια στο δρόμο μου εκείνη την εποχή και να μου είχε ψιθυρίσει στο αυτί να μη φοβάμαι γιατί στην πραγματικότητα η ιστορία της ζωής μου ελάχιστα θα κρινόταν από εκείνες τις εξετάσεις(στις οποίες μάλιστα απέτυχα την πρώτη φορά!), πως η πολύτιμη αναζήτηση των θέλω μου, των ταλέντων μου και κυρίως του εαυτού μου θα ερχόταν αργά αλλά λυτρωτικά και με πολλά χρώματα αποτυχίας που θα μου έκαναν δώρα αναπάντεχα. Θα ήθελα να μου έχει ευχηθεί όχι «καλή επιτυχία» αλλά «καλή ζωή», πολύχρωμη, ενδιαφέρουσα, αναπάντεχη, ανατρεπτική και να μου έχει δώσει μια γερή σπρωξιά να πέσω στα βαθιά αλλά να κολυμπήσω στο ένστικτό μου που μέχρι τότε το είχα αφελώς κοιμισμένο.

Ούτε εγώ θα ευχηθώ «καλή επιτυχία» σε όλους τους γενναίους 17χρονους, θα ευχηθώ καλή δύναμη στο μεγάλωμά τους και καλή ζωή, ταιριαστή σε αυτούς και θα ψιθυρίσω στον αυτί των εξίσου φοβισμένων γονέων "ψυχραιμία", στη φαινομενική αποτυχία αλλά και επιτυχία και ίσως κυρίως σ’ αυτή. Πέρα και πάνω από το χειροκρότημα, τα παιδιά -σε όποια ηλικία- έχουν ανάγκη να αισθάνονται ότι τα αποδέχονται και όχι ότι τα εξιδανικεύουν ή τα απορρίπτουν. Γιατί και στις δύο περιπτώσεις τους δίνεται μια θέση που δεν τους αξίζει… ία(ίσως κυρίως σε αυτήν). Το μέλλον κρίνεται από τα νεανικά όνειρα, την πίστη και του συμπαραστάτες που έχουν σ' αυτά και όχι από μια και μόνο δοκιμασία, μια επιλογή(που σωστή ή λάθος θα το δείξει ο χρόνος...). Ψυχραιμία και στου γονείς που οφείλουν να φροντίζουν αλλά όχι να πνίγουν, να αγαπούν αλλά όχι να ερωτεύονται τα παιδιά τους και να έχουν τη γενναιότητα να ξεχωρίζουν τα δικά τους από τα όνειρα των παιδιών τους που δικαιούνται να έχουν διαφορετικά...

 

_

γράφει η Μαριέττα Κόντου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Καλημέρα και συγχαρητήρια για το αληθινό σας κείμενο.

    Και σε εμένα πάει πολύ πίσω αυτή η περίοδος αλλά δεν παύει να είναι έντονη ανάμνηση γεμάτη αγωνία και κλάμα και φόβο…
    Δεν ξέραμε πράγματι τότε οτι τίποτα δεν κρίνεται από αυτές τις εξετάσεις. Εξάλλου ο τρόπος που διεξάγονται και ο τρόπος που διδάσκονται ο,τι διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο δε με βρίσκει σύμφωνη χρόνια τώρα. Σχολείο που δε βρίσκει τον τρόπο να εστιάσει στις δεξιότητες του κάθε παιδιού και να τις στηρίξει, σχολείο που κάνει τα παιδιά να κυνηγάνε το βαθμό και όχι τη γνώση και κυρίως τη χαρά της γνώσης είναι ένα αποτυχημένο σχολείο. Μαθήτρια του 19 και του 20 η αφεντιά μου με επαίνους βραβεία απουσιολόγια και τα λοιπά, έφτασα στην εποχή αυτή να καταλαβαίνω πως αυτό που έπρεπε να μάθω από νωρίς ήταν να μην υποτιμώ τα κομμάτια που αγαπώ και με ορίζουν. Πως τα όνειρα καμιά φορά δε χωράνε σε μηχανογραφικά και πως η επιτυχία δεν καθορίζεται από την εισαγωγή σε κάποια σχολή..

    ας ευχηθούμε σε όλα τα παιδιά να μην αφήσουν ποτέ στη γωνία και τιμωρημένα τα όνειρά τους… Και να ξέρουν πως όσο χτυπά η καρδιά τους, η ζωή ανοίγει πόρτες σαν τρένο με πολλούς σταθμούς. Μπορούν αν χάσουν το ένα τρένο να πάρουν το επόμενο, αν δεν τους αρέσει το ένα βαγόνι να πάνε στο άλλο. Μπορούν να σκίσουν το εισιτήριο και να σκεφτούν κάποια άλλη διαδρομή που να τους ταιριάζει. Το μόνο που δεν πρέπει να ξεχάσουν είναι να κοιτάνε τη θέα από το παράθυρό τους σαν ξεκινήσουν το όποιο ταξίδι. Γιατί όταν φτάσουν εκεί που λαχτάραγαν η ανάμνησή τους θα είναι αυτές οι εικόνες…

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Ευχαριστώ που με ξεμπερδεύετε!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    ας ευχηθούμε σε όλα τα παιδιά να μην αφήσουν ποτέ στη γωνία και τιμωρημένα τα όνειρά τους…

    Με συγκινήσατε ……………. όχι βέβαια μόνο με αυτή τη φράση…..με όλο σας το γραπτό!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Μαριέττα με συγκίνησες με την ειλικρινή σου κατάθεση!!!
    το κείμενό σας είναι εξαιρετικό!!!

    Μου φαίνεται πολύ κοντινό το παράδειγμα σου,
    καθώς πανελλήνιες έδωσα στα 25 μου χρόνια.
    Τα συναισθήματά μου τότε ήταν τραγικά.
    Το άγχος, η αγωνία και ο φόβος της αποτυχίας
    προς το τέλος με είχαν εξαντλήσει.
    Δεν υπάρχει χειρότερο σύστημα απ’ το ελληνικό
    σε όλα τα επίπεδα. Η εκπαίδευση καταστρέφεται
    κάθε μέρα και πιο πολύ.
    Δεν μπορώ να μιλήσω για παιδεία φυσικά…

    Απάντηση
  5. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Θα ήθελα να μου έχει ευχηθεί όχι «καλή επιτυχία» αλλά «καλή ζωή», πολύχρωμη, ενδιαφέρουσα, αναπάντεχη, ανατρεπτική και να μου έχει δώσει μια γερή σπρωξιά να πέσω στα βαθιά αλλά να κολυμπήσω στο ένστικτό μου που μέχρι τότε το είχα αφελώς κοιμισμένο”.

    Πολύ πετυχημένη αποτύπωση σκέψεων κι ευχών που έχουμε κάνει (σε κάποια φάση της ζωής μας) όλοι όσοι περάσαμε από τις συμπληγάδες των περίφημων Πανελλήνιων!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!